มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,356 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    246

    Overall
    20,356

ตอนที่ 51 : ตอนที่ 8 พลาดท่า (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    8 พ.ค. 62


หญิงสาวนึกถึงชะตากรรมที่ประสบอยู่แล้วทอดถอนใจ...ขณะเดียวกันก็ทำตัวแข็งเกร็งอยู่ในอ้อมกอดเขา กลัวตกบันไดหนึ่งละ อีกทางก็นึกอาย กลัวคนในบ้านจะเห็น จนได้ยินเสียงหัวเราะห้าวอยู่ใกล้หู

ผมไล่เด็กออกจากบ้านหมดแล้ว คืนนี้จะอยู่กับเมีย ไม่อยากให้ใครมาเกะกะ”

มันควรเป็นคำพูดที่ชวนขนหัวลุกและน่าหวาดหวั่นสำหรับผู้หญิงที่เพิ่งเสียตัวให้กับผู้ชายที่ไม่คุ้นเคย...ถ้าพราวพิชชาจะรู้ความจริงข้อนี้ แต่สำหรับความรู้สึกของเธอกลับมีแต่ความหมั่นไส้ นึกแต่จะโต้กลับเขาทุกทาง อยากเป็นฝ่ายกระทำเขาบ้าง แทนที่ตัวเองจะตกเป็นเบี้ยล่างอยู่

รัชภาคย์พาหญิงสาวมายังห้องรับประทานอาหารที่เคยใช้ร่วมกับเธอครั้งหนึ่งแล้ว วางเธอลงแล้วเลื่อนเก้าอี้ให้นั่ง

สิ่งที่เขาปฏิบัติต่อเธอ...พอคิดไปว่าคงเป็นธรรมดาของผู้ชายที่เพิ่งได้ตัวผู้หญิงสักคน พราวพิชชาก็ตื้อในลำคอ

ไวน์ขาวนะ”

เขาจัดการให้หล่อนโดยไม่รอคำตอบ หญิงสาวมองอาหารขึ้นโต๊ะ นึกสงสัยไม่ได้ว่าแม่ครัวที่หล่อนเห็นอยู่สามารถจัดเตรียมอาหารขนาดนี้ได้เลยหรือ

นอกจากแม่ครัวประจำ ผมมีพ่อครัวชาวฮ่องกง มีบ้านอยู่ด้านหน้านี่แหละ ไม่ไกลกัน เขาจะทำอาหารจากบ้านเขา บอกว่าคุ้นในที่ตัวเองมากกว่า แล้วจะให้คนไปรับมาที่นี่” รัชภาคย์รู้ทันความคิดเธออย่างน่าขัดใจ แล้วยังพูดต่อเหมือนระหว่างสองคนไม่มีเหตุผิดปกติเพิ่งเกิดขึ้น “เขาเคยเป็นเชฟภัตตาคารในฮ่องกง พอแต่งงานกับสาวชาวเชียงราชก็ย้ายมาตั้งรกรากที่นี่ แล้วไม่ได้เป็นเชฟประจำที่ไหน แต่คอยดูแลเมนูอาหารให้กับโรงแรมนายใหญ่”

คงแนวที่ปรึกษากลายๆ และเธอก็ได้ลิ้มอาหารทะเลเต็มโต๊ะด้วยฝีมือเชฟภัตตาคารเก่าในบ้านหลังใหญ่กลางหุบเขา

มันดูโรแมนติกชะมัดหากเล่าให้ใครสักคนฟัง แต่ในสถานการณ์จริงนั้นไม่ใช่เลย ในใจของเธอมีแต่ความกังวล สับสน จนพานให้ต่อมรับรสอาหารแทบไม่ยอมทำงาน

ผมให้เขาจัดมาเมื่อชั่วโมงก่อน เชฟดอนด่าผมฝากมากับป้ามิ่งซะยกใหญ่ เพราะหาวัตถุดิบไม่ทัน ที่เห็นทั้งหมดนี้มาจากของที่เขาตุนไว้สอนเชฟในภัตตาคารนายใหญ่ พรุ่งนี้เห็นว่าต้องรีบตื่นไปหาของสดมาเก็บทดแทนให้ทันใช้ช่วงบ่าย”

 รัชภาคย์เล่าอารมณ์ดี เขาดูพูดมากผิดปกติ หรือเป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้วก็ไม่รู้...แต่พราวพิชชาไม่เห็นจะอยากรู้ด้วยเลย

ชายหนุ่มตักอาหารใส่จานหล่อน แล้วจ้องมองจริงจัง ดวงตาคู่คมดูอ่อนโยน ไร้แววล้อเลียน ยั่วเย้า หรือแม้กระทั่งโลมเลีย

ผมอยากให้คุณทำตัวสบายๆ เราจะคุยกันทุกเรื่อง”

พราวพิชชาเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่หลบ ค้นหาความจริงในคำพูดนั้น

จะบอกความลับให้”

รัชภาคย์ขยับตัวเหมือนกำลังไล่ความอึดอัด หลุบดวงตาคมลงต่ำ รอยยิ้มเก้อเขินจุดบนใบหน้าบางๆ พราวพิชชาได้แต่จ้องมองอย่างแปลกตา

ผม...ไม่คุ้นกับการดูแลผู้หญิงหรอก แต่สำหรับคุณ ผมตั้งใจทำให้ดีที่สุด เริ่มตั้งแต่วันนี้และเวลานี้ คุณยังไม่ต้องบอกให้ผมใจแป้วว่ายอมรับกันแค่ไหน แค่นิ่งๆ ไว้ แล้วรับรู้ด้วยหัวใจของคุณก็พอ ส่วนเรื่องเก่าระหว่างครอบครัวคุณกับทางผม เราจะคุยกัน ผมสัญญาด้วยเกียรติของราชเกียรติกูรว่าทุกคำพูดจะมีแต่ความจริง”

ยิ่งพูด ดวงตาคมยิ่งทอประกายจริงจัง สักกี่ร้อยพันคำหวานหรือคำเย้าแหย่เพื่อให้หล่อนรู้สึกดีขึ้น มันไม่เท่ากับคำยืนยันและสัญญาในห้วงเวลานี้เลย

พราวพิชชาหลบสายตาเขา ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เพราะเขาบอกแล้วนี่ให้หล่อนนิ่งไว้ แต่จะเปิดโอกาสให้หัวใจตัวเองซึมซับและรับรู้ด้วยหรือเปล่านั้น...หล่อนเองก็ยังกังขาอยู่

สองคนนั่งอยู่ในความเงียบที่โต๊ะอาหาร แสงไฟเจิดจ้าส่องลงมา มองเห็นระหว่างกันชัดเจน พราวพิชชาพอใจที่จะให้บรรยากาศเป็นอย่างนี้ เพราะแค่นึกภาพว่าถ้าหากไฟริบหรี่...มันคงหลอนสำหรับเธอน่าดู

คงเพราะความหิว หรือความเครียดเริ่มคลายลงก็ไม่แน่ใจ แต่มันทำให้หญิงสาวจัดการกับอาหารได้มากกว่าที่คิด รัชภาคย์สังเกตอยู่ และพอใจในการเริ่มต้น...แม้จะเป็นการเริ่มฝ่ายเดียวก็ตาม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

0 ความคิดเห็น