มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,348 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    238

    Overall
    20,348

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 3 ตกบันไดพลอยโจน (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 3 ตกบันไดพลอยโจน (ต่อ)

 

เขากำลังรอดูว่าเจ้านายหนุ่มจะทำอะไรต่อไป แล้วดวงตาก็ปรายมองรอยแผลตรงขมับด้านซ้าย แทบจะส่ายหน้าในทันที

คิดว่าไม่ติดใจเอาเรื่อง เห็นเมื่อคืนยังเงียบ ที่ไหนได้ สั่งพวกนั้นตามเฝ้าทั้งวันอยู่นี่เอง แล้วมานั่งดักรอเองที่รีสอร์ตนี่...งานนี้ท่าจะแค้นฝังหุ่น

รัชภาคย์ขยับกายลุกขึ้น ไม่อยากสนใจธนัท ลูกน้องคนสนิทหรือจะเรียกว่ามือขวาก็คงได้ที่กำลังมองอยู่ เห็นแววตาคล้ายเอือมระอาอย่างเปิดเผยแล้วแทบยกเท้ายันโครมเข้าให้

นี่ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในร้านอาหาร และเขากำลังวางแผนจับไก่อยู่ละก็...ไม่รอดตีนเป็นแน่

ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อทีเชิ้ตคลุมทับด้วยแจ็กเก็ตเนื้อหนากับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มย่างเท้าตรงไปยังส่วนบริการของรีสอร์ต เขายืนกอดอกมองหญิงสาวในชุดเสื้อและกางเกงสีดำเข้ารูป กระชับเรือนร่างที่ดูแน่นเปรี๊ยะไปทุกสัดส่วนอย่างเพลินตา...ลืมตัวไปชั่วขณะ

ดวงตาคมจุดประกายแปลกใจขึ้นแวบหนึ่งเมื่อคิดว่ายามยืนเทียบใกล้อย่างนี้ เจ้าหล่อนดูตัวเล็ก แบบบางกว่าที่เขาจำได้ พอไล่สายตามองเรือนผมสีดำสนิทก็รู้สึกพึงใจโดยไม่รู้ตัว

ดิฉันพราวพิชชาค่ะ ห้องพักจองในชื่อคุณไรวินทร์ เธอบอกให้มารับกุญแจจากพนักงาน”

แค่ได้ยินชื่อที่หล่อนอ้างถึง รัชภาคย์ก็เหยียดยิ้ม...พราวพิชชารู้จักไรวินทร์เป็นการส่วนตัวด้วยจริงๆ คงสนิทสนมกันพอสมควรถึงจะจองห้องพักให้กันได้ ส่วนจะสนิทถึงขั้นไหน เขาไม่อยากนึกต่อให้เสียอารมณ์

สักครู่นะคะ”

พนักงานบอกก่อนจะก้มหน้าคีย์ข้อมูลในเครื่องคอมพิวเตอร์ รัชภาคย์ค่อยๆ เหลือบมองรอบตัว ไม่เห็นวี่แววของคนที่จะมาพร้อมเธอ...พวกนั้นคงแค่มาส่งเธอแล้วกลับไป

เป็นไงบ้างคะ เจอหรือยัง”

เสียงพราวพิชชาเร่งเมื่อเห็นว่าพนักงานรีสอร์ตยังง่วนอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ แถมสีหน้าก็ดูว่าไม่ค่อยราบรื่นนัก กว่านาทีที่เธอคนนั้นจะเงยหน้าขึ้นมาตอบ

เจอแล้วค่ะ”

พนักงานสาวบอกเสียงใส สีหน้าดูโล่งอกทันตา พราวพิชชายิ้มกว้างทีเดียว ขณะคนลอบสังเกตที่ยืนเยื้องหลังเธอเผลอพ่นลมหายใจด้วยอารมณ์แสนเสียดาย...คล้ายว่ากำลังผิดหวังที่ความต้องการของหล่อนเป็นผลสำเร็จ

ขอกุญแจค่ะ”

หญิงสาวเร่งยิก เธอไม่อยากฝืนสู้อากาศในหน้าหนาวของเมืองเชียงราชสักเท่าไร ปิ่นลดาเคยบอกว่าที่นี่อากาศดี เย็นสบาย แต่ไม่เคยรู้ว่าหน้าหนาวจะหนาวเย็นขนาดอุณหภูมิจะลดต่ำกว่าสิบองศา

พนักงานคนนั้นง่วนหาอยู่อีกรอบ พราวพิชชากลอกตามองเพดาน พยายามทำใจเย็นๆ ยอมรับกับความเชื่องช้าของการให้บริการ ซ้ำยังขลุกขลักแทบจะทุกขั้นตอน

แล้วเธอคนนั้นก็เงยหน้ามายิ้ม พราวพิชชาเลิกคิ้วอย่างต้องการคำตอบ แต่ต้องนิ่วหน้า สีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างยากจะฝืนได้ต่อ

ดิฉันหากุญแจไม่เจอค่ะ ไม่รู้ว่าแขกได้ฝากเอาไว้หรือเปล่า รบกวนคุณนั่งรอสักครู่ ดิฉันจะโทร.ตามผู้จัดการมาเบิกกุญแจสำรองให้ค่ะ”

ขนาดนั้นเลยหรือคะ” พราวพิชชาเริ่มมั่นใจในความ ‘ไม่ง่าย’ สำหรับชีวิตในเชียงราชของเธอเสียแล้ว และทำใจปลงไปพร้อมกัน จนคนถูกถามออกอาการงงงัน

คะ...มีอะไรหรือคะ”

ไม่มีอะไรค่ะ คุณรีบหน่อยแล้วกันค่ะ อากาศเย็น ตรงนี้ลมแรงด้วย ดิฉันอยากเข้าห้องพักไวๆ”

เธอทั้งง่วงและเพลีย เพราะผลตกค้างจากเมื่อคืนที่กว่าจะได้งีบหลับก็เกือบสว่าง แถมยังตื่นมาตั้งแต่เช้า ช่วงบ่ายก็วิ่งรอกฝ่าสายลมหนาวโดยไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าพร้อมเพื่อออกมาพบไรวินทร์...เท่าที่ฝืนตัวเองอยู่ได้โดยไม่ป่วยไข้หรือล้มพับไปเสียก่อนก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

0 ความคิดเห็น