ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,001 Views

  • 212 Comments

  • 262 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,132

    Overall
    41,001

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 3 ลูกโป่งของแตงหวาน [อัป 35%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 3 ลูกโป่งของแตงหวาน (ต่อ)

 

ยังไม่ถึงหกโมงเย็น แต่ท้องฟ้าเริ่มสลัวเพราะเป็นช่วงหน้าหนาว แม้เมื่อเช้าฟ้าจะกระจ่างแจ้งกว่าทุกวันก็ตาม

ญาณินมองคนพูดจ๋อยๆ ตลอดทางอย่างนึกขัน แม่หนูน้อยกลับมามีพลังเหลือเฟือ ทั้งที่ตอนออกจากร้านยังงอแงและงัวเงียอยู่ เพราะต้องอุดอู้อยู่ข้างในทั้งวัน

วันนี้แตงหวานไม่ได้ออกไปวิ่งเล่นที่ไหน ต้องอยู่เพียงแต่ในห้องทำงานแคบๆ ที่เจ๊หงส์ยกให้สองน้าหลานเป็นการชั่วคราว

สมุดภาพที่เตรียมไปถูกวาดระบายจนเกือบครึ่งเล่ม จนช่วงบ่ายหนูน้อยก็เริ่มเบื่อ ญาณินจึงหากิจกรรมอื่นให้ทำ...แต่ก็ผ่านได้แค่ระยะสั้นๆ แม่หนูก็จะหมดความสนใจ เรียกร้องให้หล่อนหันมาพูดคุยและเล่นกับตัวเองด้วย กว่าจะผ่านวันนี้มาได้ก็แทบหมดแรง...ทั้งงานที่เจ๊หงส์เอามาเพิ่มให้ แล้วยังต้องเป็นเพื่อนเล่นหลานสาวอีก

ญาณินเดินจนใกล้ถึงบ้านพักซึ่งอยู่ลึกเข้าไปจนสุดซอย เพื่อนบ้านผู้มีอัธยาศัยดีก็ร้องทัก...หล่อนจึงต้องหยุดฝีเท้าทักทายตอบ แม้จะอยากตามใจตัวเองโดยการเดินตรงเข้าบ้าน แล้วพักผ่อนกันเพียงสองน้าหลานก็ตาม

วันนี้ไม่ได้นัดกันไว้หรือ เขามาหาตั้งสองรอบ น้องอ่อนไม่อยู่เลยไม่ได้เจอกัน

เริ่มต้นคำถามที่ทำให้ญาณินงง พยายามจับประเด็นว่าพัชราเพื่อนบ้านผู้ช่างสังเกตหมายถึงอะไร แต่ก็ยังตีความไม่ได้ สุดท้ายถึงต้องถามเจ้าตัวเอง

พี่พัดพูดถึงอะไรคะ ใครนัดกัน แล้วใครมาหาสองรอบ อ่อนไม่เข้าใจ

พัชราค้อนกลับ ตีสีหน้าแปลก ญาณินมองออกว่าเพื่อนบ้านไม่เชื่อในสิ่งที่หล่อนพูด

น้องอ่อนถามพี่แล้วพี่จะไปถามใคร

พัชราทำเสียงเหนื่อยอ่อน แต่ก็ขยายความต่ออย่างไม่ให้ขาดตอน...เหมือนเกรงคู่สนทนาจะรอนานแล้วหมดความสนใจก่อนตัวเองจะพูดจบ

รถคันเมื่อคืนที่มาส่งน้องอ่อนกับแตงหวาน วันนี้ก็มาอีก ยังจอดที่เดิม เยื้องบ้านพี่นิดเดียว พี่เห็นชัดเจนเลย ตอนบ่ายเขายังมาถามหาน้องอ่อนกับพี่ด้วย แล้วสักครึ่งชั่วโมงก็ยังมาอีก แต่รอบนี้พี่ไม่ได้คุยด้วยเพราะติดงานในครัว วางมือออกมาไม่ได้น่ะจ้ะ

อะไรนะคะ ใครมา

อย่าแสร้งมาถามพี่ น้องอ่อนรู้ดีกว่าใคร รถคันนั้นราคาแพงเป็นสิบๆ ล้าน เจ้าของรถคงไม่รับใครขึ้นรถมาส่งง่ายๆ ถ้าไม่รู้จักกันดี พัชราพูดจาฉะฉานเป็นการเป็นงาน คล้ายกำลังวิเคราะห์เรื่องสำคัญที่อาจส่งผลถึงชีวิตใครสักคน แต่พี่ก็ไม่ปักใจนะว่าคนที่มาหาเป็นเจ้าของรถหรือเปล่า หน้าตาท่าทางดีนั่นละ แต่มองยังไงก็ยังไม่ใช่...ไม่มีออร่าสมราคารถ ไม่ใช่ว่าพี่นิยมวัตถุแล้วจะดูถูกคนนะ แต่ของพวกนี้พี่พอดูออก

ขณะที่ญาณินยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ความรู้สึกกึ่งเชื่อและไม่เชื่อในสิ่งที่เพื่อนบ้านพูดถึง แตงหวานก็สะบัดมือออกแล้ววิ่งไปทางประตูรั้วบ้าน หล่อนจึงขอตัวออกเดินตาม นึกโล่งใจที่ไม่ต้องอยู่ในสถานการณ์ชวนอึดอัด ไม่ต้องถูกคาดคั้นให้ตอบในสิ่งที่ไม่รู้ จนหลานสาวส่งเสียงกรี๊ดๆ ขึ้น จึงเร่งฝีเท้าตาม

ญาณินยืนตัวแข็งทื่อ มองแตงหวานที่ปีนรั้วไม้ระแนงเพื่อจะดึงช่อลูกโป่งสีฟ้าที่ผูกไว้ เด็กน้อยทำได้สำเร็จ ได้ลูกโป่งช่อนั้นมาถือไว้ในมือสมใจ

ลูกโป่ง น้าอ่อน...ลูกโป่งของแตงหวาน

เด็กน้อยวิ่งมาหา ความสุขฉาบทั่วดวงหน้าเล็กจิ้มลิ้ม จนญาณินไม่อาจใจแข็งพอที่จะทำลายมัน

เข้าบ้านก่อน ไป

หญิงสาวเปิดประตูรั้วบ้าน ทำเป็นไม่เห็นพัชราที่เดินเลียบเลาะริมรั้วภายในเขตบ้านอีกหลังที่อยู่ติดกัน คงเพื่อจะมองได้ชัดขึ้น

ญาณินต้อนหลานสาวให้เข้าไปข้างใน เลี่ยงที่จะให้คำตอบในเหตุการณ์ที่หล่อนก็ไม่รู้อะไรสักอย่างเดียว


++++++++++++++

ฝากอีบุ๊กแตงหวานค่ะ วางบนเว็บเมพแล้วค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น