ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 58,276 Views

  • 229 Comments

  • 284 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,621

    Overall
    58,276

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 4 เอาใจคนเจ็บ [อัป 35%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 4 เอาใจคนเจ็บ (ต่อ)

 

ญาณินไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากพ่อเลี้ยงฉัตรฉาย...หล่อนเผลอเหยียดยิ้มอย่างลืมตัว ก็น่าประหลาดใจน้อยเสียเมื่อไหร่กับคำ ขอโทษและขอบคุณในเวลาห่างกันไม่กี่วินาทีจากคนถือตัวอย่างเขา...ทั้งที่เมื่อไม่นานเขายังมองเธอกับแตงหวานเป็นอากาศอยู่เลย

สายตาคมกริบของฉัตรฉายสะดุดเข้ากับบางสิ่งตรงข้อมือของแตงหวาน คล้ายปลอกผ้านุ่มๆ สีชมพูหวาน สีเดียวกับเสื้อเด็กหญิง และมีเชือกร้อยยาวอยู่

เพราะเชือกนี้ใช่ไหม แตงหวานถึงล้มตามเธอ แล้วทำไมต้องผูกด้วย แตงหวานจะเจ็บหรือเปล่า

ถ้าไม่เพราะเห็นท่าทางห่วงใยหลานสาว ญาณินคงขุ่นใจกับเสียงห้วนเข้มขึ้นของเขาแล้วละ ไม่ทันที่หล่อนจะตอบอะไร คนที่ซุกหน้ากับอกก็เงยขึ้นมาตอบเขาเสียเอง

คำตอบของแตงหวาน ทำให้สีหน้าของฉัตรฉายดูตลก หล่อนก็ดูไม่ออกว่าเขาสงสัย ไม่เข้าใจหรืออะไรกันแน่ แต่ก็คร้านจะอธิบาย จึงตัดบทบอกในสิ่งที่เขาควรทำเสีย

ไปส่งเราเถอะค่ะ ฉันไม่อยากให้แตงหวานอยู่ข้างนอกนาน

ก็รู้ว่าอากาศไม่ดี วันนี้มีหมอกควันลงเยอะ เธอก็น่าจะคิดก่อนพาเด็กออกมาตะลอนข้างนอก หน้ากากป้องกันก็ไม่ใส่ นี่แหละที่ทำให้ฉันหงุดหงิดตอนเห็นแตงหวานในตลาด

นึกอยากจะเอาคำขอโทษจากเขาเมื่อกี้คืนกลับให้ เมื่อฟังเหตุผลที่เกือบทำให้หล่อนกับแตงหวานล้มคลุกอยู่กลางตลาดนัด

ฉันมาซื้อของให้แตงหวาน พอเสร็จเราก็จะกลับ ถ้าคุณไม่เข้ามา เราก็คงทำธุระเสร็จและกลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว

เพราะเขาเข้ามายุ่ง ของที่ตั้งใจจะซื้อก็ไม่ได้ซื้อ แถมเกือบเจ็บตัวกันอีกด้วย

ตอนเธอออกจากบ้านไปถึงตลาดใช้เวลากี่นาที เด็กต้องสูดอากาศแย่ๆ กลางถนนอยู่นานเท่าไร จำเป็นอะไรหนักหนาถึงต้องพาเขามาด้วย

พูดจบเหมือนฉัตรฉายจะนึกได้จึงนิ่งไป...ก็มีกันแค่สองน้าหลาน หล่อนจะฝากแตงหวานให้ใครดูแล

ส่วนญาณินก็นั่งนิ่ง ไม่ต่อปากต่อคำ เพราะดูท่าแล้วคงจบเรื่องได้ยาก

เขามีความคิดของเขาตามสิ่งที่เขามี ส่วนหล่อนก็มีแนวทางของหล่อนบนพื้นฐานความพร้อมของหล่อนเช่นกัน

รถเคลื่อนออกจากลานจอดของสวนสาธารณะ ญาณินจึงให้ความสนใจกับหลานสาวเสีย ปลดปลอกนุ่มจากข้อมือน้อยเพราะไม่จำเป็นต้องสวมอีก

หล่อนกับแตงหวานมีเชือกวิเศษผูกด้วยกันเสมอยามออกมาข้างนอก หล่อนไม่เสี่ยงกับความปลอดภัยของหลานสาว แม้ในบางครั้งจะมีสายตาที่มองมาอย่างสงสัยและไม่เข้าใจก็ตาม

ฉัตรฉายขับรถมาจอดตรงจุดเดิมที่เคยมาส่งครั้งแรก ญาณินขอบคุณตามมารยาท แล้วบอกแตงหวานให้ยกมือไหว้ขอบคุณเขาด้วย เด็กหญิงทำตามอย่างว่าง่ายเหมือนคุ้นเคยอยู่แล้ว ก่อนสองคนจะพากันลงจากรถ

ชายหนุ่มเปิดประตูรถออกมาด้วย เขาเดินตามหล่อนมา ญาณินนิ่วหน้า นึกจะห้ามแต่ยั้งปากเสีย เพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เกรงเพื่อนบ้านจะออกมาสังเกตสังกากันอีก

จนเปิดประตูรั้วบ้าน ส่งแตงหวานเข้าไปข้างใน พอจะปิดประตูรั้วตาม จึงพบว่าฉัตรฉายยังยืนนิ่งอยู่ แล้วจู่ๆ เขาก็ถามขึ้นด้วยท่าทางเหมือนมีเรื่องสำคัญมาก

เมื่อกี้แตงหวานพูดอะไร

คะ แกพูดตอนไหน

ในรถ ตอนที่ฉันถามถึงเชือก แล้วแกหันมาพูด แตงหวานพูดว่าอะไร

ญาณินแทบหลุดหัวเราะ ยิ่งสีหน้าของเขาที่เห็นจากแสงไฟรั้วบ้านส่องกระทบ มันดูจริงจัง คาดคั้นอยากรู้ก็ยิ่งทำให้หล่อนแทบสุดจะกลั้น

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

0 ความคิดเห็น