มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,360 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    250

    Overall
    20,360

ตอนที่ 52 : ตอนที่ 8 พลาดท่า (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    9 พ.ค. 62

 

พราวพิชชายืนยันจะเดินกลับขึ้นห้องพักด้วยตัวเองหลังจบการรับประทานอาหารค่ำนั้น โดยไม่ยอมให้เขาแตะต้องสัมผัสตัวหล่อนอีก

หญิงสาวเข้ามาในห้อง นั่งแกว่งเท้าตรงขอบเตียง ยกโทรศัพท์มือถือมากดดู เบอร์ล่าสุดที่ติดต่อกันเป็นเบอร์โทร.ของพ่อ

พราวพิชชารู้สึกผิด...จากที่คุยข้ามทวีปกันเมื่อเช้า รู้ว่าพ่อไม่ชอบรัชภาคย์เลย แต่จะแปลกอะไรล่ะในเมื่อเขาก็ชังพ่อแม่เธอเหมือนกัน ซึ่งความรู้สึกนั้นก็คงรวมเธอไปด้วย

คนเดียวที่รัชภาคย์มีความรู้สึกดีๆ ให้ ก็คือปิ่นลดาเท่านั้นแหละ

รัชภาคย์เพิ่งเปลี่ยนท่าทีกับเธอเมื่อกี้นี้เอง การเปลี่ยนแปลงปุบปับเพราะสาเหตุจากเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องนอนของเขาใช่ไหม

ทำไมถึงง่ายดายอย่างนี้ ง่ายจนพราวพิชชาไม่กล้าเปิดใจตามที่เขาขอ

อย่าเพิ่งคิด อย่าเพิ่งรู้สึก ถ้าไม่อยากผิดหวัง อย่าเพิ่งยอมรับเขาเข้ามาถ้าเรายังไม่อยากเจ็บ...

ปฏิกิริยาต่อต้านเกิดขึ้นในหัวใจหญิงสาวโดยอัตโนมัติ

เสียงเคาะประตูทำให้พราวพิชชาสะดุ้งสุดตัว จะเป็นใครได้อีกล่ะถ้าไม่ใช่เจ้าของห้องนอนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

หล่อนรีบปราดไปยืนหน้าประตู ถ้าเขาเปิดเข้ามาหล่อนก็จะขวางไว้ ถึงประตูจะติดล็อก แต่จะยากอะไรสำหรับคนที่ตั้งใจจะล่วงล้ำเข้ามาล่ะ

แต่เมื่อข้างนอกยังเงียบ หญิงสาวจึงกลั้นใจถาม เพราะไม่อยากให้ตัวเองอยู่ในภาวะลุ้นใจตุ๊มๆ ต่อมๆ นานไป

มีอะไรหรือคะ”

หล่อนส่งเสียงในระดับที่คิดว่าคนหน้าประตูต้องได้ยิน แต่ไม่มีเสียงตอบ นิ่งรอเป็นนาทีจนหมดความอดทน

ฉันง่วง จะนอนแล้ว แค่นี้ค่ะ”

เท่านั้นเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกรอบ ตามด้วยเสียงตอบที่ไม่ดังมาก

เปิดประตู เอายามาให้”

ฉันสบายดี ไม่เป็นอะไร”

คุณตัวร้อน กินยาแล้วนอนพัก”

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก กระชากประตูเปิดออก อีกฝ่ายยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง ไม่มีท่าทีคุกคามอย่างที่หล่อนคาด และเตรียมพร้อมรับมืออยู่

รัชภาคย์ยื่นถาดใส่ยาและแก้วน้ำ พราวพิชชามองตามงงๆ

รับไปสิ” เขาพูดแล้วเลิกคิ้วด้วยท่าทางที่เธอไม่ชอบเลย “คิดว่าผมจะทำอะไรเหรอ...ก็อยากอยู่นะ แต่คุณไม่พร้อม ผมไม่ฝืนใจคุณหรอก”

พราวพิชชาหยิบของในมือเขา แล้วรีบปิดประตู กดล็อกดังเดิม ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดอะไรที่ทำให้หล่อนวางหน้าไม่ถูกอีก

 

วันรุ่งขึ้นพราวพิชชาตื่นแต่เช้ามืด เมื่อคืนหล่อนหลับสนิท จากที่กลัวว่าจะตาค้างทั้งคืนเพราะความคิดมาก แถมอาการปวดเมื่อยเนื้อตัวจะทำให้นอนซมจนถึงเช้า แต่ดูเหมือนสิ่งที่กลัวจะไม่เกิดขึ้น

มองไปยังแก้วน้ำและถาดใส่ยาบนหัวเตียงที่จัดการไปตั้งแต่ก่อนนอน...หรือจะเป็นเพราะได้กินยาดักไข้ไว้ก่อนก็ไม่รู้

หญิงสาวลุกขึ้น แต่ต้องนิ่วหน้าเมื่อรับรู้ว่าส่วนกลางกายยังเจ็บระบมอยู่ จากที่สัมผัสถึงความห่วงใยของรัชภาคย์เมื่อครู่ จึงทำให้หล่อนลบมันหมดสิ้นแค่เสี้ยววินาที

สิ่งที่หล่อนกำลังเป็น ก็มาจากฝีมือเขาทั้งนั้นนี่

หญิงสาวเข้าห้องน้ำ ไม่อยากอ้อยอิ่งนาน เพราะไม่อยากเห็นเนื้อตัวตัวเองที่ยังปรากฏรอยจ้ำอยู่ โดยเฉพาะทรวงอกที่เคยขาวเนียน ตอนนี้มีแต่รอยสัมผัสของเขาทั่วไปหมด

ความวาบหวามเกิดขึ้นในช่องท้องโดยพลัน ยอดอกแข็งชูชันแค่นึกถึง พราวพิชชาหน้าร้อนผ่าว นึกละอายใจที่เกิดความรู้สึกนี้ ยิ่งเมื่อภาพเนื้อกายหนาหนั่นทาบทับลงมา สัมผัสบดเบียดแทบเป็นเนื้อเดียวกันตลอดช่วงการโรมรัน หญิงสาวก็อยากจะตายเสียให้ได้

ทำไมภาพและความรู้สึกจึงยังตรึงอยู่ในหัวของเธอนะ...และยิ่งน่ากลัวคือเธออยากเกลียดเขาใจแทบขาด แต่มันกลับไม่มีเลย

หญิงสาวรีบออกจากห้องน้ำ เปิดตู้เสื้อผ้า หาเครื่องแต่งกายที่ปิดบังเนื้อกายได้มากที่สุด จนได้เสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวผ้ายืดมาวางบนเตียง เอียงคอมองก็เห็นว่ามันคงตลก เพราะอากาศช่วงสองวันมานี้ไม่ได้หนาวเย็นสักนิด ติดจะร้อนเสียด้วยซ้ำ...แต่ช่างเถอะ ดีกว่าจะให้หลักฐานบนร่างกายโชว์หราให้คนอื่นเห็น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

0 ความคิดเห็น