มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,360 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    250

    Overall
    20,360

ตอนที่ 50 : ตอนที่ 8 พลาดท่า (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    8 พ.ค. 62


 หญิงสาวพลิกกายเหยียดร่างไล่ความเมื่อยขบ เปลือกตาบางปรือเปิด เมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนนอนหลับไปนั้นมีใครอยู่ด้วย แต่พอหันมองด้านหลัง...เพราะรู้สึกถึงไออุ่น หากพบแต่ความว่างเปล่า

ความหวิวโหวงก่อเกิดในอก...ความอบอุ่นที่ซุกซบอยู่ทั้งคืนคงเป็นสิ่งที่เธอคิดไปเอง

พราวพิชชามองทั่วห้องนอนที่อยู่ในความสลัวรางด้วยแสงไฟข้างนอกส่องผ่านเข้ามา ยังงุนงง ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่นาฬิกา แต่รู้สึกว่าตัวเองนอนหลับเต็มตื่น...แม้ร่างกายจะยังเจ็บอยู่ก็ตาม

หญิงสาวกดเปิดสวิตช์ไฟ แล้วเดินลากขาไปยังบานหน้าต่างที่เปิดแง้ม มองอย่างครุ่นคิด สงสัยอยู่ว่าทำไมหน้าต่างถึงได้เปิดอยู่ตลอดเวลาที่เจอ แม้อากาศข้างนอกจะเย็นสบายและแสนบริสุทธิ์ แต่ด้วยความเคยชินเธอจึงปิดมันสนิทอยู่เสมอ...และก่อนนี้ก็เหมือนกัน

เสียงเคาะประตูดังขึ้น หล่อนไม่สงสัยอีกแล้วว่าจะเป็นใคร แม้เสียงเคาะคราวนี้จะเป็นจังหวะหนักกว่าเมื่อช่วงค่ำก็ตาม

ลูกบิดประตูถูกเปิดออก พราวพิชชาหยิบหมอนมากอดไว้แน่น เป็นเชิงปกป้องตัวเอง ดวงตาจับมองเขาที่เดินเข้ามา สีหน้ายิ้มกริ่มชวนให้โมโหตงิดๆ

เห็นไฟในห้องเปิด เลยรู้ว่าตื่นแล้ว”

เขาว่าง่ายๆ น้ำเสียงเหมือนคุ้นชินกับหล่อนเสียเหลือเกิน พราวพิชชามองตาขวาง...

คนหน้าหนา ทำมาเป็นตีสนิท

ลงไปข้างล่างเถอะ กินอะไรหน่อย ป้ามิ่งบอกว่าวันนี้คุณกินแต่มื้อเช้านิดเดียว ไม่อยากให้เป็นลมเป็นแล้งไปก่อน”

เรื่องของฉัน”

น่า กินข้าวแล้วจะได้กินยา เมื่อค่ำเห็นตัวร้อนรุมๆ อยู่ เดี๋ยวไม่สบาย ป่วยไข้ขึ้นมาจะลำบากผม”

ฉันไม่เป็นไรหรอก ถ้ายังฆ่านายไม่ได้ ไม่ยอมป่วยตายหรอก”

ยิ่งรู้ว่าเขาแหย่ พราวพิชชาก็ยิ่งฉุนโมโห กัดฟันกรอด โต้กลับอย่างต้องการให้เขาเจ็บ แต่ดูเหมือนว่าผลจะไม่เป็นไปตามที่หล่อนคิด

งั้นคุณก็ต้องลงไปกินข้าวกับผม ตอนนี้สี่ทุ่มกว่าแล้ว จะได้มีแรงฆ่าผมทั้งคืนไง”

พราวพิชชาอยากจะบ้า รู้ทันนะว่าเขาแปรเจตนาเป็นอื่น ภายใต้คำพูดเรียบๆ แต่แววตาลามกสิ้นดี

หล่อนแช่งชักหักกระดูกเขา...ไม่ยอมรับตัวเองว่าขณะต่อล้อต่อเถียง กลั้วอารมณ์เย้าแหย่จากอีกฝ่าย มันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น

งั้นคุณออกไปก่อน” หล่อนยอมทำตาม เพราะรู้สึกว่าควรถนอมร่างกายตัวเองไว้เป็นสำคัญ แต่อีกคนยังทำหน้าเหลอหลาใส่

จะให้ผมออกไปไหน”

ฉันจะแต่งตัว”

แต่งไปสิ ฉากกั้นก็มี จะพิธีรีตองไปทำไม”

หมดคำพูดจะตอกกลับ ในเวลาไม่นานพราวพิชชาเรียนรู้แล้วว่าคนหน้าหนาคนนี้ช่างดื้อด้านอย่างน่าเหนื่อยใจที่สุด

เอ้า ผมหันหลังให้ด้วย คราวนี้ยังไงก็ไม่เห็นคุณหรอก”

แม้ร่างกายเธอจะไม่ได้เป็นความลับต่อเขาแล้ว แต่ยังอยากให้หญิงสาวสบายใจ ส่วนการป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้นี่น่ะเหรอ...เพราะถ้าจะให้ออกห่างเธอ เขาทำใจไม่ได้จริงๆ เมื่อครู่ตอนลงไปสั่งเด็กรับใช้ให้เตรียมอาหารไว้ให้ เขาก็ต้องทำใจลุกออกจากเตียงแทบแย่ เมื่อเสร็จสรรพจึงรีบขึ้นมาปลุกเธอ แต่พบว่าพราวพิชชาตื่นนอนพอดี จึงได้ตื๊อรอจะพาไปกินข้าวด้วยกันอยู่นี่แหละ

จนเธอเสร็จออกมา เขาจึงเดินนำออกจากห้อง พราวพิชชาก้าวเท้าตาม เธอยังเดินขัดๆ และแม้พยายามฝืนให้ดูปกติอย่างไร รัชภาคย์ที่คอยหันมองซอกแซกอย่างคนไม่เคร่งมารยาทนั้นก็ทันเห็น

ว้าย!”

พราวพิชชาตกใจ เมื่อจู่ๆ ร่างก็ลอยหวือขึ้นสู่อ้อมกอดคนตัวใหญ่ พอตั้งสติได้ก็มองเขาตาเขียวปั๊ด

เดินนับก้าวอยู่นั่นแหละ ทั้งคืนก็ไม่ได้กินข้าวกันพอดี ผมหิวแล้ว ไม่อยากรอ”

เขาอุ้มหล่อนพาลงบันไดไปข้างล่าง ให้ตายสิ มันไม่ชินสำหรับหล่อนเลย อย่าว่าพาอุ้มเดินอย่างนี้ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยผู้ชายคนไหนถึงเนื้อถึงตัวหล่อนได้ด้วยซ้ำ

แต่รัชภาคย์เข้ามาในชีวิตเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัวกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นฉับพลันและรวดเร็ว มันน่าใจหายใจคว่ำไปหมด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

0 ความคิดเห็น