ตอนที่ 48 : ตอนที่ 7 ตะปบมาเฟีย (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

 

 

ชายหนุ่มคว้าข้อมือบางกระชากร่างหญิงสาวเข้าหาตัว พยายามจับไว้พัลวัน สองร่างยื้อยุดสุดแรง พราวพิชชายังสรรหาคำเจ็บแสบมาโยนใส่

พลันร่างงามต้องถลาตามแรงเหวี่ยง หล่นลงตรงขอบเตียงแข็งๆ เสียงร้องของเธอทำให้รัชภาคย์ร้อนใจ ปราดเข้าไปหา

เมื่อกี้เขาแค่อยากให้หล่อนสงบ ในห้วงของความโกรธเขายังมีสติพอที่จะปกป้องเธอ...เพราะถ้าเป็นผู้ชายด้วยกันคงจับทุ่มกับพื้นจนกระอักไปแล้ว

แต่พราวพิชชาไม่ใช่...เธอเป็นผู้หญิง เขาไม่ต้องการให้เธอเจ็บ เตียงนอนกว้างนุ่มจึงกลายเป็นเป้าหมายในการรองรับร่างหญิงสาว แต่เขาเล็งพลาด จึงทำให้เธอชนเข้ากับขอบเตียงแทน

คุณเจ็บไหม ผมไม่ตั้งใจนะ”

แต่หญิงสาวก็หน้ามืดด้วยฤทธิ์ความโกรธเสียแล้ว สองมือตะปบศีรษะเขาแล้วขย้ำเต็มแรง

รัชภาคย์ร้องคำรามด้วยความเจ็บแสบ ลากร่างเล็กมานอนกลางเตียง แล้วโถมทับหา กดตรึงไว้แน่น

รอยแผลตรงขมับที่ถูกทุ่มด้วยเหยือกเบียร์ยังไม่หายดี และเขาไม่ใจดีพอให้เธอซ้ำรอยเข้าอีก

เป็นหมาบ้าหรือไง ทำไมไม่ถามกันดีๆ”

ถามให้นายแก้ตัวหรือไง ปฏิเสธสิว่าไม่ได้ทำ นายไม่ได้ปาระเบิดใส่บ้านฉัน เลว ฉันไม่รู้จะด่านายยังไง นายนี่มัน…”

พราวพิชชาตะโกนด่าจนเหนื่อย ก่อนทิ้งร่างกับเตียงนอน นอนหายใจหอบ

รัชภาคย์มองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาวด้วยดวงตาแปลกไป เรือนกายหนาใหญ่ยังกดตรึงหล่อนอยู่...ดูท่าพราวพิชชาจะยังไม่รู้ตัวว่าเขาและเธอกำลังนัวเนียอยู่ในขั้นไหน

พราวพิชชา” เสียงเรียกนั้นทำให้เจ้าของชื่อนึกโมโหอีกรอบ เธอกำลังคิดว่าขณะตัวเองใช้ชีวิตในที่ปลอดภัยและสุขสบาย แต่พ่อแม่และน้องสาวต้องเจอกับอะไรบ้างก็ไม่รู้

มาเฟีย คุณมันพวกมาเฟียชัดๆ”

หยุดด่าผมเถอะ อย่ามองผมในแง่ร้ายนักเลย ผมอธิบายคุณได้ทุกอย่าง”

เสียงห้าวเปลี่ยนไป มันนุ่มทุ้มแปลกหู และบางอย่างในน้ำเสียงทำให้พราวพิชชารู้ตัว สำนึกถึงสถานการณ์ล่อแหลมของตัวเอง

เธอรีบยกสองมือผลักแผ่นอกหนาออก แต่ดันเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล เพราะชายหนุ่มไม่ให้ความร่วมมือ

รัชภาคย์ทิ้งน้ำหนักลงบนร่างของหญิงสาว หลังจากตัดสินใจ...ด้วยสติที่ยังพอมีเหลือ

นาย...คุณเล็ก ออกก่อน ปล่อยฉันก่อน”

คงสายไปสำหรับอารมณ์คุโชน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลง ประกบริมฝีปากได้รูปเข้ากับเรียวปากอิ่มสวย บดจูบเต็มอารมณ์ มือหนาเคล้นคลึงทั่วกายบางอย่างไม่ต้องการยั้งตัวเองอีก

พราวพิชชาดิ้นขลุกขลัก หัวใจสาวไหววาบกับสัมผัสจาบจ้วง เสื้อยืดพอดีตัวถูกเขาถอดออกอย่างชำนิชำนาญ

เสียงกรีดร้องหลุดจากเรียวปากเธอทันทีเมื่อมีอิสระเพียงนิด พราวพิชชาตกใจ ไม่นึกเลยว่ารัชภาคย์จะกล้าทำขนาดนี้

แค่พริบตาเดียว เขาก็โฉบลงกดจูบหล่อนอีกรอบ เรียวลิ้นสากระคายล่วงล้ำเข้ามากวาดชิมทั่วโพรงปาก ความรู้สึกของหญิงสาวเหมือนถูกใครกระชากวิญญาณ ร่างกายระริกสั่นอย่างช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

 

//////ตัดเลิฟซีนค่า///////






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น