มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,401 Views

  • 27 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    291

    Overall
    20,401

ตอนที่ 41 : ตอนที่ 6 ชีกอ เจ้าชู้ ชอบมั่ว (7)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    20 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 6 ชีกอ เจ้าชู้ ชอบมั่ว (ต่อ)

 

เกือบสามทุ่ม พราวพิชชายังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เก้าอี้ตรงมุมด้านในของโถงใหญ่ ถ้าเป็นที่เพิร์ท เธอคงรู้สึกว่ายังเป็นเวลาปกติ ไม่ดึกสำหรับใครสักคนที่จะยังคงอยู่นอกบ้าน แต่พอเป็นที่นี่ สถานที่ที่โอบล้อมด้วยทิวเขาที่เห็นไกลๆ ถึงจะอยู่ในบ้านที่ปลอดภัย ซ้ำยังโอ่อ่าหรูหรา สะดวกสบายแทบทุกตารางนิ้ว แต่พราวพิชชาก็ยังสัมผัสว่ามันวังเวงและน่ากลัวอยู่

ไปไหนของเขานะ แล้วจะกลับมากี่โมง”

เหตุปะทะเมื่อตอนเช้า พราวพิชชาโกรธรัชภาคย์นั้นใช่แน่นอน ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นเรื่องจริงเสียยิ่งกว่าอะไร แต่ยังเข้าข้างตัวเองว่าอย่างไรเสียเขาก็ควรใช้คำพูดที่ถนอมน้ำใจเธอสักนิด...แทนที่จะเฟ้นหาแต่ถ้อยคำแรงๆ ให้เธอต้องรู้สึกแย่อยู่ทั้งวัน

หญิงสาวใช้เวลาคิดใคร่ครวญ ประเมินตัวเอง สุดท้ายก็ได้คำตอบว่าเธอจะคุยกับเขาใหม่...ลึกๆ แล้วพราวพิชชาก็อยากเคลียร์เรื่องหนี้สินเก่าก่อนเหมือนกัน

จนถึงเวลาสี่ทุ่ม เธอก็ถอดใจที่จะนั่งรอเพื่อคุยกับเขา จึงลุกจากเก้าอี้ สัมผัสว่ารอบตัวเงียบสงัด เด็กในบ้านคงกลับไปพักผ่อนที่ห้องพักทางด้านหลังกันหมดแล้ว

หญิงสาวอาบน้ำแล้วแต่งกายในชุดนอนด้วยกางเกงขายาวผ้ายืดกับเสื้อเนื้อผ้าบางสวมสบาย หลังจากร่างกายถูกชโลมไล้ด้วยน้ำอุ่นๆ ก็รู้สึกผ่อนคลาย ดวงตาปรือปรอย ง่วงนอนขึ้นมาทันตา

แต่ทันทีที่แผ่นหลังแตะที่นอนนุ่ม พราวพิชชาก็เด้งตัวขึ้นมาใหม่ เพราะห้องพักของหล่อนอยู่ทางฝั่งด้านหน้า จึงได้ยินเสียงรถแล่นมาชัดเจน หญิงสาววิ่งไปเปิดหน้าต่างให้แง้มออก ลอบมองจนรู้ว่าเป็นเขา

รัชภาคย์กลับมาแล้ว...

เธอกลับมานั่งแกว่งเท้าที่ขอบเตียง มุ่นคิ้วอย่างคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรในเวลานี้ ไม่อยากทอดเวลาให้นานยืดเยื้อไป ตามนิสัยของคนที่ไม่ชอบปล่อยให้อะไรคาราคาซัง

จนผ่านไปเกือบชั่วโมง เธอจึงเปิดประตูห้องแล้วจ้ำเท้าไปยังฝั่งตรงข้ามที่รู้ว่าเป็นห้องทำงานของเขา ด้วยเมื่อวานเห็นว่าป้ามิ่งเอากาแฟมาเสิร์ฟเขาอยู่

แสงไฟลอดออกมาประตูไม้สักบานใหญ่ที่แง้มเปิด เธอยกมือเคาะประตูหนักๆ อย่างให้มั่นใจว่าคนข้างในจะได้ยิน

เข้ามา”

แค่ได้ยินเสียงเขา ความมั่นใจที่พกมาก็ปลิวหายไปเป็นครึ่ง ต้องเสียเวลาดึงมันกลับคืนมาใหม่ และเธอคงใช้เวลานานไป จึงได้ยินเสียงจากด้านในถามห้วนๆ หนักๆ ขึ้น

แล้วนั่นใคร”

พราวพิชชาผลักประตูเปิดเข้าไปยืนกลางห้องทำงานของเขา เพราะถือว่าได้รับอนุญาตแล้ว ต่อเมื่อคนที่นั่งก้มหน้าอยู่กับเอกสารบนโต๊ะเงยขึ้นมา สายตาคมกริบกวาดมองทั่วกายเธอ ประกายตาคู่นั้นวูบไหวไปชั่ววินาที พราวพิชชาทันเห็น...เขาคงไม่คิดว่าเป็นเธอ

ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

รัชภาคย์วางปากกาลงแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ วางมือสองข้างบนโต๊ะด้วยท่าทีสบายๆ ...แต่สำหรับอีกคนกลับอึดอัด รู้สึกเหมือนตัวเขาจะขยายใหญ่จนคับห้อง

นั่งก่อนสิ”

รัชภาคย์บุ้ยใบ้ที่เก้าอี้ตรงหน้า พราวพิชชาชั่งใจชั่วขณะ ก่อนเดินไปหย่อนกายนั่งลง

มีอะไรว่ามา”

เรื่องหนี้ เงินที่พ่อเอาของคุณใหญ่ไป”

หล่อนเรียบเรียงคำพูดยังไม่ดีพอ รู้สึกว่าอย่างนั้น...แต่อีกใจก็คิดว่าไม่รู้จะปั้นแต่งไปเพื่ออะไร ในเมื่อความจริงเป็นอย่างไรก็รู้ๆ กันอยู่ จึงเข้าเรื่องต่อ

ฉันจะใช้คืน”

รัชภาคย์เลิกคิ้ว เสี้ยววินาทีที่พราวพิชชานึกฉุนขึ้นมาครามครัน ดวงตาคู่นั้นทอแสงวาบ คล้ายจะขบขัน...เธอมองจนแน่ใจ เขากำลังกลั้นหัวเราะ

ฉันเชื่อว่าตัวเองสามารถหาเงินมาคืนคุณใหญ่ได้”

พราวพิชชาเตือนตัวเองให้ข่มอารมณ์กรุ่นโกรธไว้ในอก เพราะไม่อยากให้เรื่องที่แย่อยู่แล้ว ซวนเซหนักเข้าไปอีก

รู้หรือเปล่าว่าเงินเท่าไหร่”

แปดล้านใช่ไหม” หล่อนถามอย่างไม่มั่นใจ ตัวเลขนี้เคยได้ยินมารดาพูดถึงอยู่

แปดล้าน...กับสองล้านห้าแสน”

หญิงสาวตาโต แรกทีเดียวคิดว่าเขาอาจตุกติก บวกตัวเลขเพิ่มมาให้ดื้อๆ แต่พอเห็นประกายเยาะหยันอยู่ จึงหยุดความคิดนี้เสีย แค่นี้เขาก็เห็นว่าเธอกับครอบครัวเห็นแก่ได้จะแย่อยู่แล้ว เมื่อยังไม่มั่นใจ ไม่มีหลักฐานจึงเลือกที่จะไม่ปรักปรำให้ตนถูกตลบหลังซ้ำอีก

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น