ตอนที่ 22 : ตอนที่ 4 หลงเข้าถ้ำเสือ (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    1 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 4 หลงเข้าถ้ำเสือ (ต่อ)

 

นายเล็ก หยุดพูดสักห้านาทีเถอะ คุยไม่รู้เรื่องกันพอดีชายชราใจดียังคงปราม แล้วถามเธอชื่ออะไรล่ะหนู จะได้ให้เด็กบอกนายใหญ่ถูก

พราวพิชชาค่ะ พี่สาวของลดา

ชื่อยังกะลิเก

เสียงห้าวที่เจือรอยขันยังคงดังก้องหู พราวพิชชาหายใจติดขัด ดวงตาหวานเบิกโต เพ่งมองคนตรงหน้าที่ยืนกอดอก เลิกคิ้วท้าทายอยู่

ภาพนั้นมันยิ่งชัดเจน สลายความลังเลที่มีอยู่ให้จางลง ตอนนี้เธอมั่นใจเสียจนไม่มีอะไรมาทำให้เปลี่ยนความคิดได้อีกแล้ว

นาย...นายคนป่า

นึกออกสักทีนะคุณป้า ไม่อยากเชื่อเลยว่าสติจะเลอะเลือนได้ขนาดนี้ แต่ดี...จะได้รู้ตัวสักทีว่านี่ไม่ใช่ผัวของน้องสาวคุณ ไม่ต้องมาหึงหรือหวงแทน

รัชภาคย์แค่นหัวเราะ ยั้งปากไว้ทันก่อนจะพูดรุนแรงกว่านั้น เพราะยังเห็นแก่พี่ชายอยู่ แต่ก็ยังหยันอยู่ในใจ...

พ่อแม่อุตส่าห์โกงเงินนายใหญ่ส่งเสียให้เรียนโรงเรียนดีๆ ให้อยู่ในสังคมดี แต่แทนที่จะคิดเป็นและฉลาดขึ้น กลับโง่ยิ่งกว่าเดิม

เป็นนายจริงๆ ด้วย

พราวพิชชาได้แต่พูดซ้ำคำเดิมด้วยกำลังช็อก คิดทำอะไรต่อไม่ได้เลย

ส่วนรัชภาคย์ จากที่รู้สึกว่าถือไพ่เหนือกว่า แต่พอเห็นท่าทางนิ่งค้างอยู่นานของเธอ เขาก็หมดสนุก นึกเบื่อ อารมณ์เหนื่อยใจเข้ามาแทน

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวแล้วกระชับข้อมือบางพาเดินลิ่วๆ เข้าบ้าน เพราะจู่ๆ ก็ปวดแผลตุบๆ ตรงขมับเข้าแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะลืมกินยาแก้ปวดตามที่แฟรงค์จัดมาให้...หรือเพราะเห็นหน้าคนทำร้ายเขาตำตากันแน่ แผลถึงสำแดงความเจ็บขึ้นมาให้รู้สึก

จนมาถึงโถงใหญ่รัชภาคย์ก็สะดุ้งขึ้น เมื่อมือบางที่เขากุมแน่นอยู่ยื้อกระชากสุดแรงจนเขาเซไปหลายก้าว อะไรไม่ร้ายแรงเท่าน้ำเสียงแปดหลอดที่แผดดังขึ้น

นายอวดดียังไงมาจับมือฉัน คนไม่มีมารยาท แล้วอย่าคิดนะว่าจะทำอะไรฉันได้

เคร่งมารยาทให้พองามหน่อยนะแม่คุณ แล้วคิดว่าตัวเองเป็นใคร เป็นสาวงาม รูปร่างยวนใจที่ผู้ชายเห็นก็จะกระโจนปล้ำลูกเดียวหรือไง และผมก็ไม่ใช่คนบ้าที่คิดแต่จะเอาผู้หญิงปัญญาอ่อนไม่เลือกหน้ามาทำเมียด้วย จะคิดหรือพูดอะไรก็ให้อยู่ในร่องในรอยหน่อย

รัชภาคย์หมั่นไส้หนักขนาดเดินมาประชันหน้าใกล้ ยกนิ้วแข็งแรงจิ้มหน้าผากเกลี้ยงเกลานั่นแรงๆ จนหล่อนผงะ

ถ้าอย่างนั้นก็สั่งให้ลูกน้องนายให้พาฉันไปส่งรีสอร์ต เป็นบ้าหรือเปล่า พาฉันมาทำไม ฉันไปยุ่งอะไรกับนายถึงต้องมาตกที่นั่งลำบากที่นี่

เจอสวนเข้าดอกใหญ่ รัชภาคย์ถึงกับเม้มปากแน่น...น่าจะปล่อยให้หล่อนยืนหนาวตายข้างนอก ไม่น่าพาเข้าบ้านให้มาแวดแหวใส่หูอยู่อย่างนี้

และพอเห็นว่าเขานิ่งไป หญิงสาวก็ตีความเอนเอียงไปตามความคิดตัวเองอย่างมั่นใจเต็มร้อย

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

0 ความคิดเห็น