มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,356 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    246

    Overall
    20,356

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 4 หลงเข้าถ้ำเสือ (6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    4 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 4 หลงเข้าถ้ำเสือ (ต่อ)

 

เมื่อคืนตอนเข้ามามันมืดมาก ไม่รู้ว่าถนนด้านหน้ามีรถรับจ้างผ่านบ้างหรือเปล่า

ถนนไหนคะ

อีกแล้ว คำถามกับสีหน้าสงสัย เหมือนว่าพราวพิชชาถามอะไรที่ผิดแปลกเสียจริง ทั้งที่เป็นคำถามพื้นๆ ทั้งนั้น

ถนนด้านหน้านี่ไง

ถ้าจะมีรถรับจ้างก็ต้องออกไปเกือบห้ากิโลค่ะเด็กสาวตอบเสียงเรียบเฉย แล้วก้มหน้าทำงานต่อ แต่คนถามนั้นหรือ...ถึงเบิกตาโต

อะไรนะ! ห้ากิโลเลยเหรอ อำฉันหรือเปล่า ก็ตอนเข้ามาเมื่อคืน ฉันเห็นนะว่ามีถนนใกล้ๆ มีบ้านคนด้วย มันก็ต้องมีรถรับจ้างผ่านสิ เป็นไปไม่ได้หรอกที่คนแถวนี้จะใช้รถส่วนตัวกันหมด

บ้านใครหรือคะ คุณพูดถึงอะไร ไม่เห็นมีนี่ ถนน บ้านคนที่ไหน

พราวพิชชากำลังจะอกแตกตาย หล่อนดูไม่ออกจริงๆ ว่าเด็กคนนี้พูดจริงหรือแค่รวนเธอเล่น แต่ถ้าเป็นประการหลัง เธอจะโกรธจริงๆ แล้วนะ!

หนู ฉันจริงจัง ฉันต้องกลับรีสอร์ตแสงตะวัน ไม่อยากรอคนในบ้านแล้ว ไม่รู้เขาจะกลับมากันกี่โมงกี่ยาม พอตกค่ำฉันจะยิ่งหารถกลับลำบาก

พราวพิชชาตั้งต้นเจรจาใหม่ โดยการย้ำบอกช้าๆ ชัดๆ เด็กสาวเงยหน้ามอง ดวงตาจุดประกายงุนงงจริงจังละคราวนี้ และมันทำให้หญิงสาวใจฝ่ออย่างหนัก

มีอะไรหรือคะคุณ

เสียงถามดังจากข้างหลัง พราวพิชชาหันขวับไปมอง แล้วยิ้มเต็มหน้าด้วยอารามดีใจเมื่อเห็นว่าเป็นหญิงวัยกลางคนที่พาเธอไปยังห้องพักเมื่อคืน แถมยังดูแลอย่างเสร็จสรรพ...และงานนี้นางคงจะช่วยเธอได้อีก

ฉันจะกลับรีสอร์ต ป้าให้คนไปส่งได้ไหมจ๊ะ หรือเรียกรถรับจ้างให้ฉันก็ได้

แล้วคุณคุยกับนายหรือยัง

ยังจ้ะพราวพิชชาอ้ำอึ้ง แล้วบอกด้วยสีหน้าติดจะเขินอายฉันเพิ่งตื่น ฉันนอนเพลินไปหน่อย พอลงมาข้างล่างก็ไม่เห็นใคร เจอแต่หนูคนนี้ แล้วป้า เอ่อ...ชื่ออะไรจ๊ะ

ดูว่าน่าจะพูดคุยได้เข้าใจอยู่คนเดียว พราวพิชชาจึงไม่พลาดที่จะขอผูกมิตรไว้ เพราะอะไรๆ ก็ดูไม่แน่นอนสักอย่าง มีป้าคนนี้สักคนไว้เป็นที่พึ่งยามจำเป็น ดีกว่าเธอจะไม่เหลือใคร

แต่สีหน้าคนถูกถามเปลี่ยนไป คล้ายจะไม่คุ้นเคยกับการขอทำความรู้จัก

เรื่องรถ ฉันจะถามนายดูก่อน

แล้วนางก็เดินจากเธอไป พราวพิชชามองตามตาละห้อย ปล่อยลมหายใจยาวเหยียดอย่างสิ้นหวัง และทำใจยอมรับไปพร้อมกัน

นั่นป้ามิ่ง ส่วนหนูชื่อผักบุ้ง

เสียงบอกกลั้วหัวเราะ พราวพิชชาหันกลับมามองคนที่กำลังเช็ดเครื่องแก้ว เจ้าตัวเงยหน้ามองเธอแล้วยิ้มตาพราว จนหญิงสาวเผลอส่งค้อนให้ทีเดียว

คุณกลับไปนั่งรอนายในห้องรับแขกไหมคะ หนูพาไป

ไม่เป็นไร ฉันจะรอรถ

คุณเล็กยังไม่บอกให้คุณกลับเลย คุณจะกลับได้ยังไง

นี่ พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง แล้วที่บอกว่าต้องเดินออกไปห้ากิโลเพื่อเรียกรถกลับรีสอร์ตน่ะ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า

พราวพิชชาจ้องเด็กสาวอย่างจับผิด เจ้าตัวก็เงยหน้าสบตาด้วยดวงตาซื่อใสแล้วตอบฉะฉานผิดกับทีแรกอย่างกับคนละคน

ถ้าคุณเล็กให้กลับ รถก็จะมารับคุณถึงหน้าบ้าน แต่ถ้าไม่ให้กลับ คุณต้องเดินออกไปจนพ้นเขตของเราถึงจะมีรถรับจ้างรับคุณออกไปค่ะ

เขตของเรา? หมายถึงอะไร

พราวพิชชารู้สึกว่าตนมีปัญหาในการสื่อสารก็ตอนเจอคนบ้านนี้แหละ ก่อนหน้านี้ไม่เคยพบเจอเลยสักครั้ง

เฮ้อ! หนูไม่ว่างคุยด้วยแล้วค่ะ หนูต้องรีบทำงานให้เสร็จ เดี๋ยวจะกลับบ้านช้า ถ้าคุณไม่อยากนั่งรอในห้องรับแขก ก็ออกไปเดินเล่นในสวนทดลองก็ได้ค่ะ ในสวนมีต้นไม้แปลกๆ จากเมืองนอกเยอะแยะ คุณเล็กให้พี่ๆ เขานำมาทดลองปลูก

แล้วเจ้าตัวก็ละความสนใจจากเธอโดยสิ้นเชิง แล้วก้มหน้าก้มตาอยู่กับงานต่อ

พราวพิชชากลอกตามองเพดาน นึกปลงกับชีวิตในเมืองเชียงราชของตัวเอง มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันนะ ถึงได้เจอแต่เรื่องผิดคาดและแปลกประหลาดอยู่ทุกเวลา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น