ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 58,389 Views

  • 229 Comments

  • 284 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,734

    Overall
    58,389

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 5 บ้านใหม่ [อัป 65%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1846
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    17 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 5 บ้านใหม่ (ต่อ)

 

หญิงสาวหยิบนมกล่องจากตะกร้าพร้อมกับหลอดแล้วส่งให้ เจ้าตัวน้อยรับมาด้วยสองมือแล้วตั้งหน้าตั้งตากินอย่างหิวจัด

หล่อนใช้ช่วงจังหวะนี้เก็บของออกจากกระเป๋าและตะกร้า เตรียมออกมาพอสำหรับใช้หนึ่งวัน เสร็จแล้วก็ลากกระเป๋าไปเก็บในห้องเสื้อผ้าเพื่อไม่ให้เกะกะห้องนอน แต่ไม่คิดจะรื้อออกมาแขวน เพราะคิดว่าพรุ่งนี้เช้าก็ต้องออกจากที่นี่แล้วไปหาหอพักอยู่กันชั่วคราวระหว่างที่บ้านเช่ายังซ่อมไม่เสร็จ เมื่อดูจากสภาพความเสียหายก็คงใช้เวลาซ่อมอีกหลายวัน

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้แตงหวาน ญาณินก็ถือโอกาสจัดการตัวเองด้วย เกือบชั่วโมงที่สองน้าหลานใช้เวลากันอยู่ในห้องพักรับรอง จนจูงมือพากันลงมาข้างล่างด้วยท่าทางสำรวมด้วยความไม่คุ้นสถานที่

แตงหวานร่าเริงขึ้น ไม่เหมือนตอนเข้ามาในบ้านหลังนี้ใหม่ๆ ความตกใจกลัวที่ต้องเผชิญกับพายุลูกเห็บเมื่อเช้ามืดคงคลายไปบ้างแล้ว กระนั้นญาณินก็ตั้งใจว่าจากนี้ไปจะดูแลแตงหวานให้ดีกว่าเดิม ไม่ให้เด็กน้อยต้องเจอกับเหตุการณ์ที่ชวนให้ตระหนกอีก เพราะกลัวจะส่งผลถึงสุขภาพจิตระยะยาว

ทั้งบ้านเงียบสงัดปานไม่มีใครอยู่ หญิงสาวเข้ามาในครัวด้วยการเดินสุ่มหา แล้วพบว่าเด็กในบ้านที่พาหล่อนไปยังห้องรับรองนั่งรออยู่แล้ว

รอนานไหมจ๊ะเม ขอโทษทีนะ ฉันใช้เวลาข้างบนเพลินไปหน่อย

ไม่เป็นไรค่ะ หนูก็คิดว่าคุณเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ คงมีอะไรต้องทำหลายอย่าง หนูเพิ่งเจียวไข่ให้คุณหนูเสร็จ ส่วนแกงจืดยังไม่ได้อุ่น คุณนั่งรอที่โต๊ะนี้ก่อน หนูใช้เวลาไม่นานค่ะ

เห็นท่าทีกระตือรือร้นของเม ญาณินก็ไม่ขัดความตั้งใจ จัดการให้แตงหวานนั่งตรงเก้าอี้ที่โต๊ะ แม้จะเป็นที่นั่งสำหรับผู้ใหญ่แต่โต๊ะก็ไม่สูงเกินไป แตงหวานจึงใช้รับประทานมื้อเช้าได้โดยไม่มีปัญหา

 เมใช้เวลาอุ่นแกงจืดไม่นานจริงๆ แค่ไม่กี่นาทีก็ยกมาวางให้สองน้าหลานที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะตรงมุมหนึ่งของห้องครัวได้

เดี๋ยวหนูต้องกลับไปช่วยป้าภาทำงานตรงเรือนไม้ใกล้ประตูรั้วด้านหลังโน่นค่ะ ตอนเที่ยงหนูจะมาใหม่ ถ้าคุณอยากได้อะไรเพิ่มสั่งหนูได้ค่ะ

ไม่แล้วจ้ะ ฉันไม่ต้องการอะไรเพราะคิดว่าอยู่แค่วันเดียว แม้ขาดเหลือก็ไม่อยากรบกวนใครอีก เมไม่ต้องห่วง ฉันกับแตงหวานอยู่กันได้ ยังไงก็ขอบคุณนะจ๊ะสำหรับมื้อเช้า

คุณไม่ต้องขอบคุณหนูบ่อยหรอกค่ะ เด็กสาวบอกด้วยท่าทางเก้อเขินเหมือนไม่คุ้นที่ได้รับคำนี้จากใครนัก มันเป็นงานที่หนูต้องทำอยู่แล้วค่ะ หนูเต็มใจทำให้คุณกับคุณหนูด้วย

ได้ยินบอกอย่างนี้ญาณินกลับเป็นฝ่ายเขินแทนบ้าง จะว่าไปหล่อนก็ไม่มีใครมาทำอะไรให้บ่อยนัก การได้รับการดูแลจึงยังไม่ชิน มันคงไม่ต่างจากเมเช่นกัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

0 ความคิดเห็น