ตอนที่ 23 : ตอนที่ 4 หลงเข้าถ้ำเสือ (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 4 หลงเข้าถ้ำเสือ (ต่อ)

 

นั่นไง เถียงไม่ออกละสิ นายจะพาแม่นั่นไปมั่วที่ไหนก็เรื่องของนาย ทำไมลากฉันเข้าไปยุ่งกับเรื่องบ้าๆ พวกนี้ด้วย”

ถ้อยคำต่อว่าอย่างที่รัชภาคย์ไม่เคยได้ยินใครทำกับเขามาก่อนทำเอาไปไม่เป็นเหมือนกัน...อีกด้านก็รู้แก่ใจว่าที่หล่อนพูดก็มีส่วนจริง เป็นเขานั่นแหละที่เข้าไปยุ่งกับหล่อนก่อน จนมินตราเข้ามาแทรกอีกคน จากนั้นก็มีเรื่องเกินจากที่คาดไว้ เมื่อเกรงว่ามันจะลุกลามบานปลายจึงฉวยโอกาสดึงพราวพิชชาเข้ามาสร้างสถานการณ์ เอาตัวรอดออกมา

น่าขยะแขยงจริงๆ เลย คนชอบมั่ว นี่ยายลดาก็ต้องมาคบค้าสมาคมกับคนพวกนี้ น่าห่วงจริงๆ”

ท่าทางห่อตัวทำท่าขนลุกขนพอง ต่อด้วยอาการลูบแขนลูบคอตัวเองประกอบ แถมยังถ้อยคำที่ทำให้เขาอยากจับหล่อนโยนทิ้งนอกบ้านเสียให้รู้แล้วรู้รอด ชายหนุ่มอยากโต้กลับเต็มกำลัง แต่ก็ประหลาดใจตัวเองที่ดันสมองทึบฉับพลัน นึกหาเหตุผลมาไม่ได้เสียดื้อๆ ...จึงต้องตัดบท เปลี่ยนเรื่องใหม่ เพราะไม่อยากโดนรุกมากไปกว่านี้

ยังไงคุณก็ต้องพักที่นี่ คืนนี้ออกไปไม่ได้ มันอันตราย”

แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ นายเอาฉันไปอ้างว่าเป็นแฟน เพราะนายไปเป็นชู้กับเมียชาวบ้านเขาใช่ไหม เมื่อกี้สามีเขาตามมาเจอ เลยอุปโลกน์ฉันเป็นแฟนนาย นายนี่มันนิสัยแย่...แย่มากจริงๆ ฉันดูคนไม่ผิดเลย ครั้งแรกที่เห็นนายก็รู้ว่าเป็นคนคบไม่ได้แล้วนะ แต่นึกไม่ถึงว่าจะนิสัยเสียได้ขนาดนี้”

ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าบ่งบอกความรู้สึกไปทางเดียวกัน ยิ่งมองและได้ฟัง รัชภาคย์ก็ยิ่งปวดหัว...แกล้มอาการปวดแผลตรงขมับหนักกว่าเดิม

พอเถอะ พรุ่งนี้จะเอาไงก็ค่อยว่ากัน เสื้อผ้าคุณก็ติดรถมาด้วยแล้ว จะให้แม่บ้านพาไปห้องพัก”

สีหน้าเขาดูโรยๆ พราวพิชชาหรี่ตามองอย่างประเมิน แล้วกวาดสายตาสำรวจทั่ว

เครื่องเรือนของใช้ดูดีมีรสนิยม ส่วนที่ทำให้อุ่นใจขึ้นคงเป็นหญิงวัยกลางคนและเด็กสาวที่ยืนห่างออกไปคล้ายกำลังรอคำสั่ง...พวกเธอคงเป็นคนงานในบ้านของเขา

หญิงสาวประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในหัว สัมผัสด้วยตัวเองอีกส่วนว่าอากาศเมืองเชียงราชนั้นแปรปรวน ซ้ำสถานการณ์ที่รีสอร์ตเมื่อครู่ก็ดูไม่ปกติจนนายคนนี้ต้องแจ้นออกมา และตอนนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย...

พรุ่งนี้ไม่เอาไง ไม่ต้องมาตัดสินใจให้ฉัน นายมีหน้าที่จัดการหารถพร้อมคนขับพาฉันกลับรีสอร์ตให้ได้ก็พอ ส่วนคืนนี้ถ้าจะให้พักที่นี่ ฉันก็จะยอมสักครั้ง”

หล่อนยังอวดดีไม่หาย คล้ายกำลังเย้ยหยันเขาอยู่ รัชภาคย์ไม่อยากรู้ความคิดเธอมากไปกว่านี้ เห็นยอมรับตามเงื่อนไขก็เบาใจ ยกมือเป็นสัญญาณให้แม่บ้านกับเด็กรับใช้มารับช่วงต่อ ส่วนตัวเขาหันหลังขึ้นบันไดอย่างยอมเสียมารยาท

กระนั้นเสียงใสๆ ที่พูดตามหลังก็ทำให้ชะงัก...แต่ก็เพียงนิดเดียว ก่อนก้าวต่อเหมือนมันไม่ได้สลักสำคัญ

นายคุณเล็ก ฉันเรียกชื่อนายถูกใช่ไหม นายไม่ใช่คุณใหญ่อย่างที่ฉันเข้าใจแต่แรก แล้วทำไมถึงไม่บอกความจริง...แต่สมน้ำหน้าละ โดนฟาดหัวเข้าให้ อยากหาเรื่องใส่ตัวเอง เจ็บตัวก็อย่ามาโทษฉันแล้วกัน”

ประโยคท้ายที่ได้ยินแว่วๆ ทำให้รัชภาคย์ข่มใจอย่างหนักที่จะไม่หันกลับไปจับแขกสาวทุ่มออกนอกบ้านซะเดี๋ยวนั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น