มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,401 Views

  • 27 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    291

    Overall
    20,401

ตอนที่ 36 : ตอนที่ 6 ชีกอ เจ้าชู้ ชอบมั่ว (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    14 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 6 ชีกอ เจ้าชู้ ชอบมั่ว (ต่อ)

 

พราวพิชชาดวงตาขุ่นเขียว เสียดายอากาศสดชื่นของยามเช้าชะมัด หล่อนตื่นตั้งแต่ตีห้าด้วยเสียงนาฬิกาที่ตั้งปลุกไว้ ดังขึ้นครั้งแรกก็ผุดลุกตื่นทันที ตั้งใจว่าจะดักรอพบรัชภาคย์ก่อนเขาออกไปทำงาน

แต่พอลงมาถึง กลับพบว่าบ้านทั้งหลังเงียบกริบ เดินสำรวจทั่วภายในบ้าน เห็นเพียงคนทำงานในครัวอยู่สองคน หล่อนเคว้งอยู่เป็นพัก เมื่อเยี่ยมหน้ามองออกนอกหน้าต่างก็เห็นยอดน้ำค้างเกาะพราวทั่วยอดหญ้า อากาศดูสดชื่นนัก จึงตัดสินใจวิ่งกลับขึ้นไปในห้องพัก เปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่เป็นเสื้อยืดสวมสบายกับกางเกงขาสั้นแค่โคนขาเพื่อความคล่องตัว แล้วฉวยรองเท้าผ้าใบมาออกกำลังกาย

เต้นแอโรบิกต่อด้วยการทำโยคะอยู่ข้างแปลงพืชทดลองปลูกตั้งแต่ตีห้ากว่าจนถึงตอนนี้ ผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้วละ...แต่ไม่รู้ว่าตกเป็นเป้าสายตาของเจ้าของบ้านไร้มารยาทตั้งแต่ตอนไหน

ชีกอ เจ้าชู้ ชอบมั่ว มันฝังอยู่ในตัวนายเลยละสิ เห็นผู้หญิงไม่ได้ เป็นต้องแทะเล็ม แม้ทางสายตาก็ยังไม่เว้น ผู้ชายอะไรนิสัยเสียชะมัด

พอนึกว่าตัวเขาไม่เห็นจะมีดีตรงไหน แต่ยังกล้าสบประมาทหล่อนอย่างเสียๆ หายๆ เมื่อวานนี้ ก็เบ้ปากกลอกตาอย่างหมั่นไส้เหลือทน

ไม่มากไปหน่อยหรือคุณ อยู่ในบ้านคนอื่นแท้ๆ นอนตะวันสายโด่งยังไม่พอ ตื่นขึ้นมายังสั่งเจ้าของบ้านฉอดๆ ผู้หญิงอะไร ใครได้เป็นเมียมีหวังซวยตาย’

นายนั่นแหละ ใครได้เป็นสามีจะซวยทั้งปีทั้งชาติ...คนบ้าอะไร นิสัยเสีย ปากก็เสีย ทั้งตัวมีดีอะไรมั่งเนี่ย”

ร่างกลมกลึงงดงามเดินกระแทกเท้าปึงๆ อ้อมเข้ามาในบ้านทางประตูหน้า หวังจะหลบสายตาเจ้าของบ้านที่อยู่ในห้องนอนใหญ่ที่อยู่เยื้องด้านหลัง

 แค่พุ่งตัวเองผ่านประตูบ้านเข้าไปก็เบรกตัวเองแทบไม่ทัน เพราะร่างหนึ่งโผล่พรวดมาตัดหน้ากะทันหัน

ผักบุ้ง ทำอะไรของเธอ ฉันตกใจหมด”

พราวพิชชาเอ็ดเข้าให้ โทษฐานที่ทำให้หล่อนหัวใจแทบวาย...นึกจะโผล่ก็โผล่แน่ะ คนบ้านนี้

หนูขอโทษค่ะ...ไม่ตั้งใจ”

ผักบุ้งยิ้มแหย หน้าเสียเมื่อเห็นหญิงสาวคนสวยผงะตกใจ แต่ไม่อาจบอกเหตุผลที่ทำให้ตนต้องลุกลี้ลุกลนปานนี้ ภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะโบ้ยต่อก็ไม่ได้ มันกำลังเกิดกับเธอละ

แล้วมีอะไรกับฉันหรือเปล่า”

หนู เอ่อ...ยังไงดี” ผักบุ้งอึกอัก คำท้ายเหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่าเป็นเธอ

หรือว่าใครให้ตามฉันไปพบ”

แม้จะขัดเคืองใจเมื่อไม่กี่นาทีก่อน แต่พอคิดว่ารัชภาคย์อาจอยากเจอเธอเพื่อบอกเรื่องรถที่จะส่งเธอกลับรีสอร์ตแสงตะวัน พราวพิชชาก็นึกกระหยิ่มอย่างมีความหวัง แต่ยังนิ่ง รักษาเชิงอยู่

ป้ามิ่งค่ะ ป้ามิ่ง”

แค่คำแรก พราวพิชชาก็เลิกคิ้วสูง มองเด็กสาวเต็มตา

ป้ามิ่งให้หนูบอกว่าอาหารเช้าตั้งโต๊ะตอนเจ็ดนาฬิกา คุณจะอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก็ได้ค่ะ”

อืม...”

เสียงอือออเป็นเชิงตอบรับในลำคอพร้อมแววตาที่มองมา ผักบุ้งรู้สึกว่าแขกคนสวยดูเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่อยากได้คำตอบด้วยมีชนักปักหลังอยู่

งั้นหนูขอตัวนะคะ”

ไม่ทันบอกอนุญาต ผักบุ้งก็วิ่งปรู๊ดกลับเข้าห้องครัว หญิงสาวมองตามแล้วย่นจมูก ดวงตาฉายแววรู้ทัน

ป้ามิ่งงั้นเหรอ ป้ามิ่งที่ไหนกัน ก็เช้านี้เห็นแต่ผักบุ้งกับแม่ครัว รู้หรอกว่าเป็นคำสั่งของใคร ไม่แน่จริงนี่นา ไม่กล้าให้เด็กบอกเราตรงๆ

เมื่อวานช่วงบ่ายเธอแอบถามจากคนสวนในแปลงพืชทดลองปลูกจนรู้ว่าในบ้านมีใครอยู่บ้าง แน่นอนว่าไม่รวมป้ามิ่งที่มีบ้านแยกอยู่ด้านหลังกำแพงของบ้านนี้ และถ้าป้ามิ่งจะเข้ามาทำงาน เธอออกกำลังกายอยู่เป็นนานสองนานก็ต้องเห็นแล้วสิ

พราวพิชชานึกเยาะ ขณะเดียวกันก็หัวใจพองโต ย่างเท้าขึ้นบันไดเพื่อจะอาบน้ำแต่งตัวใหม่ด้วยความกระปรี้กระเปร่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น