ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 40,754 Views

  • 212 Comments

  • 262 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,885

    Overall
    40,754

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 5 บ้านใหม่ [อัป 70%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 5 บ้านใหม่ (ต่อ)

 

หลังจากผ่านช่วงเช้าไปถึงเวลาเที่ยงวันกระทั่งยามค่ำคืนในคฤหาสน์ริมป่า ญาณินค่อนข้างมั่นใจว่าทั้งบ้านไม่มีคนอื่นอาศัยอยู่อีกนอกจากเธอและหลานสาว ส่วนเจ้าของบ้านนั้นแม้ไม่อยากเห็นหน้าค่าตานัก แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าถ้าเขาโผล่มาในเวลาอย่างนี้ หล่อนคงดีใจกว่าการต้องอยู่ตามลำพังกับหลานสาววัยสองขวบเศษ

 บ้านหลังใหญ่โต สะดวกสบายและปลอดภัยอย่างที่เขาว่าก็จริง แต่เงียบยังกับอะไรดี แล้วเจ้าของบ้านก็หายไปไหนไม่รู้ ถ้าต้องอยู่หลายวันน้าอ่อนคงเป็นบ้าซะก่อน ดีนะที่พรุ่งนี้เราก็ไปหาหอพักอยู่กันแล้ว

ญาณินบ่น คนที่นอนคว่ำหน้าระบายสีในกระดาษแผ่นสีขาวอยู่ข้างๆ ผงกศีรษะขึ้นมามอง แล้วกลับไปให้ความสนใจกับกิจกรรมของตัวเองต่อ

เฮ้อ! ก็ยังดีที่ไม่ลืมเอากระดาษกับดินสอสีมาด้วย ไม่งั้นเราก็ต้องนั่งเหงาเหมือนน้าอ่อนนี่แหละ

ญาณินพูดบ่นไปเรื่อยเปื่อยอย่างคนไม่มีอะไรให้ทำ คราวนี้เด็กน้อยดูจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์เธอจริงๆ เจ้าตัวลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังโทรทัศน์ที่วางชิดกับผนัง แล้วชี้บอกเธอ

น้าอ่อน...การ์ตูน

เสร็จก็กลับมาตั้งหน้าตั้งตาระบายสีต่อ หญิงสาวแทบหลุดหัวเราะขำกับสิ่งที่เด็กหญิงทำ รู้ว่าเจ้าตัวไม่ได้อยากดูการ์ตูนเอง แต่บอกให้เธอเปิดโทรทัศน์ดูแก้เหงาต่างหาก

ก็ได้ น้าอ่อนจะไม่บ่น น้าอ่อนจะดูทีวีแล้วไม่กวนแตงหวานอีก

ญาณินแสร้งว่างอนๆ แล้วหยิบรีโมตมาเปิดโทรทัศน์ดูตามที่เด็กน้อยแนะนำ เหมือนจะรู้ความว่าถูกประชด แตงหวานเงยหน้ามาส่งยิ้มออดอ้อนให้ จนคนเป็นน้าสาวอดที่จะยื่นมือไปขยี้เรือนผมนุ่มอย่างเอ็นดูไม่ได้

รู้มากจริงนะเรา...อยู่กับน้าอ่อนอย่างนี้แหละนะ ถึงจะขลุกขลักบ้าง แต่เราจะอยู่ด้วยกัน น้าอ่อนจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อแตงหวาน

 

เกือบสามทุ่มประตูคฤหาสน์ยังเปิดอยู่ กระทั่งเจ้าของเรือนกายสูงใหญ่เดินผ่านเข้ามา มันจึงถูกปิดตาม จากนั้นคนดูแลถึงกลับไปยังเรือนพักด้านหลัง

เขาเดินมาหยุดกลางโถงบ้านด้วยท่าทางไม่มั่นคงนัก หลายวินาทีต่อมาถึงลากเท้าเดินต่อ ขึ้นบันไดสู่ห้องนอนบนชั้นสองของบ้าน ความเคยชินพาเขาไปจนถึง

ภายในห้องพักรับรองอีกมุมของบ้าน แขกสาวที่ได้ยินเสียงรถก็รีบเปิดหน้าต่างดู ความมืดวังเวงทำให้อยากรู้ว่าใครกัน กระนั้นแม้ไม่เห็นตัวรถ เห็นเพียงแสงไฟส่องวาบเดียวก็เดาได้ไม่ยากว่าเป็นเจ้าของบ้านนั่นละที่กลับมาแล้ว...คงไม่มีใครอื่นอีก

ญาณินถอนหายใจ บอกไม่ถูกว่าโล่งใจขนาดไหน ไม่เคยรู้สึกดีใจที่รู้ว่าฉัตรฉายอยู่ใกล้ๆ เท่าเวลานี้เลย

ด้วยความที่รู้สึกว่าถูกนำมาปล่อยไว้ในบ้านหลังใหญ่ ห่างไกลจากผู้คน แม้จะง่วงก็ไม่กล้านอน ได้แต่มองหลานสาวนอนหลับกางแขนกางขาอยู่กลางเตียงด้วยความอิจฉา

เขาคงกลับมาแล้ว เราก็นอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้าไปหาหอพักต่อ สงสัยต้องลางานอีกวัน แตงหวานก็ต้องหยุดเรียนด้วย

ตั้งใจอยู่ว่าพรุ่งนี้เช้าตื่นมาจะโทร. ลางานกับเจ๊หงส์ หลังจากที่วันนี้ลืมเสียสนิท แม้เชื่อว่านายจ้างจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรเกิดขึ้นกับตน แต่ก็ควรบอกกล่าวด้วยตัวเองด้วย

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น