มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,402 Views

  • 27 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    292

    Overall
    20,402

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 5 ศึกสองด้าน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 5 ศึกสองด้าน

 

รถยนต์คันสีน้ำตาลแบบขับเคลื่อนสี่ล้อแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านหลังโอ่โถงในเวลาพลบค่ำ ชายร่างสูงใหญ่ก้าวลงมาพร้อมกับเป้สนามที่ส่งให้กับผู้ชายหน้าตาดุดันซึ่งวิ่งไปรอรับ

ชายคนนั้นรายงานบางอย่างให้เขารู้ เห็นเขานิ่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะหันไปมองทางประตูรั้วที่เพิ่งผ่านเข้ามาซึ่งอยู่ห่างเกือบสองร้อยเมตร แล้วเบือนกลับมาสั่งความ ก่อนสาวเท้าเข้าบ้าน

ไปตามป้ามิ่งมาพบฉัน

เขาบอกกับเด็กรับใช้ที่เดินมารับหน้า แล้วก้าวต่อไปยังทิศทางห้องรับแขกที่พราวพิชชาขลุกอยู่เกือบทั้งบ่าย เพิ่งได้ออกมาเดินยืนเส้นยืดสายก็ตอนนี้

ทุกอากัปกิริยาของรัชภาคย์อยู่ในสายตาของพราวพิชชาที่ยืนกอดอก ทำตัวกลมกลืนไปกับเสาประดับ โดยการพิงนิ่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของโถงใหญ่ ดวงตาจ้องเขาเขม็งอยู่

ท่าทางเหมือนกำลังมีเรื่อง...แต่ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย ยังไงซะ นายก็ต้องรับผิดชอบที่ทำให้ฉันยังติดแหง็กอยู่ที่นี่

พราวพิชชามองตาคว่ำเลยละคราวนี้ มั่นใจเกินร้อยแล้วว่าการที่เธอคุยกับคนในบ้านนี้ไม่รู้เรื่อง เป็นเพราะคำสั่งของรัชภาคย์นั่นละ จนเธอต้องเข้าไปนั่งทำใจเย็นๆ ในห้องนั่งเล่นรอการกลับมาของเขาทั้งบ่าย พอได้ยินเสียงรถก็อุตส่าห์ดีใจ แต่ก็คงไม่เร็วพอ เพราะมีคนตัดหน้าเธอไปเสียก่อน

พราวพิชชาลอบสังเกตอยู่ข้างนอก เห็นป้ามิ่งเดินเร็วๆ เข้าไปในห้องนั่งเล่นที่คนเป็นนายรออยู่...นานทีเดียว อย่างน้อยก็ทำให้เธอที่ยืนเฝ้ารออยู่เริ่มเมื่อยขา

สงสัยมีเรื่องสำคัญ คุยกันนานเชียว นายนั่นก็ไม่น่าจะแนวคุยยืดเยื้อกับใคร

แล้วความอยากรู้ก็ชนะทุกสิ่ง พราวพิชชาเหลือบมองรอบ พอไม่เห็นใคร ก็เดินเตร่มาแถวๆ ห้องนั่งเล่น เห็นประตูเปิดแง้มก็หันซ้ายแลขวาอีกรอบ เมื่อมั่นใจว่าปลอดคนจึงกระแซะตัวไปหา

พราวพิชชาแทบเบรกตัวเองไม่ทัน เมื่อบานประตูเปิดกว้างกะทันหัน แล้วปรากฏร่างสูงใหญ่มายืนขวางเต็มช่องประตู

มีอะไรคุณ

ปละ...เปล่า ไม่มีอะไร

พราวพิชชาอึกอัก ไม่ทันตั้งรับกับคำถามและการประจันหน้ากับเขา...ทั้งที่เป็นฝ่ายรอพบหน้าอยู่ทั้งวันแท้ๆ

รัชภาคย์หรี่ตามองหญิงสาว แล้วย่างเท้าตรงมา เธอถอยหลังกรูด หน้าตาตื่น...แต่ก็เพื่อพบว่าเขาเพียงเดินออกให้พ้นประตูเพื่อให้ป้ามิ่งที่รออยู่ข้างหลังจะออกจากห้องนั้นได้

และพอเขาจะผละจากไป พราวพิชชาก็ฉุกนึกถึงธุระของตนขึ้นมาได้

อ้อ! นี่คุณ เดี๋ยวก่อนค่ะ

ว่ามา

เก๊กท่าน่าหมั่นไส้ชะมัดเลย อยู่ในที่ตัวเองแล้วนี่ ไม่ต้องสำนึกถึงความผิดกันหรอกว่าได้ทำอะไรกับเธอไว้ ถ้าอย่างนั้นคงเป็นหน้าที่ของเธอเองที่ต้องสะกิดให้เขารู้ตัว

อ้าวว่ายังไงคุณ เรียกผมเพื่อจะมองหน้ากันแค่นี้ใช่ไหม เสียใจด้วย คืนนี้ไม่ว่าง

วันนี้คุณหายไปไหนมา

ทำงานของผมสิเขาเอียงคอมองหล่อนด้วยดวงตาพิจารณากว่าเดิมมาค้างแค่คืนเดียวแต่ถามยังกับเมีย หวังว่าผมคงไม่ทำอะไรให้คุณเข้าใจผิดไปเองนะ

คำพูดจริงจัง ไม่ส่อแววว่ายียวนหรือล้อเล่น รวมถึงสีหน้าระแวงระวัง ทำให้พราวพิชชาหน้าร้อนวูบ มือกำแน่น โต้กลับเขาทันที

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

0 ความคิดเห็น