ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 40,635 Views

  • 212 Comments

  • 261 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,766

    Overall
    40,635

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 4 เอาใจคนเจ็บ [อัป 90%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    13 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 4 เอาใจคนเจ็บ (ต่อ)

 

นอกจากคนสนิทอย่างนทีและคนในบ้านเช่นสองแม่ลูกแล้ว ไม่ทันครบยี่สิบสี่ชั่วโมง เรื่องไม่เป็นเรื่องของฉัตรฉายก็แพร่กลับมาถึงเขา แถมมาจากคนที่ไม่คิดว่าจะสนใจเรื่องทำนองนี้ด้วย

ฉันรู้ว่าโครงการที่คุณเสนอมาให้โรงแรมเวียงรวีพิจารณามีความสำคัญกับคุณ ฉันเองก็สนใจ แต่ระหว่างนี้คุณก็ทำให้โรงแรมเรากังวลอยู่นะ

แม้ไม่ได้เผชิญกันซึ่งๆ หน้า แต่ฉัตรฉายก็ยังตีสีหน้าเรียบสนิทได้ตลอดรอดฝั่ง ไม่แสดงตามอารมณ์ที่กำลังเป็นได้ดี แถมน้ำเสียงที่ตอบกลับก็เรียบนิ่ง ติดจะละมุนอย่างที่เขาตั้งใจให้เป็น

ผมเสียใจที่ทำให้คุณอรุณวดีไม่สบายใจ แต่ผมอยากรู้เหตุผล

เรารู้จักครอบครัวของคุณดี โรงแรมเวียงรวียินดีถ้าได้ร่วมงานกับทายาทของคุณเปรม ซึ่งถือว่าเป็นคนมีชื่อเสียง เป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือของคนที่นี่ คุณเปรมที่มีสายเลือดของความเป็นคนเชียงราชเข้มข้น สิ่งเหล่านี้ส่งต่อมาถึงคุณ ถือเป็นต้นทุนที่ดีที่คุณจะนำมาเป็นความน่าเชื่อถือในการสร้างธุรกิจ โดยเฉพาะธุรกิจที่สร้างในอาณาจักรของคุณเปรมอย่างที่คุณกำลังทำ

ขอบคุณ ผมดีใจที่ได้ยินว่าคุณมองครอบครัวเราอย่างนั้น

ฉันอยากให้คุณรักษาจุดนี้ไว้เพื่องานของคุณ มันจะต่อเนื่องมาถึงโรงแรมเราด้วยถ้าร่วมงานกัน ส่วนเรื่องที่คุณทำลงไปเมื่อวาน คนเชียงราชจะเห็นแค่คุณตามผู้หญิงชาวบ้านสักคน มันไม่แปลก คุณเป็นผู้ชายโสดจะใช้ชีวิตยังไงก็ได้ แต่ไม่นานคงมีคำถามไปถึงตัวเด็กว่าผู้หญิงที่คุณติดพันเป็นแม่ม่ายลูกติด หรือนั่นเป็นลูกสาวของคุณกันแน่...คุณเข้าใจใช่ไหมว่าถ้าสุดท้ายคนอื่นรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร แล้วจะกระทบถึงงานยังไง เราไม่อยากให้ธุรกิจเราไปพัวพันกับเรื่องสกปรกแม้แต่นิดเดียว

ฉัตรฉายประหลาดใจไม่น้อยอยู่หรอกที่อรุณวดีรู้เรื่องของสองน้าหลานนั่นด้วย แต่เหนือสิ่งอื่นใด คำว่า ผู้หญิงชาวบ้าน ต่อด้วย เรื่องสกปรก ทำให้อารมณ์ของเขาพุ่งแรงกว่า ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้มเพ่งมองปลายกิ่งไม้ที่มีดอกสีขาวแซมนอกหน้าต่างห้องนอนนิ่ง แค่โฟกัสภาพเพื่อระงับอารมณ์ แต่ไม่ได้ซึมซับความสวยของมัน

ผมเข้าใจ

ฉันดีใจที่คุณเข้าใจค่ะ งานที่คุณเสนอมา ฉันนำเข้าประชุมผู้บริหารในรอบก่อน ที่ประชุมมีมติว่าโครงการมีอนาคต น่าสนใจ และจะส่งเสริมโรงแรมเราด้วย ฉันแค่จะบอกคุณเท่านี้ ไม่ทันที่ฉัตรฉายจะตอบรับแล้วจบการสนทนาเพราะคิดว่าหมดธุระคุยแล้ว อรุณวดีก็ต่อด้วยอีกประโยคโดยไม่ให้เสียเวลา คืนพรุ่งนี้ถ้าคุณฉัตรฉายว่าง ฉันมีเวลาที่ห้องอาหารโรงแรมเวียงรวีตอนทุ่มตรงสำหรับคุยงานค่ะ

ตัดสายจากกันแล้ว สีหน้าของฉัตรฉายกลับมาเป็นปกติ นึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยที่จากกันเมื่อวานช่วงค่ำ คนที่กลายเป็นหัวข้อสนทนามาสองครั้งสองคราเหมือนว่าเจ้าตัวเป็นคนสำคัญ สามารถชี้เป็นชี้ตายใครเขาได้

ฉัตรฉายหัวเราะหยัน...มันช่างขัดแย้งกับดวงตากลมยามจ้องมองเขาอย่างไร้เดียงสาเสียจริง

 

ฝนตกหนักทั้งคืน เช้านี้ต้นสารภีที่มองเห็นจากห้องนอนจึงมีดอกร่วงเกลื่อนโคนต้น ฉัตรฉายหยิบดอกหนึ่งมามอง นึกถึงแม่ของเขา แม่ชอบต้นสารภีนัก พ่อจึงหามาปลูกไว้ให้ด้วยตัวเอง แม้สองคนจะไม่ค่อยได้อยู่บ้านหลังนี้ก็ตาม เขาจำไม่ได้ว่าพ่อปลูกไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่มันก็กลายเป็นต้นไม้ใหญ่สูงเกินสิบเมตรไปแล้ว

พุ่มเกสรสีเหลืองล้อมด้วยกลีบดอกสีขาว กลิ่นหอมรวยรินเตะจมูกจนต้องสูดลมหายใจรับเข้าเต็มปอด

ภาพเจ้าของคฤหาสน์หลังงามยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นสารภีใหญ่ที่ขึ้นสูงเด่นกว่าไม้ประดับอื่นอยู่นานหลายนาที ทำให้คนของเขานึกสงสัยว่านายหนุ่มกำลังคิดอะไร ขณะเดินไปบอกสิ่งที่เพิ่งรู้มา

เฮียครับ เมื่อเช้ามืดพายุเข้า หอบลูกเห็บมาลงหลายที่เลยครับ แต่โครงการเรารอด วันนี้งานยังเดินปกติ

ลูกเห็บ? ช่วงนี้หน้าหนาวแล้วนี่

ฉัตรฉายหันมองเจ้าของคำพูด พร้อมกับเปรยคำถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ

ปกติลูกเห็บจะมาพร้อมกับลมพายุช่วงฤดูร้อน แต่ก็มีบ่อยที่สภาพอากาศแปรปรวนจึงทำให้เกิดอะไรที่ไม่คาดคิดได้

แล้วคนของเราล่ะ

พนักงานที่มีบ้านฝั่งเมืองเก่าโดนถล่มเต็มๆ ไปสองหลังครับ หลังคาถูกยกปลิวทั้งแผง อีกหลังก็กระเบื้องหลังคาทะลุ คุณนทีดูแลอยู่ บอกให้ผมแจ้งเฮียครับ

เรียวคิ้วเข้มขมวดมุ่น ฉัตรฉายกำลังคิดบางอย่าง แล้วถามอย่างให้มั่นใจ

เมืองเก่าที่นายว่า คือแถวไหน

เพียงได้ยินคำตอบ ฉัตรฉายก็ผละตรงไปยังโรงรถอย่างรวดเร็ว แล้วเคลื่อนรถคันสีดำซึ่งเป็นพาหนะประจำตัวออกมา กว่าคนของเขาจะตั้งสติได้ วิ่งตามไปถามด้วยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รถก็กระชากตัวออกไปแล้ว จึงได้แต่พึมพำกับตัวเอง

เฮียรีบไปไหนวะ ไปคนเดียวด้วย จะถามก็ไม่ทัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น