มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,351 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    241

    Overall
    20,351

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 3 ตกบันไดพลอยโจน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1048
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 3 ตกบันไดพลอยโจน (ต่อ)

 

ใกล้ค่ำแล้ว อากาศยิ่งหนาวเย็นกว่าเดิม พราวพิชชาห่อกายเมื่อสายลมเย็นกระโชกมาหา สายตาทอดตามท้ายรถยุโรปคันใหญ่ที่ปิ่นลดานั่งอยู่ตอนท้ายซึ่งกำลังเคลื่อนจาก เธอมองจนรถคันนั้นลับหายแล้วจึงหันกายกลับเข้าที่พัก

พราวพิชชาไม่อาจตัดเรื่องของน้องเขยกับผู้หญิงที่เห็นเมื่อวานออกจากใจได้จริงๆ ยิ่งวันนี้เห็นภาพของน้องสาวที่สวยงามและมีความสุข เธอก็ยิ่งคิดหนักกว่าเดิม

ปิ่นลดามีรอยยิ้ม ความสดใสจากการมองโลกในแง่ดีมักเปล่งประกายจากดวงตาให้เห็น แม้ชีวิตจะผ่านเรื่องเลวร้ายสักกี่หน แต่ก็ไม่เคยทำลายลูกแก้วจรัสงามให้มองหม่นไปได้

ลดาคงยังไม่รู้ว่าคุณใหญ่มีผู้หญิงอื่น คุยกันก็ได้ยินพูดถึงแต่คุณใหญ่ คำก็คุณใหญ่ สองคำก็คุณใหญ่ ชีวิตของลดามีแต่คุณใหญ่ แต่เขาก็ยังใจร้าย นอกใจไปมีผู้หญิงอื่นจนได้ ผู้ชายอะไร มักง่ายสิ้นดี พูดจาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะรักและดูแลลดาตลอดไป...ที่แท้ก็โกหก

แล้วตัดสินใจได้ว่าช่วงลาพักร้อนนี้ เธอจะทำการตัดไฟแต่ต้นลม พราวพิชชานี่แหละที่จะปกป้องครอบครัวของปิ่นลดาเอง...

 

สองทุ่มกว่ารถเก๋งคันสีดำกลืนไปกับความมืดของราตรีกาลก็แล่นมาเทียบจอดหน้ารีสอร์ต หญิงสาวที่มาพักแค่คืนเดียวหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่พร้อมกับกระเป๋าสะพายขึ้นไปนั่งโดยทันที เหมือนว่ารอท่ากันอยู่แล้ว

เฮ้ย! นั่นคุณพราวพิชชานี่ พวกนายดูสิ ใช่เธอใช่ไหม”

คนถามออกอาการสะดุ้งเมื่อเพ่งมองผู้หญิงที่ก้าวขึ้นนั่งในรถอย่างเรียบร้อยแล้วปิดประตูตาม ส่วนคนที่ถูกเรียกให้มองก็ได้แต่นิ่วหน้า เพราะไม่อาจมองผ่านฟิล์มสีดำมืดสนิทของรถคันนั้นเข้าไปได้

แล้วนั่นรถใครล่ะพี่”

กูจะไปรู้เรอะ”

คนพูดรีบวางแก้วเบียร์ที่กำลังจิบแกล้มอากาศเย็นๆ แล้วลุกเดินไปยังส่วนบริการของรีสอร์ต พักเดียวก็วิ่งหน้าตาเคร่งเครียดออกมา

แค่พยักหน้าส่งสัญญาณก่อนเดินแกมวิ่งไปยังลานจอดรถ อีกสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะเมื่อครู่ก็ล้วงเงินมาวางบนโต๊ะ แล้วจ้ำตามขึ้นนั่งบนรถทันที

ชิบหายแล้วพี่ มืดๆ อย่างนี้ เราจะตามคุณพราวพิชชาทันไหม แล้วเธอไปไหนกับใคร ทำไมเราถึงไม่รู้กันก่อน”

คนก้าวมานั่งตอนหลังรถเริ่มออกอาการร้อนรน สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้อยู่ในแผนการที่วางไว้ก่อน พวกเขาไม่รู้ว่าจู่ๆ เกิดอะไรขึ้น เป้าหมายที่ติดตามอยู่จึงหอบกระเป๋าย้ายออกไปดื้อๆ หรือจะรู้ตัวว่าถูกสะกดรอย...

คุณพราวพิชชาเช็กเอาต์กะทันหัน พนักงานบอกว่าเธอให้ยึดเงินที่จ่ายไปแล้ว เธอจะไม่กลับมาพักอีก”

ออกจากเชียงราชเลยเหรอ”

คนนั่งตอนหลังตามลำพังยังถามต่อ แต่คำถามของเขาไร้คำตอบ หากได้ยินคนขับสั่งคนนั่งข้างแทน

โทร.รายงานนายสิ รออะไรอยู่”

แล้วคนถูกสั่งก็รีบดึงโทรศัพท์มือถือออกมาทำตามทันที


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น