ตอนที่ 37 : ตอนที่ 6 เจ้าชู้ ชีกอ ชอบมั่ว (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    15 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 6 เจ้าชู้ ชีกอ ชอบมั่ว (ต่อ)

 

เจ็ดนาฬิกาตรง พราวพิชชาขยับตัวเมื่อร่างสูงใหญ่ของเจ้าของบ้านเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร  ด้วยความตื่นเต้นหลังจากมานั่งรอก่อนเวลาเกือบสิบนาที พอเห็นเขาก็เผลอยิ้มดีใจออกมา แต่พอดวงตาคมสีน้ำตาลเข้มปรายมามองก็รู้ตัว รีบหุบยิ้มฉับ เสมองรูปวาดสีน้ำมันบนผนังที่เพิ่งสังเกตก็วินาทีนี้แหละแทน ทำเหมือนว่าสนใจมันนักหนา

พอรัชภาคย์นั่งลง หญิงสาวก็เหลือบเห็นเขาก้มหน้าก้มตาจัดการกับออมเล็ต ไส้กรอก และแฮมที่เสิร์ฟมาเสียจานใหญ่ เธอรอจนอาหารในจานเขาพร่องเป็นครึ่ง ก็เริ่มขยับตัว จิ้มไส้กรอกในจานของตัวเองกินบ้าง

รสชาติอร่อยดีหรอก แต่กลับรู้สึกฝืดคอ ฝืนกินไปแกนๆ ระหว่างรอให้เขาพูดออกมาสักที

จะเปลี่ยนเป็นน้ำเปล่าไหม

คะ...อะไรหญิงสาวเงยหน้ามอง ถามงุนงง

กินไส้กรอกทำท่าอย่างกับจะติดคอตาย งั้นก็กินน้ำส้มไล่ลงไปสิ หรือกินไม่ลงอีก จะได้ให้เด็กเอาน้ำเปล่ามาให้

พราวพิชชาสะดุดกึก ดีนะที่ไม่มีอะไรค้างอยู่ในปาก ไม่งั้นอาจสำลักออกมาแน่

ฉันรอว่าเมื่อไหร่คุณพูดธุระของฉัน ไม่เกี่ยวกับอาหารหรอก มันอร่อยดี ฉันกินได้ทุกอย่าง

รัชภาคย์หลุบสายตาต่ำ มองแค่จานตรงหน้า แต่ไม่ได้สนใจมันนักหรอก เพียงอยากปิดบังอารมณ์ที่เปล่งออกจากดวงตา

พราวพิชชาพูดง่าย ดูตรงไปตรงมา และค่อนข้างซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองดี

ถ้ารู้จักผู้หญิงคนนี้ในฐานะอื่น ที่ไม่ใช่ลูกสาวของลูกหนี้พี่ชาย ลูกหนี้สองคนผัวเมียที่รัชภาคย์รู้เช่นเห็นชาติตลอดมา...ยอมรับว่าเขาคงถูกใจเธอไม่น้อย

ผมไม่ชอบพูดธุระกลางโต๊ะอาหาร

พราวพิชชาพยักหน้า เคารพในความคิดเขา แล้วเริ่มรับประทานอาหารของตนบ้าง ดีที่รู้สึกลื่นคอกว่าเดิม แต่ปรายตามองเขาแทบทุกสิบวินาที...กลัวเขาจะลุกหนีจนเธอตามไม่ทัน

กระทั่งอาหารในจานของเขาหมดเกลี้ยง รัชภาคย์หยิบแก้วน้ำมาดื่ม พราวพิชชาวางช้อนและมีดในมือแล้วหยิบแก้วน้ำส้มของตัวเองมาจิบปิดท้ายบ้าง

หล่อนวางมือ เป็นสัญญาณว่าจบอาหารเช้าตามเขา

แทนที่รัชภาคย์จะลุกออกไป เขากลับเอนกายพิงเก้าอี้ แล้วมองเธอตรงๆ

พราวพิชชากำลังอยู่ในภาวะไม่ค่อยสบาย หล่อนไม่ชอบถูกเขามอง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มดูแปลกประหลาด เหมือนเขาคิดบางอย่างที่เธอเดาไม่ออก เธอรู้สึกอย่างนั้น...ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอในงานแต่งงานของรัชตะกับปิ่นลดาแล้ว

ถ้าออกจากนี่แล้วคุณจะไปไหนต่อ

ฉันขอให้เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน

หล่อนปฏิเสธที่จะบอก...รัชภาคย์ยังมองนิ่งอยู่

คุณทำอะไรที่เพิร์ทหล่อนอ้าปากทันควัน รัชภาคย์รู้ทันว่าคงจะเป็นคำปฏิเสธอีกรอบ จึงดักคอเสียผมรู้ว่าเรื่องส่วนตัว แต่ที่ถามเพราะผมมีเหตุผลของผม

ฉันทำงานเป็นพนักงานในบริษัทซอฟต์แวร์

รัชภาคย์พยักหน้า...สิ่งนี้เขารู้อยู่แล้วจากบัตรประจำตัวพนักงานที่เสียบอยู่ในกระเป๋าที่หล่อนทำตกไว้ตอนเกิดเรื่องทำเขาหัวแตก

แล้วตำแหน่งอะไร รายได้เท่าไหร่

คุณต้องบอกเหตุผลแล้วละค่ะ

พราวพิชชาหัวเราะ แม้ในใจไม่รู้สึกขำสักนิด หล่อนกำลังระแวง...เรื่องที่จะถูกเขาคุกคามในความเป็นเพศหญิง หล่อนตัดทิ้งไปแล้วละ แล้วยังมีเหตุผลอะไรที่รัชภาคย์จะถามซอกแซกเธอถึงเพียงนี้



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น