ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 58,384 Views

  • 229 Comments

  • 284 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,729

    Overall
    58,384

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 4 เอาใจคนเจ็บ [อัป 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    13 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 4 เอาใจคนเจ็บ (ต่อ)

 

รถคันสีดำจอดบริเวณที่เคยจอด ก่อนคนขับจะเปิดประตูรถลงมา สายตากวาดมองไปรอบๆ เห็นความเสียหายของบ้านเรือนแถวนั้น กิ่งไม้หักโค่น ตรงโคนต้นไม้ยังเหลือซากหลักฐานของต้นเหตุให้เห็น

ฉัตรฉายตรงไปยังบ้านหลังสุดซอย ประตูรั้วเปิดแง้ม บอกให้รู้ว่าเจ้าของบ้านคงอยู่ด้านใน เมื่อเห็นสภาพบ้านเขาก็เปิดเข้าไปโดยไม่คิดจะขออนุญาตใคร

เป็นยังไงบ้าง

จู่ๆ เสียงถามจากประตูบ้านก็ดังขึ้น ทำให้คนที่หันหลังก้มเก็บข้าวของอยู่ต้องสะดุ้ง หันมามองด้วยสีหน้าตกใจแล้วเปลี่ยนเป็นสงสัยตามมา

คุณ... ญาณินอ้ำอึ้ง นึกไม่ถึงว่าจะเจอเขาในเวลานี้ และเป็นที่บ้านของหล่อน คุณมาทำไมคะ

แตงหวานล่ะ ปลอดภัยดีหรือเปล่า

เขาไม่ตอบหากถามเธอกลับ พร้อมกับกวาดสายตาสำรวจเข้ามาภายในบ้าน ซึ่งญาณินกำลังเก็บข้าวของที่เกลื่อนกระจายด้วยพลังของพายุลูกเห็บให้เข้าที่เข้าทาง แม้จะไม่ค่อยได้ผลนักก็ตาม

แตงหวานไม่เป็นไร แกอยู่ในห้องนอน

คำตอบของญาณินทำให้ฉัตรฉายประหลาดใจไม่น้อย สภาพบ้านที่หลังคาเปิดไปด้านหนึ่งบอกถึงความเสียหายชัดเจน เขาไม่รู้ว่าช่วงเวลาที่ต้องเจอกับลมพายุและลูกเห็บที่ยังเห็นเกลื่อนอยู่ สองคนนี้จะเป็นอย่างไร

เมื่อมองหญิงสาวอย่างสังเกต หล่อนยังดูนิ่งเฉย สีหน้าแม้จะอิดโรยแต่ก็สงบดี ขัดแย้งกับสภาพเละเทะรอบตัวนัก...ถ้าหล่อนจะตกใจและขวัญเสียกว่านี้คงทำให้เขาเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น

ห้องนอนปลอดภัยดีค่ะ

คำตอบนั้นเหมือนระเบิดเวลาที่จุดได้จังหวะเหมาะเหม็ง ฉัตรฉายก้าวปราดเข้าไปในบ้าน ญาณินผวากับท่าทางปุบปับของเขา สาวเท้าตามอย่างตกใจ

ห้องนอนหาไม่ยากเพราะมีห้องอยู่เพียงห้องเดียว ฉัตรฉายค่อยๆ เปิดประตูออกด้วยเกรงคนในนั้นจะตกใจ แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เขาแทบลืมหายใจ หลายวินาทีที่จับจ้องเด็กน้อยแล้วค่อยๆ หันมามองคนที่ยืนข้างหลังเขาอยู่

ทำไมไม่อยู่กับแตงหวาน ดูไม่ออกหรือไงว่าเด็กตกใจ

ร่างเล็กจ้อยที่นั่งกอดหมอนประจำตัวอยู่กลางที่นอนมองมายังเขา แววตาของเด็กน้อยไม่เหลือร่องรอยร่าเริง ไร้แวววิบวับอย่างที่เขายังจดจำได้

ฉันอยู่กับแตงหวาน เพิ่งออกมาดูบ้านก่อนคุณมาถึงไม่นาน

มองภาพหลานสาวที่นั่งนิ่งงันในอิริยาบถเดิม ญาณินก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำผิด บอกตะกุกตะกัก นึกกริ่งเกรงสายตาเขาครามครัน

สถานการณ์แบบนี้ยังมีอะไรสำคัญกว่าแตงหวานอีกงั้นหรือ

ญาณินอ้าปากจะอธิบาย แต่หล่อนก็ทำได้ไม่ดี เหตุการณ์ที่ประสบช่วงเช้ามืดทำให้หล่อนตกใจ เวลานั้นไม่อาจพึ่งพาใคร นึกแต่จะให้หลานสาวและตัวเองปลอดภัย โชคดีที่ห้องนอนยังเป็นที่หลบภัยได้ พายุลูกเห็บไม่สามารถทะลุทะลวงมาถึง แต่เสียงโครมครามด้านนอกก็ทำให้แทบควบคุมสติไม่อยู่ รู้ว่าแตงหวานตกใจ หล่อนจึงได้แต่นั่งกอดปลอบ จนฟ้าสว่างถึงได้ออกมาสำรวจข้างนอก แล้วโทร. หาเจ้าของบ้านบอกความเสียหาย

น้าอ่อน...

เสียงเรียกจากแตงหวานเหมือนเสียงสวรรค์ ญาณินเข้าไปหา โดยที่คนกำลังยืนขวางประตูห้องนอนต้องเบี่ยงกายหลบให้เธออุ้มเด็กน้อยออกมา

ออกไปจากที่นี่ก่อน

ฉัตรฉายบอกพร้อมกับฉวยต้นแขนเธอ ญาณินได้สติจึงขืนตัวเอง ดูว่าชายหนุ่มจะคาดเดาท่าทีอยู่ก่อนแล้ว จึงบอกด้วยเหตุผล แต่ก็ยังระงับอารมณ์ได้ไม่ดีนัก

บ้านไม่ปลอดภัย หลังคาถูกรื้อไปเป็นครึ่ง ห้องนอนที่เธอว่าปลอดภัยมันจะถล่มลงมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

นั่นละ ญาณินถึงได้คิดตาม เธอลืมข้อนี้เสียสนิท...แต่จะให้เธอกับแตงหวานไปที่ไหนล่ะ

คำถามคงแสดงผ่านสีหน้าของญาณิน หล่อนจึงได้รับคำตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำจากเขา

ออกจากที่นี่ ฉันกลัวเด็กจะเป็นอันตราย จากนั้นเธอจะนอนข้างถนนก็เรื่องของเธอ

  




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #212 Papa24579 (@Papa24579) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 21:41
    อ้าวว คนบ้าเอ๊ย.หุบปากไปเลยดีกว่า ถ้าจะพูดแบบนี้
    #212
    0