ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 40,577 Views

  • 212 Comments

  • 260 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,708

    Overall
    40,577

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 4 เอาใจคนเจ็บ [อัป 15%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 4 เอาใจคนเจ็บ (ต่อ)

 

น้าอ่อน เจ็บตรงนี้

เสียงเล็กๆ ดังแว่วมา คนที่กำลังขับรถต้องชะเง้อมองผ่านกระจกส่องหลังด้วยความอยากรู้ แรกทีเดียวเขาแทบจอดรถเข้าข้างทางเพื่อจะดูอาการของแม่หนูน้อย แต่ประสบการณ์ความใจร้อนจนเสียเรื่องเมื่อครู่ก็บอกให้เขาใจเย็น คนที่นั่งกล่อมอยู่คงจัดการได้ดีกว่าเขา

หายหรือยังคะ เสียงเป่าลมพร้อมกับเสียงถามอ่อนโยนนั่น ทำให้ฉัตรฉายต้องลุ้นรอฟัง พอได้ยินคำตอบรับ เขาก็แทบผ่อนลมหายใจยาว

หาย ทว่าเงียบไปไม่กี่วินาที เสียงเล็กๆ ก็ดังขึ้นอีก ตรงนี้ด้วย เจ็บ...เจ็บ

ดูว่าคนเป็นน้าสาวจะรักษาอาการเจ็บด้วยวิธีเดิม แม้แม่หนูจะบอกว่าหายเหมือนครั้งก่อน แต่ชายหนุ่มก็ยังข้องใจอยู่

เขาเคลื่อนรถเข้าไปจอดในลานจอดของสวนสาธารณะขนาดย่อมซึ่งอยู่ระหว่างทาง จนรถจอดนิ่งสนิทก็ยังไม่ได้ยินเสียงถามหรือคัดค้านจากคนข้างหลัง...ช่างสงบปากสงบคำเสียจริง

ฉัตรฉายเบี่ยงกายจากเก้าอี้คนขับเพื่อจะหันมองสองน้าหลานให้เห็นชัด

เด็กเป็นอะไรหรือเปล่า

ดวงหน้าเล็กของ เด็กที่ซุกกับอกน้าสาวเบือนมามองเขา ดวงตากลมสบนิ่ง ฉัตรฉายกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว นอกจากพ่อแม่และคุณยายที่สิงคโปร์แล้ว เขาไม่มีญาติใกล้ชิดคนไหนอีก ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อในหัวใจยามมองสบตากับหนูน้อยจึงช่างอัศจรรย์สำหรับเขานัก

ชายหนุ่มไล่สายตามองร่างจ้อย ผิวขาวอมชมพูในความสลัว ก่อนจะเปิดไฟในรถให้สว่างขึ้น หนูน้อยหันกลับไปซุกกับอกของน้าสาวต่อ ไม่รู้ว่าเพราะแสงจ้าแยงตาหรือว่ากลัวเขากันแน่

เขาเอื้อมไปจับมือเล็กป้อมที่เกาะแขนน้าสาวอยู่ มันไม่ใช่สิ่งที่เขาทำได้ง่ายๆ ชายหนุ่มต้องรวบรวมความกล้าและบังคับตัวเองอย่างหนักเพื่อไม่ให้มือสั่น

นุ่มนิ่มและบอบบาง...เขาไม่กล้าจับแรงเกินไป เกรงมือน้อยๆ จะแตกหักเพียงสัมผัสจากเขา

ต้องหาหมอหรือเปล่า จู่ๆ ความคิดเขาก็พุ่งไปไกล ถามร้อนรนขึ้นมา แล้วเสียงอีกคนก็สวนกลับทันควัน

ไม่ต้องค่ะ แตงหวานไม่เป็นอะไร คุณไปส่งเราที่บ้านก็พอ

ชื่อแตงหวานใช่ไหม เขาครางถามเหมือนละเมอ แล้วมุมปากหยักก็กดยิ้ม...คนที่นั่งมองเขาอย่างระแวดระวังอยู่ก็เดาความคิดไม่ออก แต่ขอบอกเถอะว่า เธอไม่ไว้ใจเขานักหรอก

เมื่อกี้ ฉัน เอ่อ...ขอโทษเธอกับแตงหวานด้วย ไม่ได้ตั้งใจ

ค่ะ

ตอบรับสั้นแสนสั้น หล่อนกลับมาสงบปากสงบคำอีกรอบ ฉัตรฉายใช้โอกาสนี้ไล่สายตาสังเกตทั่วร่างเด็กหญิงด้วยความอยากรู้และอยากจดจำไปทุกส่วน

เขาอายุเท่าไร ทำไมตัวเล็กจัง

สองขวบครึ่งค่ะ เด็กวัยนี้ก็ตัวเท่านี้ ส่วนสูงของแตงหวานเกินมาตรฐาน ส่วนน้ำหนักก็อยู่ในเกณฑ์ปกติ

เพราะคิดว่าเขามีสิทธิ์ที่จะรู้ พอๆ กับสิทธิ์ที่หล่อนมี ญาณินจึงตอบคำถามของฉัตรฉายจนครบถ้วน

ขอบคุณ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น