ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 58,226 Views

  • 229 Comments

  • 285 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,571

    Overall
    58,226

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 5 บ้านใหม่ [อัป 35%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    15 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 5 บ้านใหม่ (ต่อ)

 

บ้านหลังใหญ่ปรากฏเบื้องหน้าขณะรถเคลื่อนผ่านประตูรั้วสูงทำให้ญาณินนึกหวาดหวั่นเป็นครั้งแรก ความรู้สึกมันยากจะบรรยาย มองไปรอบๆ เห็นกำแพงสีขาวสูงทึบ แม้อาณาบริเวณจะกว้างขวาง กินพื้นที่หลายไร่ แต่หล่อนยังรู้สึกถึงการถูกควบคุมกลายๆ ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ

จนรถจอดหน้าคฤหาสน์ หญิงสาวสอดมือกอดร่างจ้อยไว้อย่างลืมตัว เหมือนจะหาที่ยึดเหนี่ยว แม้รู้ว่าคนในอ้อมกอดไม่อาจช่วยอะไรได้ก็ตาม

ฉัตรฉายลงจากรถ แล้วประตูด้านของหล่อนถูกเปิดออกด้วยผู้ชายคนหนึ่ง เดาว่าคงเป็นคนของเขา หล่อนจึงอุ้มหลานสาวตามลงมา

พอจะขยับตัวเพื่อหยิบของที่อยู่ตอนหลังของรถ ผู้ชายคนนั้นก็ชิงตัดหน้าไปก่อน จัดการกับสัมภาระทั้งหมดแล้วพาเข้าไปในบ้านอย่างที่หล่อนได้แต่ยืนหันรีหันขวางอยู่ที่เดิม

ตามฉันมา

เสียงของฉัตรฉายดังขึ้น ญาณินถึงได้รู้ว่าเขายังยืนอยู่ใกล้ตลอดเวลา แต่ด้วยความที่ไม่อาจคิดและทำอะไรได้มาก จึงได้แต่ละล้าละลังอยู่

มันเป็นสถานการณ์ชวนอึดอัดและติดขัดไปหมด ญาณินไม่ชอบเลยจริงๆ

แตงหวานทำตัวอ่อนอย่างให้รู้ว่าอยากอยู่ในอ้อมแขนต่อ มือน้อยโอบกอดรอบคอหล่อนไว้แน่น ญาณินจึงต้องอุ้มเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปข้างใน ไม่คิดจะขืนให้หลานสาวลงเดิน สถานที่แปลกใหม่แถมใหญ่โตและเงียบกริบยังทำให้หล่อนนึกหวั่น แล้วเด็กอย่างแตงหวานจะเหลืออะไร

ญาณินตามฉัตรฉายเข้าไปเงียบๆ ปล่อยทุกอย่างให้เป็นการตัดสินใจของเขา ในห้วงเวลานี้หล่อนคงทำอะไรไม่ได้จริงๆ จนสายตาสะดุดกับหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางโถงบ้าน สายตาที่จับจ้องมาบอกให้รู้ว่ากำลังสงสัยและอยากรู้เกี่ยวกับการปรากฏตัวของหล่อนและหลานสาว

มาก็ดีแล้ว บอกป้าภาให้มาเปิดห้องรับรองแขกให้ฉันด้วย ฉัตรฉายพูดกับผู้หญิงคนนั้น คะเนว่าน่าจะอยู่ในวัยสามสิบปี

ให้พักที่บ้านหลังนี้เลยหรือคะ

ใช่ แล้วจะถามย้ำทำไม

ทำไมไม่ให้พักเรือนด้านหลัง มีห้องว่างอยู่ รอบก่อนเพิ่งทำความสะอาด ให้สองคนนี้เข้าพักได้เลย

ฉันสั่งยังไงก็ทำตาม ถ้าไม่ได้ถามหาความเห็นก็ไม่ต้องพูดมาก

ค่ะ งั้นมดเปิดห้องให้เอง แม่ไปวัดยังไม่กลับ

เธอคนนั้นสะบัดหน้าแล้วเดินจากไป ญาณินตบแผ่นหลังของคนในอ้อมกอดเบาๆ อย่างปลอบโยนเมื่อรู้สึกถึงแรงสะดุ้ง

ให้ตายเถอะ หล่อนไม่อยากให้แตงหวานต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่ผู้ใหญ่ปะทะกันเลย แล้วดูว่ายิ่งอยู่ใกล้พ่อเลี้ยงฉัตรฉายก็มีเหตุให้หลานสาวต้องซึมซับมันไปทุกที

เขาจะพูดจาให้เป็นมนุษย์ปกติบ้างไม่ได้หรือไงนะ

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

0 ความคิดเห็น