มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,401 Views

  • 27 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    291

    Overall
    20,401

ตอนที่ 43 : ตอนที่ 7 ตะปบมาเฟีย (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 7 ตะปบมาเฟีย

 

หลังจากบุกเข้าไปถามรัชภาคย์ในห้องทำงาน พราวพิชชาแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะต่อสายหาผู้ให้กำเนิดที่อยู่คนละทวีป แต่เมื่อมองเวลา คำนวณว่าทางนั้นคงหลับอยู่ หล่อนถึงได้ตัดใจข่มตาหลับ แล้วตื่นมาในเวลารุ่งสาง

โดยไม่รอช้า หล่อนหยิบโทรศัพท์มือถือมาค้นหาคำตอบที่ต้องการให้แน่ใจ ก่อนจะวางแผนรับมือการเป็นลูกหนี้หลักสิบล้านต่อด้วยตัวเอง

เธอโทร.เข้าเบอร์ของพ่อ แต่แม่เป็นคนรับสาย เสียงของแม่ดีอกดีใจ ถามความเป็นไปแม้เธอจากมาแค่ไม่กี่วัน ทำให้พราวพิชชาฝืดเฝื่อนในลำคอ ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็ไม่เคยโกรธพ่อกับแม่ เธอจะรู้สึกอย่างนั้นได้อย่างไร ในเมื่อสิ่งที่พวกท่านทำลงไปล้วนก็เพื่อตัวเธอเอง

ในฐานะลูก จึงเป็นหน้าที่ของเธอที่จะตามเคลียร์ปัญหาและชดใช้ให้กับทุกคนที่ครอบครัวติดค้างอยู่

เรื่องหนี้ แม่ไม่รู้เรื่องหรอก แหววคงต้องคุยกับคุณพ่อเอง แต่แม่เชื่อเลยว่าคุณพ่อต้องไม่ชอบใจที่แหววขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆ มาถาม มันผ่านมานานแล้ว และมันก็จบไปแล้ว เราใช้คืนให้เจ้าหนี้เขาหมดแล้วนะลูก”

แต่แหววอยากรู้ค่ะ...แหววขอโทษที่พูดเรื่องพวกนี้ ทำให้แม่ไม่สบายใจ”

ตามใจ คุณพ่อมาแล้ว ถามกันเองแล้วกัน”

พราวพิชชายืนยันที่จะรู้...ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าเธอไม่สนใจกับหนี้สินก้อนนี้ แต่เพราะออกปากถามคราวใด พวกท่านมักตัดบท ไม่ยอมเล่าละเอียดให้เธอฟัง บอกแต่ว่าพ่อสามารถจัดการทุกอย่างได้ เธอแค่มีหน้าที่เรียนหนังสือและใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอ

ทำไมแหววอยากรู้เรื่องนี้ หรือคุณใหญ่ทวงกับแหวว นี่ไงที่พ่อไม่อยากให้ไปเชียงราช ไม่อยากให้ลูกไปสมาคมกับคนพวกนั้นอีก”

น้ำเสียงบิดาที่ได้ยินตามสาย พราวพิชชาจับความเครียดที่เจือเข้ามาได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงหยุดแน่นอน แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้เธอจึงต้องแข็งใจ เดินหน้าต่อ แม้จะเสี่ยงให้พ่อกับแม่ไม่ชอบใจก็ตาม

คุณใหญ่ไม่ถามค่ะ แต่แหววอยากรู้ แหววตั้งใจคืนเงินให้เขา”

แหวว ทำไมคิดอย่างนั้น ลูกจะไปคืนเงินอีกทำไม ตอนนี้เราไม่ได้เป็นหนี้เขาแล้ว เราใช้คืนหมดแล้วนะ”

พ่อโวยวาย ดูขัดใจเธออยู่ไม่น้อย พราวพิชชาเม้มริมฝีปากแน่น เธอปล่อยให้พ่อพูดต่ออีกหลายประโยค ก่อนจะแทรกคำพูดตัวเองมาได้

เราเอาเงินเขามา แหววต้องการใช้คืนด้วยเงินเท่านั้น ตอนนี้แหววเรียนจบ มีงานทำ มีกำลังพอจะใช้คืนให้เขา เราควรคืนเขานะคะพ่อ”

โง่! โง่ที่สุด! ทำไมถึงโง่ขนาดนี้ ไม่ได้ดังใจเลย พวกนั้นได้ตัวยายลดาไปแล้ว มันอยากได้ยายลดามากกว่าเงินสิบล้านที่เราเอามาด้วยซ้ำ แหววจะไปคืนพวกมันทำไมอีก ทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้”

น้ำตาคลอหน่วยตา พ่อไม่เคยใช้วาจาอย่างนี้กับหล่อนมาก่อน

เราคงโง่จริงๆ อย่างที่พ่อว่า และโง่อย่างที่นายคุณเล็กพูดใส่หน้ามาแล้วนั่นแหละ

มันคนละส่วนกัน เงินที่พ่อเอาของคุณใหญ่มาก็เพื่อแหวว แหววควรใช้คืนเอง อีกอย่างลดาแต่งงานกับคุณใหญ่แล้ว ลดาจะได้มีความภูมิใจในตัวเอง ไม่ต้องคิดว่ามาเป็นตัวขัดดอก มาใช้หนี้แทน ลดาจะได้ใช้ชีวิตครอบครัวกับคุณใหญ่ได้อย่างภาคภูมิใจ”

พ่อว่าทั้งหมดแหววคิดไปเองคนเดียว ยายลดาสบายเป็นคุณนาย มีผัวรวยอย่างคุณใหญ่จะมาคิดจุกจิกแบบนี้ทำไม ห่วงแต่ตัวเองเถอะ มองในมือสิว่ามีอะไรอยู่บ้าง แค่ใบปริญญากับเงินเดือนไม่กี่เหรียญ ถึงแหววไม่ไปแบกหนี้กลับมา ชาตินี้ก็ไม่มีทางสบายอย่างยายลดา ไม่รู้จะหาเรื่องลำบากใส่ตัวอีกทำไม พ่อส่งเสียให้เรียน ให้แหววได้รู้จักสังคมดีๆ แทนที่จะฉวยโอกาสหาสิ่งดีๆ ใส่ตัว แต่กลับคิดและทำแต่ละอย่างไม่เคยเข้าท่า”

พราวพิชชาสะท้อนในอก รู้ตั้งนานแล้วว่าพ่อกับแม่พยายามดันหล่อนให้เข้าสู่ ‘สังคมดีๆ’ ที่พวกท่านนิยามไว้ เพื่อจะได้รู้จักกับลูกหลานคนมียศและฐานะ และเมื่อเธอโตพอก็อยากให้ได้รู้จักผู้ชายดีๆ สักคน

คำว่า ‘ผู้ชายดีๆ’ ที่พ่อกับแม่มักพูดถึง เช่นรัชตะเป็นต้น ร่ำรวย มีหน้าตาในสังคม และชาติตระกูลดี

พ่อฉุนเฉียวเสมอเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ พ่อคิดขนาดว่าทำไมปิ่นลดาถึงคว้าผู้ชายอย่างคุณใหญ่ไปได้ ทำไมพ่อถึงไม่แนะนำคุณใหญ่ให้รู้จักกับหล่อนก่อน...แค่นึกถึง พราวพิชชาก็ละอายแก่ใจ ดังนั้นถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เธอถึงไม่อยากถาม ไม่อยากขุดคุ้ยเรื่องนี้ออกมา

ทางนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะทำตัวดี พ่อไม่อยากให้แหววมองพวกเขาด้านดีเกินไปจนมารู้สึกผิด เรากู้เงินเขามา เราก็ทยอยใช้ ยอดหนี้สิบล้านกับห้าแสนจริง แต่เราคืนไปแล้วห้าแสน พ่อไม่เคยคิดจะเบี้ยวหนี้ แต่บางทีเงินมันขาดมือ หาไม่ทัน ทางนั้นก็ส่งคนมาทวง รู้ไหมว่าถึงขนาดเคยปาระเบิดใส่บ้านเราด้วยซ้ำ ดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร”

อะไรนะคะ ปาระเบิดใส่บ้านกันเลยหรือ ทำไมแหววไม่เคยรู้มาก่อน”

พ่อไม่อยากให้แหววกังวล พวกมันทำกับเราอย่างสาหัส น้องชายมันน่ะร้ายกาจ มาทวงหนี้แทนพี่ชายแต่ละทีอย่างกับมาเฟีย แล้วที่สำคัญเราก็แจ้งความกับตำรวจเอาผิดไม่ได้ด้วย ลูกก็รู้ว่าพวกนั้นเส้นสายขนาดไหน ไม่มีใครกล้าแตะพวกมันหรอก”

น้องชาย...คุณพ่อหมายถึงน้องชายของคุณใหญ่พาคนมาทวงหนี้ แล้วปาระเบิดใส่บ้านเรางั้นหรือคะ”

พราวพิชชาตาโต ตกใจจริงจัง หล่อนไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

ใช่ น้องชายฝาแฝดของคุณใหญ่ที่ชื่อไอ้คุณเล็ก มันอยู่เชียงราชด้วย สองคนนี้เป็นฝาแฝด หน้าตาเหมือนกัน แต่นิสัยท่าทางผิดกันอย่างกับคนละสายเลือด พ่อถึงไม่อยากให้แหววไปที่นั่น คนพวกนั้นเป็นลูกหลานเจ้านาย จะว่าไปก็มียศศักดิ์ระดับคุณชายด้วยซ้ำ ถ้าไม่โดนถอดจากราชสกุล เพราะท่านชายพ่อมันไม่ยอมแต่งงานกับคู่หมั้นทางเมืองไทย แต่หนีไปมีเมียฝรั่งจนมีลูกออกมาเป็นสองคนนั้นนั่นแหละ”

พ่อพูดถึงอีกหลายเรื่อง มีทั้งสิ่งที่พราวพิชชารู้อยู่แล้ว และที่เธอเพิ่งรู้ แต่ที่อื้ออึงอยู่ในอกมีอยู่เพียงเรื่องเดียว...และเธอไม่ยอมให้ปล่อยผ่านอย่างที่พ่อต้องการแน่นอน

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น