มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,348 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    238

    Overall
    20,348

ตอนที่ 47 : ตอนที่ 7 ตะปบมาเฟีย (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    1 พ.ค. 62

 

รัชภาคย์สาวเท้าขึ้นบันไดไปชั้นสอง เข้าสู่ห้องนอนโดยผ่านทางห้องทำงาน เมื่อเข้าไปข้างใน เขาก็แค่แง้มมันไว้ เขาทำอย่างนี้จนชิน เพราะคนงานในบ้านไม่เคยเข้ามาละลาบละล้วงกับพื้นที่ส่วนตัวสักที จะมีก็แต่ป้ามิ่งที่มาทำความสะอาดห้องทำงานและห้องนอนของเขาด้วยตัวเอง นางถือเป็นหน้าที่ที่ต้องทำอย่างเคร่งครัด นอกเหนือจากการควบคุมคนงานในบ้าน

ร่างสูงใหญ่ถอดเสื้อเชิ้ตสีเข้มลงตะกร้ากับกางเกงยีนส์เนื้อดีที่มีร่องรอยการใช้งานมาอย่างสมบุกสมบัน ตามด้วยปราการชิ้นสุดท้ายถอดออกจากสะโพกเพรียวแกร่ง แล้วพาร่างเปลือยล่ำสันเข้าห้องน้ำ ชำระเหงื่อไคลเนื่องจากการลงไปลุยงานในเหมืองกับคนงานเมื่อเช้า

เมื่ออยู่ตามลำพังในห้วงเวลาสำหรับผ่อนคลาย ภาพหญิงสาวที่จับพลัดจับผลูมาอยู่ร่วมบ้านจึงลอยวนเต็มไปหมด รัชภาคย์หัวเราะกับตัวเองขณะสายน้ำชโลมไหลผ่านผิวกายเรียบตึงที่เป็นสีคล้ำลงเพราะถูกแดดเผา

แรกทีเดียวที่พบหน้าปลายปีก่อน เขารู้สึกแปลกกับตัวเองที่ยังจำดวงตาวาวใสของพราวพิชชาติดอยู่ในหัว

รูปร่างหน้าตาเธอเป็นอย่างไร จำได้ไม่ชัดด้วยซ้ำ เพราะภาพลักษณ์ในตอนนั้นเธอเหมือนสาวทำงานทั่วไป เครื่องแต่งกายสีทึบ ผมยาวถูกรวบตึง เผยใบหน้าที่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางโทนสีขรึม ทุกอย่างในตัวเธอจึงดูอึมครึมสำหรับเขาไปเสียหมด...พราวพิชชาไม่น่าจะมีจุดใดให้จดจำเลย

หากดวงตากลมที่ทออารมณ์มากมายกลับตรึงใจเขาอยู่ ทั้งยามอัดอั้นและโมโหเมื่อถูกเขากวนโทสะ ดวงตาหวานที่รื้นด้วยน้ำตาตอนพบกับปิ่นลดา อีกทั้งดวงตาเศร้าสร้อยที่รู้ว่าหล่อนต้องฝืนทำเข้มแข็งยามตัดใจกลับเพิร์ทไปครั้งนั้น

รัชภาคย์ปิดน้ำจากฝักบัว ยกมือลูบหน้าแรงๆ นึกครึ้มใจเมื่อความคิดบางอย่างจุดขึ้นมา...

น่าขำตัวเองนักที่เพิ่งรู้ว่าทำไมถึงได้เก็บความทรงจำเกี่ยวกับเธอได้มากขนาดนั้น

ร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากห้องน้ำในชุดผ้าขนหนูตัวเดียว ยืนมองตัวเองในกระจกสะท้อน ยกมือลูบใบหน้าที่รกเรื้อด้วยเครา...แล้วนึกถึงหญิงสาวที่อยู่ร่วมบ้าน

อยากรู้นักว่าผู้ชายในอุดมคติของเธอเป็นแบบไหน

สำหรับไรวินทร์...เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าความสัมพันธ์ของสองคนจะเป็นแบบที่ปักใจไปในตอนแรก ครั้งนั้นคิดว่าพราวพิชชาเป็นหญิงสาวรักสบาย ให้ความสำคัญกับความสุขตัวเองเป็นที่หนึ่ง ดังนั้นทันทีที่รู้ว่าหล่อนย้ายออกจากรีสอร์ตเก่า ยอมให้ถูกริบเงินค่ามัดจำล่วงหน้าแล้วไปอยู่รีสอร์ตแสงตะวันที่ไรวินทร์เช่าเอาไว้ จึงไม่ยากที่จะทำให้เขามองเธอในแง่ไม่ดี

แต่หลังจากได้พูดคุยเมื่อวาน เห็นความตั้งใจจริงของพราวพิชชาที่จะใช้หนี้นับสิบล้านแทนพ่อแม่ ทำให้น้ำหนักความเป็นหญิงสาวรักความสบายของเธอลดน้อยลงในสายตาเขา

ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากรู้จักเธอมากขึ้น...รัชภาคย์ครึกครื้นเสียยิ่งกว่าอะไรแค่ได้นึกถึงเธอ

กลายเป็นไอ้ไก่อ่อนตั้งแต่เมื่อไหร่นะนายเล็ก เป็นเอามากจริงๆ”

ยังมีแก่ใจเย้าตัวเอง กะว่าวันนี้จะนั่งจิบบรั่นดีผ่อนคลายอารมณ์ที่บ้านนี่แหละ นานๆ ถึงจะมีเวลาว่างให้กับตัวเอง

แต่แล้วก็มีบางสิ่งดึงให้ชายหนุ่มต้องหลุดจากภวังค์ความคิด

คุณเล็ก คุณเล็กอยู่ไหน คุณกลับมาแล้วใช่ไหม ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้”

เสียงเรียกหาดังห่างแค่ประตูกั้น เขาจำได้แม่นว่าเป็นพราวพิชชา

ความสงสัยและประหลาดใจทำให้รัชภาคย์ไม่รีรอ ตรงไปเปิดประตูห้องทำงานที่เชื่อมกับผนังห้องนอน...แล้วเห็นร่างของคนที่อยู่ในความคิดยืนเด่นอยู่กลางห้อง

อ๋อ อยู่นี่เอง คุณต้องมาคุยกับฉันให้รู้เรื่อง”

หล่อนโผนหาด้วยท่าทางฉุนเฉียว ใบหน้าดูเกรี้ยวกราด ดวงตากลมที่เขาชอบมองด้วยเป็นส่วนเดียวที่มักทออารมณ์ให้เห็น ตอนนี้กำลังทอแสงวับๆ

เรียกหาผมทำไม มีอะไรกันคุณ”

รัชภาคย์ถามเสียงขรึม แม้ความสงสัยมีอยู่มาก แต่เขาก็คิดว่าควรปรามหล่อนไว้ก่อน

เมื่อวานคุณพูดเรื่องหนี้สินกับฉัน คุณจำได้ไหมว่าพูดอะไรไปบ้าง คนทุเรศ จะเล่าก็เล่าไม่หมด พูดเอาดีใส่ตัว คุณทำได้ยังไง ทวงหนี้แทนพี่ชายคุณ พอเก็บหนี้ไม่ได้ก็ปาระเบิดใส่บ้านฉันงั้นเหรอ บ้าไปแล้วหรือไง ติดนิสัยคนบ้านป่าเมืองเถื่อนหรือยังไง”

รัชภาคย์ชะงักกึก แวบแรกนึกงุนงงว่าหล่อนพูดเรื่องอะไรกัน แต่ไม่นานก็นึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นออก...เหตุการณ์ที่หล่อนกำลังถามถึง และมันเกิดขึ้นจริงด้วยฝืมือเขา

หน้าตัวเมีย ทำร้ายคนแก่กับผู้หญิง ถ้าพ่อแม่กับน้องฉันบาดเจ็บหรือตาย นายจะรับผิดชอบยังไง คนเลว เลวไม่มีที่ติ ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในบ้านฉัน”

พราวพิชชากรีดเสียงใส่ ยิ่งรัชภาคย์ยังนิ่งเฉย ตีสีหน้าเรียบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เธอก็ยิ่งโมโหหนัก

พลันร่างเล็กก็โผนหา เป้าหมายเป็นคนตัวใหญ่ที่ยืนปักหลักนิ่ง เล็บคมๆ จิกหมับที่แผงอกกว้าง แล้วกรีดลากอย่างต้องการให้เขาเจ็บ

พราวพิชชาประเมินเขาต่ำไป ข้างในรัชภาคย์กำลังเดือดปุดเมื่อได้ยินคำด่าทอ พอหล่อนพุ่งเข้าหา และเขาก็ช้าเกินกว่าจะปกป้องตัวเอง จึงปล่อยให้หล่อนทำร้ายเอาได้

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น