มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,351 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    241

    Overall
    20,351

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 4 หลงเข้าถ้ำเสือ (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 4 หลงเข้าถ้ำเสือ (ต่อ)

 

ทั้งกระเป๋าเดินทางบรรจุเสื้อผ้าและกระเป๋าสะพายสำหรับใส่ของส่วนตัว รวมถึงของใช้กระจุกกระจิกถูกหอบหิ้วลงบันไดยาวเฟื้อยสู่ข้างล่าง

กว่าจะถึงห้องโถงใหญ่ จุดที่พราวพิชชายืนประคารมกับเจ้าของบ้านเมื่อคืนก็เล่นเอาเหนื่อย

แต่นั่นไม่ได้สำคัญกับเธอ เพราะเป้าหมายคือมองหาใครสักคนที่จะพาเธอกลับรีสอร์ตแสงตะวันได้

พราวพิชชาลงมายืนปักหลักแล้วมองรอบ แต่ไม่เห็นใครสักผ่านมา บ้านทั้งหลังเงียบราวกับไม่มีคนอยู่

หญิงสาววางกระเป๋าเดินทางลง แล้วถือวิสาสะเดินหาหลังจากรออยู่หลายนาทีแล้ว จนผ่านไปทางหลังบ้าน ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กคล้ายเครื่องแก้วกระทบกัน จึงชะโงกมองในห้องหนึ่ง แล้วเห็นเด็กสาวหน้าตาหมดจดง่วนกับการจัดของเข้าตู้อยู่

พราวพิชชาส่งสัญญาณเคาะประตูที่เปิดกว้างอยู่ให้รู้ตัว...เพราะกลัวว่าจะตกใจจนเผลอทำเครื่องแก้วหลุดมือเป็นสำคัญ

หนูจ๊ะ เจ้านายไม่อยู่แล้วใช่ไหม...คือ ฉันเป็นแขกมาพักเมื่อคืนแล้วเพิ่งลงมา เห็นบ้านเงียบๆ

พราวพิชชาอ้ำอึ้งถามและขยายความต่อให้เด็กสาวเข้าใจเสียเลย ไม่ต้องให้เสียเวลาสงสัยว่าเธอมาโผล่ตรงนี้ได้อย่างไร ส่วนคนถูกถามก็มองอย่างสงสัยแกมประหลาดใจ พราวพิชชาเกือบจะอธิบายต่อถึงที่มาที่ไปของตัวเอง แต่เด็กคนนั้นกลับตอบสวนเสียก่อน

นายเข้าเหมืองนี่คะ คุณไม่รู้เหรอ ปกตินายกลางวันไม่อยู่บ้านหรอก นายทำงานทุกวัน ไม่มีวันหยุด

น้ำเสียงเจือความยกย่องและภูมิใจในที...พราวพิชชาพอจับได้ แล้วแทบเผลอเบ้ปากอย่างที่ตัวเองก็หาเหตุผลไม่ได้...แต่ก็รีบดึงการสนทนากลับมายังธุระของตน

แล้วมีใครว่างไปส่งฉันไหมจ๊ะ

ไปส่ง...ไปส่งที่ไหนคะ

เด็กสาวเริ่มให้ความสนใจในตัวเธอ...แต่เป็นไปด้วยอารมณ์สงสัยไม่ต่างจากเดิม พราวพิชชายิ้มใจเย็น ไม่ได้คาดหวังอยู่แล้วว่าเจ้าของบ้านจะมาใส่ใจกับแขกที่จับพลัดจับผลูตามมาอยู่บ้านนี้อย่างที่เขาว่าเอง

ฉันต้องกลับรีสอร์ตแสงตะวัน ฉันไม่รู้ว่าเจ้านายของหนูได้สั่งใครไว้หรือเปล่า แล้วคนรถอยู่ไหนเผื่อฉันจะถามเขาดูเอง

รู้ตัวหรอกว่านอนหลับเพลินจนมาตื่นเอาเกือบเที่ยงวัน มันผิดวิสัยของแขกที่ดี แต่เจ้าของบ้านก็น่าจะสั่งกับคนทำงานบ้านเพื่อให้ความสะดวกกับแขกบ้าง ทั้งที่เห็นๆ อยู่ว่าคนทำงานมีตั้งเยอะแยะ อย่างน้อยที่เธอเห็นก็ตั้งสามคนเข้าไปแล้ว...แต่นี่อะไร เอาตัวเธอมาเองแท้ๆ แต่กลับไม่สนใจ คิดจะลอยแพกันง่ายๆ หรืออย่างไรนะ

ตอนนี้ไม่มีใครอยู่หรอกค่ะ ออกไปกับนายกันหมด

แล้ว...พวกเขากลับกันกี่โมง

นายไม่ได้สั่งไว้ค่ะ

อ้าว! แล้วฉันจะกลับยังไงล่ะ

พราวพิชชาครางโหย หน้าเสียทันที นึกถึงสัมภาระที่หอบลงมา ถ้าจะหาทางกลับเองคงลำบากไม่น้อย...แต่ไม่เป็นไร เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เธอจะฮึดดูอีกสักตั้ง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น