มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,342 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    232

    Overall
    20,342

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 3 ตกบันไดพลอยโจน (6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 3 ตกบันไดพลอยโจน (ต่อ)

 

อะแฮ้ม!”

แล้วได้ผล เมื่อสองหนุ่มสาวที่กอดฟัดกันอย่างไม่อายฟ้าดินหันมองเธอเป็นตาเดียว พราวพิชชาชำเลืองมองคนทั้งคู่ด้วยหางตา เบ้ปาก กลอกตาอย่างให้รู้ชัดๆ ไปเลยว่ารังเกียจ

เอ๊ะ! ผู้หญิงคนนี้ใครคะ ไหนคุณบอกว่ามากับลูกน้องของคุณไง แต่...หน้าคุ้นๆ

นาทีนั้นเองที่รัชภาคย์ได้รู้คำตอบของความอึดอัดใจ...เมื่อสายตาคมปรายไปสบตากับเจ้าของดวงตากลมหวาน

พราวพิชชากอดอก ตั้งหลักมั่น เมื่อเห็นว่าสองคนเริ่มหันความสนใจมาทางเธอและยังไม่ละออกไป หล่อนไม่จำเป็นต้องเก็บอารมณ์ใดๆ ไว้อีก ความดูแคลนพุ่งทะยานออกมาทั้งจากสายตาและสีหน้า แค่สะกดตัวเองให้ยืนนิ่งอยู่ได้โดยไม่ยกแจกันบนเคาน์เตอร์ใกล้มือทุ่มลงบนหัว ซ้ำรอยแผลเดิมของคนหน้าหนาก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

ตกลงว่าที่คุณไม่ยอมให้หนูอยู่ด้วยเพราะนัดแม่นี่ไว้ใช่ไหมคะ คุณไม่ได้มาหาหนู แต่มาหาแม่คนนี้ เธอมีดีอะไรคุณถึงเปลี่ยนใจ ไหนว่าติดใจหนู คุณบอกว่าหนูเก่งไงคะ แล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจ หรือว่าแม่นี่ลีลาเด็ดกว่า คุณบอกมาเลยอยากให้หนูทำอะไร หนูทำให้คุณได้ทั้งนั้น

เสียงแหวขึ้น ไม่เพียงแต่พราวพิชชาที่ถูกพาดพิงถึงอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว จนถึงกับอึ้งตะลึง ยืนหน้าแดงก่ำ รัชภาคย์เองก็ไปไม่เป็นเหมือนกันเมื่อเจอฤทธิ์เดชแม่สาวที่เคยอ่อนหวานตอนคลุกอยู่บนเตียงนอนเข้าให้

หยุด หยุดก่อน

หนูไม่หยุด คุณติดใจมันได้ยังไง หุ่นก็ตัน นมก็แบน ดีแต่สะโพกใหญ่ แต่ดูยังไงก็สู้หนูไม่ได้ คุณชอบมันได้ยังไง หนูไม่ยอมนะ หนูไม่ยอมให้คุณไปกับมัน

จากที่ยืนหน้าชาหนึบ เมื่อถูกวิจารณ์ซ้ำเข้าไปอีก พราวพิชชาถึงกับหันมาจ้องมินตราใกล้ มือบางกำหมัดแน่น จนผู้ชายคนเดียวในเหตุการณ์เสียววาบในอก

เฮ้ย ไปกันใหญ่แล้ว พอ หยุดก่อนหนู

ถ้าจะห้ามมินตราให้หยุดตอนนี้ คงไม่ต่างกับการสั่งพายุทอร์นาโดไม่ให้พัดหมุน หล่อนกระทืบเท้าเร่าๆ ตีโพยตีพายอย่างไม่รู้สึกอาย ชายหนุ่มพยายามปลดมือที่ยังรัดกอดเขาแน่น อยากไปให้พ้นรัศมีของอาละวาดของหล่อน แต่มันก็ไม่ง่ายนัก

แล้วคนที่เดินปรี่เข้ามาก็ทำให้มินตราหยุดชะงักราวสั่งได้...สองมือหล่อนคลายออกจากรัชภาคย์ทันที...เขาควรดีใจที่สามารถสลัดมินตราออกได้ แต่เมื่อเห็นสายตาของผู้ชายที่มาหยุดยืนตรงหน้า กลับรู้สึกถึงสังหรณ์บางอย่างว่ามันคงไม่ชวนโล่งใจเสียกระมัง

พ่อเลี้ยง...” เสียงเรียกแผ่วเบาของมินตรา รวมถึงท่าทางดูตกใจ แถมยังทำหน้าไม่ถูก ยิ่งตอกย้ำให้รัชภาคย์รู้ถึงความผิดปกติ...จนต้องทักทายขึ้นก่อน

สวัสดีครับพ่อเลี้ยงฉัตรฉาย

คนถูกทักยังคงนิ่ง ไม่ตอบรับ รัชภาคย์พอรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไรจากท่าทางของสองคน จึงค่อยๆ ถอยห่าง...แล้วไหวไหล่เมื่อนึกได้ว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเหมือนกัน

ผมมากินเบียร์กับ...แฟนผม เห็นทีต้องขอตัวกลับก่อนพูดพร้อมคว้าหมับไปที่เอวบางของคนที่ยืนทำท่าอย่างจะพ่นไฟใส่หน้าเขาอยู่

แค่มือหนาสัมผัสถึง พราวพิชชาถึงกับสะดุ้งโหยง กระโดดหนี แต่กายบางกลับถูกคว้ากลับมาอย่างทันท่วงที

พราวพิชชาตั้งตัวไม่ทัน ไม่นึกว่าชีวิตต้องมาพบเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ หล่อนกำลังถูกแม่ผู้หญิงคนนั้นพาดพิงถึงอย่างเสียๆ หายๆ แต่ไม่ทันได้ตอกกลับก็ถูกผู้ชายมักมากลากออกมาจากหน้าเคาน์เตอร์ให้บริการ

กุญแจห้องพักไม่ต้องหาแล้ว คุณผู้หญิงจะไปกับฉัน และไม่ต้องบอกคุณไรวินทร์ ฉันจะคุยกับเขาเอง

พราวพิชชาได้ยินเสียงคนที่ลากหล่อนตะโกนบอกพนักงานรีสอร์ตที่วิ่งออกมาทำท่าละล้าละลัง แค่ได้ยินคำโป้ปด เจ้าหล่อนก็พร้อมจะเชื่อ พราวพิชชาอยากจะกรี๊ดกับสิ่งที่กำลังเกิดกับตัวเองนัก จึงสวนคำออกไป

อย่าเชื่อเขา ช่วยฉันด้วย ผู้ชายบ้านี่เป็นใคร ฉันไม่...อุ๊บ

หล่อนตาเหลือกลานเมื่อมือหนาตะปบปากหมับ พริบตาเดียวก็รู้สึกถึงร่างลอยหวือจากพื้น จนต้องผวากอดรัดลำคอหนาไว้แน่น เพราะกลัวตก ก่อนจะถูกส่งเข้าไปในรถ

ได้ยินเสียงโครมครามอยู่ แต่ไม่กี่วินาทีพาหนะที่พราวพิชชานั่งอยู่ก็เคลื่อนออก แล่นสู่ด้านหน้าของรีสอร์ตแล้วออกถนนสายหลัก หญิงสาวใจหายใจคว่ำ เหลือบมองสองข้างทางที่มืดมิด...ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยที่หล่อนไม่ทันได้ตั้งสติ

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น