มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,351 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    241

    Overall
    20,351

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 5 ศึกสองด้าน (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 5 ศึกสองด้าน (ต่อ)

 

รัชภาคย์เข้ามาในห้องนอน ถอดเสื้อเชิ้ตสีหม่นปาลงตะกร้าอย่างแม่นยำ กางเกงยีนส์กลางเก่ากลางใหม่ถูกถอดออกเป็นลำดับถัดไป กายใหญ่หนาหนั่นอุดมด้วยกล้ามเนื้อมีกางเกงชั้นในปกปิดเพียงตัวเดียว เขาเดินมาหยุดตรงกระจกกรุติดผนังใกล้กับตู้เสื้อผ้า มองภาพสะท้อนของตัวเองอย่างพินิจพิจารณา

ชายหนุ่มยกท่อนแขนกำยำมามอง ผิวเนื้อเรียบตึงออกเป็นสีทองเพราะการทำงานกลางแจ้งอยู่บ่อยๆ ...นี่เป็นอีกจุดแตกต่างระหว่างเขากับรัชตะ ถ้าใครไม่ตาถั่วเกินไปก็คงแยกออกไม่ยาก

แล้วละสายตาไปมองสบตาตัวเองในกระจกนิ่ง

อยากกลับนักใช่ไหม อยากไปพบนายไรวินทร์มากสิท่า ยิ่งเห็นว่าเธออยากออกไป ฉันก็จะยื้อตัวไว้ให้นานที่สุด”

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทอประกายวาบอย่างจอมวายร้ายเมื่อนึกว่าพราวพิชชากับไรวินทร์คงกำลังร้อนรนเพราะถูกเขาจับแยกออกจากกัน

ถึงขนาดลงทุนโกหกน้องสาวว่าช่วงลาพักร้อนสิบห้าวันจะไม่อยู่เชียงราชเพราะนัดเพื่อนไปเที่ยวด้วยกัน แต่ที่จริงแอบนัดกับนายไรวินทร์ ถึงขนาดเช่ารีสอร์ตอยู่ กับน้องตัวเองยังหลอกได้เป็นตุเป็นตะ แล้วนับประสาอะไรกับคนนอก ผู้หญิงร้ายกาจ เชื่อถือคำพูดไม่ได้สักอย่าง”

ยิ่งคิด รัชภาคย์ก็ยิ่งหงุดหงิดเต็มกำลัง กำหมัดเขวี้ยงในอากาศหวังระบายอารมณ์ แต่ระดับความร้อนรุ่มยังไม่ลดลงเลยสักนิด

เขากระชากตู้เสื้อผ้าเปิดออก หยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่คล้องคอเดินเข้าห้องน้ำ เมื่อสายน้ำอุ่นชโลมไล้จึงรู้สึกเนื้อกายผ่อนคลายขึ้น เกือบครึ่งชั่วโมงที่ขังตัวอยู่ในนั้น ก่อนจะออกมาด้วยกายเปลือยเปล่า หยดน้ำเกาะพราวทั่วร่าง ผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำเปียกลู่แนบกับศีรษะได้รูปสวย

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ถูกโยนวางบนเตียงนอนดังขึ้น จากเสียงเรียกนั้นก็รู้ว่าเป็นพี่ชายโทร.มา รัชภาคย์ยังอ้อยอิ่งกับการเช็ดเนื้อตัว จนเสียงเรียกของมือถือเงียบไป เกือบสิบนาทีกว่าเขาจะเสร็จธุระถึงได้โทร.กลับไปหา

มีอะไรหรือนายใหญ่”

ฉันควรจะถามนายมากกว่าว่ามีเรื่องอะไรจะบอกฉันหรือเปล่า”

อยากรู้เรื่องไหนล่ะ”

เอาเรื่องเมื่อตอนเที่ยง ระหว่างทางขนสินแร่”

พวกเดิม ทหารรับจ้างเก่าของนายพลยานเปง ลูกน้องฉันจับได้คนหนึ่ง รอส่งตัวกลับให้ทางการพม่าในวันพรุ่งนี้”

แล้วทางนายล่ะ มีใครเป็นอะไรไหม”

ไม่มี พวกเรารู้ตัวก่อน สายแจ้งข่าวแม่นยำ ไม่โดนหลอกไปให้พวกมันตลบหลังเหมือนคราวก่อน ฉันพาลูกน้องซุ่มรอต้อนพวกมันลงเหว หนีเข้าป่ากระเจิงหมดแล้ว มันก็แค่โจรปล้นสะดม ไม่มีอุดมการณ์ของนักรบเก่าหลงเหลืออยู่”

นายทำดีแล้ว ถ้าพวกมันเล่นมาก็ป้องกันตัวเต็มที่ ถ้าจับได้ก็ส่งตัวคืน อย่าให้ตายคามือ เพราะเราจะถูกดึงไปยุ่งกับการเมืองภายในของพวกเขาได้ ยังไงซะ ส่งตัวกลับไปทางการก็ไม่เว้นโทษอยู่แล้ว”

ทหารเก่าชั้นปลายแถวพวกนี้ทำตัวไม่ต่างจากกองโจร เที่ยวปล้นสะดมนักธุรกิจในฝั่งไทย ได้ทรัพย์สินเท่าไรก็หอบไปกบดานอยู่ในพื้นที่ป่าทางตอนเหนือของพม่าซึ่งเป็นเขตอิทธิพลของนายพลยานเปง เท่าที่รู้ ทางการก็ไม่ได้นิ่งดูดาย ยกพลกวาดล้างอยู่หลายหน แต่เหมือนใช้ไม้ไล่ตีรังมดใหญ่เสียมากกว่า แค่แตกกระเจิงหนีไปคนละทิศละทาง สุดท้ายก็กลับไปซ่องสุมใหม่ภายใต้ปีกนายพล ดังนั้นอีกทางจึงพยายามเรียกนายพลใหญ่เจรจาอยู่หลายครั้ง ถึงขนาดเปิดช่องให้เสนอเงื่อนไขมาเอง แต่กลับไม่ได้รับความร่วมมือ...คนนอกได้แต่ติดตามห่างๆ ได้แต่คิดว่าทั้งสองฝ่ายคงมีเหตุผลอื่นที่รู้กันแค่ภายใน ดังนั้นจึงไม่คุ้มที่จะพาตัวเองเข้าไปเฉียดใกล้กับการงัดข้อของสองกลุ่มนี้


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น