ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,416 Views

  • 213 Comments

  • 263 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,547

    Overall
    41,416

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 3 ลูกโป่งของแตงหวาน [อัป 50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 3 ลูกโป่งของแตงหวาน (ต่อ)

 

ญาณินมีเบอร์โทร. ติดต่อฉัตรฉาย เบอร์นี้พี่สาวให้มา แต่เธอก็ไม่เคยใช้มันสักที...

หญิงสาวมองดูหน้าจอมือถือ ความรู้สึกกลับมาเป็นเหมือนเดิม ครั้งหนึ่งเคยมองมันอย่างตัดสินใจ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้ เลือกที่จะพาแตงหวานดุ่มๆ ไปหาเขาถึงบ้าน แล้วนั่นละ เธอกับหลานสาวก็ไม่ได้เข้าพบ สองคนได้แต่รออยู่หน้าประตูรั้วบ้าน รอจนทนไม่ไหวถึงพากันกลับ

เมื่อมินตรารู้ก็โทร. มาหา พี่สาวไม่เข้าใจว่าญาณินทำอย่างนี้ทำไม เมื่อฉัตรฉายไม่ให้เข้าพบ แล้วทำไมถึงไม่รุกเข้าหา ทำไมถึงไม่พยายามมากกว่านี้เพื่อจะเข้าถึงตัว

สำหรับญาณินแล้ว รู้แก่ใจว่าฉัตรฉายรับรู้ทุกเรื่องดีแล้ว แต่ในเมื่อเขาไม่ตอบรับ มันก็ชัดเจนว่าเขาไม่ยินดียินร้ายกับการมีตัวตนอยู่ของแตงหวาน

กระนั้นหล่อนก็ยังยอมพี่สาวเพื่อไม่ให้ฝ่ายนั้นคาใจ ยังพาแตงหวานไปพบฉัตรฉายที่บ้านเขาถึงสามครั้ง และคำตอบของทุกครั้งก็ไม่ได้ต่างจากเดิม...มินตราถึงยอมรับความจริงว่าแตงหวานไม่ได้มีความสำคัญกับบ้านนั้นสักนิด

อ่อนไม่รู้ว่าพ่อของแตงหวานบอกพี่เมี่ยงยังไง เขายืนยันหรือเปล่าว่าพ่อเลี้ยงฉัตรฉายจะช่วยเหลือเรื่อง เอ่อ...ค่าเลี้ยงดูแตงหวาน ความจริงเขาเป็นแค่ญาติ มันไม่ใช่หน้าที่เขาที่ต้องมารับภาระ ถ้าเขาจะปฏิเสธเลยก็ไม่มีใครว่าอะไรเขาได้

ความรู้สึกของญาณินในตอนนั้นก็แค่อยากได้คำตอบที่ชัดเจน ไม่ใช่ปล่อยให้คลุมเครือ แต่ดูเหมือนว่าทุกคนยินดีปล่อยให้มันค้างคาจนหล่อนสะท้อนใจ มองออกว่าไม่มีใครอยากเป็นเสาหลักให้แตงหวาน...แม้แต่คนให้กำเนิดเอง

ญาณินถึงได้ตัดสินใจตั้งต้นใหม่กับหลานสาว จัดการชีวิตให้เข้าที่เข้าทางเมื่อตระหนักดีว่าต่อนี้ไปจะเหลือกันเพียงสองชีวิต ไม่ได้น้อยใจ ไม่คิดจะเรียกร้องจากใคร เพราะที่ผ่านมาหล่อนได้ใช้ชีวิตสุขสบายตามอัตภาพที่กรุงเทพฯ ได้เรียนหนังสือตามที่อยากเรียน...ก็เพราะมินตราทั้งนั้น

ส่วนหนึ่งก็ดีใจที่จะได้ช่วยพี่สาว หลังจากปล่อยให้อีกฝ่ายจุนเจือตลอดมา ทั้งที่มินตราก็โตกว่าเธอเพียงแค่สองปี

ทุกอย่างกำลังเข้าที่อยู่แล้วเชียว...

ญาณินหน้างอเมื่อคิดถึงตรงนี้ มองแตงหวานที่นั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้เด็ก เจ้าตัวกำลังทำตัวเป็นจิตรกรฝาผนัง ขีดเขียนบนกระดาษสีขาวแผ่นใหญ่ที่ญาณินเอามาปิดทับไว้กับผนังบ้าน เพราะไม่อย่างนั้นบ้านเช่าคงเต็มไปด้วยลวดลายจากสีไม้ของแม่จิตรกรใหญ่คนนี้เป็นแน่

ต่อเมื่อมองตรงพนักเก้าอี้ซึ่งมีลูกโป่งผูกลอยอยู่ลูกหนึ่ง ญาณินก็อดที่จะพูดออกมาไม่ได้

พรุ่งนี้วันหยุด อยู่บ้านทั้งวันเลยนะ ตอนแรกน้าอ่อนว่าจะพาไปเที่ยวสักหน่อย แต่เปลี่ยนใจแล้ว

เด็กหญิงหันมายิ้มอ้อน แล้วลุกจากเก้าอี้มาหา ทรุดกายเล็กป้อมลงบนตักน้าสาว

แตงหวานอยู่บ้านค่ะ รับคำพลางพยักหน้าหงึกๆ ส่งผลให้คนแสร้งประชดต้องบีบแก้มยุ้ยเบาๆ อย่างมันเขี้ยว

แล้วลูกโป่งนั่น แตงหวานรู้เหรอว่าใครให้มา ไม่ยอมให้ห่างตัวเลยนะ

ของแตงหวาน

เจ้าตัวน้อยทำหน้ามุ่ยเมื่อพูดถึงของรักของหวง ด้วยเพิ่งแย่งกับน้าสาวมาหมาดๆ จนต้องพบกันครึ่งทาง แตงหวานได้ลูกโป่งมาเล่นใบเดียว ส่วนที่เหลือต้องยอมให้เก็บไว้ด้านหลังบ้าน

กระนั้นก็ทำให้ญาณินหงุดหงิดใจอยู่ดี...จากเรื่องในมอลล์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน รวมถึงเรื่องวันนี้ที่เพื่อนบ้านเล่าให้ฟัง จึงไม่สงสัยหรอกว่าใครเป็นเจ้าของลูกโป่งตัวจริง

หล่อนไม่อยากตามใจแตงหวานมากไป เมื่อนึกอยากได้ของของใครก็วิ่งไปฉวยมา พอเอามาเป็นของตัวเองไม่ได้ ก็กลับกลายว่าวันนี้มีลูกโป่งช่อใหม่มาเซอร์ไพรส์ถึงบ้าน

คิดแล้วก็ปวดหัว ลางสังหรณ์ว่าเรื่องยุ่งๆ เข้ามาใกล้ทุกที...คนคนนั้นคิดอะไรของเขาอยู่ถึงทำเรื่องนี้ขึ้น



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น