ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 58,237 Views

  • 229 Comments

  • 285 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,582

    Overall
    58,237

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 3 ลูกโป่งของแตงหวาน [อัป 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    8 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 3 ลูกโป่งของแตงหวาน (ต่อ)

 

ชายหนุ่มก้มมองผ่านหน้าต่างรถเพื่อจะได้เห็นให้ชัดขึ้น เขาเบี่ยงรถออกมาเพื่อเปิดทางให้รถคันหลัง รถคันสีดำเคลื่อนเข้าไปใกล้สองหญิงต่างวัยที่เดินมาหยุดตรงร้านขายของที่ระลึกในตลาดนัดริมถนน เมื่อมองภาพนั้นจนชัด ฉัตรฉายก็รู้สึกหัวเสีย...ความร้อนของอารมณ์พุ่งสูงอย่างรวดเร็ว

จอดรถข้างทางแล้วเปิดประตูลงไปหาอย่างไม่อาจยั้งใจ ความหงุดหงิดเพราะห่วงใยในตัวเด็กหญิงทำให้ความสามารถในการควบคุมตัวเองกลายเป็นศูนย์

ทำบ้าอะไรของเธอ!”

เสียงตะคอกถามพร้อมกับแรงกระชากทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าร้านถึงกับร้องกรี๊ดพร้อมกับร่างของเธอก็เซถลาตามแรงเหวี่ยง หากนั่นไม่น่าตกใจเท่าเด็กน้อยที่ยืนข้างกันต้องเซถลาตาม ร่างน้อยคงคลุกอยู่กับพื้นถ้าผู้หญิงอีกคนไม่คว้าไว้ก่อน

ฉัตรฉายเพิ่งรู้สึกตัวว่าทำอะไรลงไปเมื่อเด็กหญิงร้องไห้จ้า ส่วนผู้หญิงคนเป้าหมายได้สติก่อนเขา เธออุ้มเด็กน้อยมากอดแนบอกอย่างปลอบโยน

คุณนั่นแหละ ทำบ้าอะไรกับผู้หญิงและเด็กตัวนิดเดียว คิดว่าเป็นผู้ชาย ตัวโตกว่า แข็งแรงกว่าหรือไง ถึงใช้แต่กำลัง สมองน่ะมีไหม ทำไมไม่ดึงออกมาใช้

เสียงต่อว่าฉอดๆ ดังมาจากผู้หญิงที่ช่วยคว้าเด็กไว้ก่อนจะล้ม หลังจากปล่อยให้เด็กอยู่กับผู้หญิงที่มาด้วยกัน หล่อนก็ยืนเท้าสะเอวพูดใส่หน้าคนก่อเหตุอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ฉัตรฉายเพิ่งตระหนักว่ากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้เลย ดูว่าผู้คนเริ่มให้ความสนใจ จับกลุ่มขยับมาใกล้เพื่อจะมองและฟังให้รู้เหตุการณ์ แถมผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่หยุดต่อว่าเขา...และมันแย่ตรงที่เขาไม่สามารถหาเหตุผลมาแก้ต่างให้ตัวเองได้อีกด้วย

ผมขอโทษ

ฉัตรฉายยกสองมือทำท่ายอมแพ้ให้แก่เจ้าของร้านขายของที่ระลึก ไม่มีคำไหนเหมาะกว่านี้ที่เขาควรพูดออกมาอีก...แต่ดูว่าเจ้าหล่อนยังไม่พอใจ

คนที่คุณควรขอโทษไม่ใช่ฉัน แต่เป็นลูกเมียคุณ แล้วต่อไปอย่าทำอย่างนี้ให้ฉันเห็นอีกนะ เกลียดที่สุดเลย พวกผู้ชายใช้แต่กำลัง สมองไม่มีรอยหยัก!”

ไม่เคยเลย...ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยถูกต่อว่าด้วยถ้อยคำอย่างนี้ ฉัตรฉายรู้ว่าตัวเองผิด แต่เพราะเขาเป็นห่วงเด็กหญิง จึงเผลอตัวทำรุนแรงลงไป

ญาณินมองสองคนที่ยังประจันหน้ากัน จึงตัดสินใจพาแตงหวานถอยออกมา หากก็ไม่ลืมขอบคุณหญิงสาวคนนั้นที่ช่วยเหลือ เธอซึ้งใจแต่ไม่อาจอยู่ตรงนี้นาน เพราะเด็กอย่างแตงหวานไม่ควรต้องเจอและจดจำภาพอะไรอย่างนี้ อีกเหตุผลไม่อยากให้ใครๆ เข้าใจผิดว่าเธอเกี่ยวข้องกับผู้ชายใจร้อนและชอบใช้แต่กำลังคนนี้ด้วย

ฉัตรฉายเห็นสองน้าหลานที่ผละออกจากวงล้อมไปแล้ว จึงรีบตามโดยทิ้งสายตาทุกคู่ที่กำลังจับจ้องไว้เบื้องหลัง เขาเร่งฝีเท้ามาดักหน้าพวกเธอไว้

ฉันไปส่ง

ไม่ต้องค่ะ

ญาณินปฏิเสธน้ำเสียงเด็ดขาด แต่ฉัตรฉายก็ดึงแขนเธอพาไปยังรถที่จอดไว้ เขาเปิดประตูรถตอนหน้าแล้วดุนหลังเธอเข้าไป แต่หญิงสาวก็ขืนตัวไว้

ถ้าเห็นแก่หลานของเธอก็เข้าไป

คำนั้นคงมีน้ำหนักมากพอสำหรับหญิงสาว เธอหยุดขืนตัวเอง กระนั้นก็ยังไม่ยอมทำตามเขาง่ายๆ

ประตูรถตอนหลังถูกเปิดออกด้วยมืออีกข้างที่ว่าง แล้วเจ้าหล่อนก็เข้าไปนั่งข้างในพร้อมกับหลานสาวที่ยังเกาะกันกลมอยู่

ฉัตรฉายมองตามพลางผ่อนลมหายใจให้อารมณ์สงบลง เขายังไม่รู้จะแก้ไขเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไร ตอนนี้ได้แต่เข้าไปประจำที่นั่งคนขับแล้วทำหน้าที่ของตัวเอง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

0 ความคิดเห็น