มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,351 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    241

    Overall
    20,351

ตอนที่ 54 : ตอนที่ 9 หวง (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 822
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    11 พ.ค. 62

 

ตอนที่ 9 หวง

 

ทั้งวันที่พราวพิชชาได้อยู่กับตัวเอง และผักบุ้งที่คอยแต่จะถามว่าเธอต้องการอะไรอีกหรือเปล่า บางเวลาที่คิดว่าเธอไม่เห็นก็คอยลอบมอง แต่พอหันไปสบตาก็หลบวูบ

เป็นอย่างนี้อยู่หลายรอบ...จนต้องกวักมือเรียกมาสอบถามใกล้ๆ เจ้าตัวดูตื่นๆ เหมือนคนถูกจับได้ว่าทำบางอย่างผิดมา

มีอะไรจะบอกฉันไหม”

มะ...ไม่มีนี่คะ”

เด็กสาวยกมือโบกว่อน สีหน้าสีตาตกใจ พอพราวพิชชามองนิ่ง เจ้าตัวก็ยิ้มแหย แล้วทำท่าจะหลบฉากไปดื้อๆ …แต่พราวพิชชาก็เรียกไว้อีกรอบ

บอกหน่อยสิว่าทำไมวันนี้ผักบุ้งต้องคอยแอบดูฉัน”

ถามไปแล้ว พราวพิชชาก็นึกกลัวตามประสาวัวสันหลังหวะว่าคนในบ้านจะรู้ระแคะระคายความสัมพันธ์ของเธอกับเจ้านายของพวกเขาหรือเปล่า ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิง ตกบันไดพลอยโจนมาค้างที่นี่ไม่กี่วันก็เกิดเรื่องไม่ดีขึ้น รายละเอียดระหว่างสองคนจะเป็นอย่างไรก็แล้วแต่ หากเธอก็เป็นผู้หญิง ย่อมถูกมองให้เสียหายมากกว่าเขาซึ่งเป็นผู้ชายอยู่แล้ว

แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ชอบให้มีอะไรค้างคาใจนานๆ หญิงสาวจึงเลือกที่จะถามให้รู้กระจ่าง...ดีกว่ามานั่งระแวงและคิดไปเองคนเดียว

ป้า...ป้ามิ่งให้คอยดูแลคุณ”

ป้ามิ่งอีกแล้วเหรอ” พราวพิชชาลากเสียงยาว อีกฝ่ายกะพริบตาถามกลับอย่างกังขาสุดฤทธิ์

ทำไมคะ คุณหมายความว่ายังไงหรือคะ”

เอาละ บอกฉันมาตรงๆ เรื่องทานอาหารมื้อเช้าตั้งแต่วันแรก จำได้ไหม ผักบุ้งก็ว่าป้ามิ่งสั่งให้มา แต่ฉันรู้ว่าวันนั้นป้ามิ่งยังไม่มาบ้านนี้สักหน่อย ฉันออกกำลังกายอยู่ตรงแปลงทดลองปลูกเป็นชั่วโมง ถ้าป้ามิ่งจะมา ทำไมฉันจะไม่รู้...แต่มันไม่เป็นปัญหาสำหรับฉัน ใครจะเชิญก็ได้ ไม่ต่างกัน ฉันขอบใจ แต่มันทำให้สงสัยว่าทำไมต้องอ้างชื่อป้ามิ่งด้วย หรือฉันน่ากลัวมากจนผักบุ้งไม่กล้าบอกตรงๆ”

ไม่นะคะ คุณไม่น่ากลัว”

ผักบุ้งรีบบอกเหมือนกลัวเธอจะเข้าใจผิด พราวพิชชาเผลอยิ้มอย่างพอใจ แต่ยังวางท่าเชิดหน้ารอฟังคำตอบต่อไป เลิกคิ้วเป็นเชิงเร่ง

เอ่อ...คุณสวย ไม่น่ากลัว แต่หนูไม่ค่อยกล้าคุย เพราะเกรงใจ”

ไม่กล้าคุย เกรงใจ...แต่กล้าโกหก”

หนู...เกรงใจคุณ แต่ก็กลัวคุณเล็กมากกว่า”

คำสารภาพวกไปวนมา จนพราวพิชชาต้องตั้งสติดีๆ ไม่อย่างนั้นคงสับสนตาม และชื่อของคนที่เข้ามามีเอี่ยวทำให้เธอต้องทวนถาม

คุณเล็กหรือ”

ความจริงก็คาดไว้อยู่แล้วว่าต้องมีเขาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย หญิงสาวยังตีหน้านิ่ง รอการอธิบายต่อ

วันนั้นคุณเล็กให้เชิญคุณไปทานมื้อเช้า แต่เธอบอกว่าห้ามให้คุณรู้ว่าเธอสั่ง หนูนึกไม่ออก ไม่รู้จะบอกคุณยังไง เลยเอาชื่อป้ามิ่งมาแทน”

หญิงสาวระบายลมหายใจยาว รัชภาคย์จะรู้ไหมว่าการสั่งให้คนในบ้านเลี่ยงการพูดความจริงจะทำให้พวกเขาต้องปั้นเรื่องขึ้นใหม่ อาจเป็นสิ่งเล็กน้อยสำหรับใครๆ แต่พราวพิชชาก็ไม่ชอบใจ...เพราะฟังอย่างไรมันก็คือการบิดเบือนจากความจริง

แล้ววันนี้ล่ะ ใครสั่งให้มาคอยดูฉัน”

ก็...คุณเล็กอีกนั่นละค่ะ” ผักบุ้งยิ้มแหย แล้วทอดถอนใจ ทำหน้าแบกโลกทั้งใบอยู่ "คุณเล็กสั่งว่าต้องดูแลคุณให้กินข้าวครบสามมื้อ ไม่ให้คุณไปขุดดินเพราะเดี๋ยวจะไม่สบาย บอกว่าถ้ากลับมาแล้วหนูทำงานไม่สำเร็จ จะย้ายหนูไปทำงานเหมือง หนูไม่ชอบนี่ มันร้อน เหนื่อยด้วย"

แล้วทำไมไม่บอกฉันตรงๆ อ้างป้ามิ่งอีกทำไม”

โหย...ถ้าลองสั่งขนาดนี้ หนูว่าคุณกับคุณเล็กต้องมีปัญหาอยู่ ขืนบอกไปว่าเป็นคำสั่งคุณเล็ก หนูกลัวคุณไม่ยอมทำตาม หนูก็ซวยเลยสิคะ”

พราวพิชชาชะงักกึก เหลือบมองคนหน้าซื่อตาใส นึกสงสัยตงิดๆ ว่าอย่างนี้เรียกคนฉลาดและช่างสังเกต หรือว่าคนซื่อกันแน่นะ...แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ทำให้เธอรู้ว่ากำลังถูกจับตามองอยู่

ทำไมผักบุ้งคิดว่าฉันจะไม่ยอมกินข้าว”

ว่ากันตามตรง เรื่องพวกนี้ไม่อยู่ในสมองของพราวพิชชา ถ้าหล่อนจะไม่กินก็ต้องเป็นเหตุผลอื่น ไม่ใช่ประท้วงเรื่องพวกนี้แน่นอน...แล้วทำให้คิดสงสัยไปไกล

หรือเคยมีใครทะเลาะกับคุณเล็ก...แล้วประท้วงไม่กินข้าว”

ใครคะ ไม่มีนี่คะ”

ผักบุ้งทำหน้าเหลอหลา สีหน้าดูงุนงง พราวพิชชาพยักหน้าเนิบ ส่วนข้างในนึกพอใจยิ่งกว่าอะไร

เอาละ จบเรื่องแล้ว ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องคอยดูแลฉัน ฉันรับปากว่าจะไม่ทำตัวให้เป็นต้นเหตุให้ผักบุ้งต้องไปทำงานเหมือง...ตอนนี้ไปทำงานตัวเองได้แล้ว มาเฝ้าฉันเสียเวลา”

ได้ค่ะ แต่คุณรับปากแล้วนะคะ”

เจ้าตัวยิ้มแต้ ก่อนไปก็ยังมีคำทิ้งท้าย...พราวพิชชามองตามหลังแล้วส่ายหน้า ก่อนจะเบนความสนใจมายังสมุดบันทึกที่มีติดกระเป๋าอยู่ตลอด สมุดเล่มนั้นในวันนี้ถูกขีดๆ เขียนๆ ทำตารางและจดตัวเลขยิกๆ ลงไป บางขณะหญิงสาวก็ทอดสายตามองไกล ดวงตากลมดูครุ่นคิด

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น