มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,354 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    244

    Overall
    20,354

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 2 พี่สาวที่แสนดี (6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 2 พี่สาวที่แสนดี (ต่อ)

 

ทางด้านคนที่ปิ่นลดารอคอยอยู่ เมื่อลงจากรถสองแถวก็รีบวิ่งเข้ามาในรีสอร์ต จากหน้าถนนใหญ่จนถึงตัวรีสอร์ตนับระยะทางกว่าสองร้อยเมตร เธอวิ่งฝ่าสายลมหนาวที่พัดกรูปะทะ จนมาถึงส่วนบริการก็ถึงกับหนาวสั่นทีเดียว

ท่าทางของเธออยู่ในสายตาของผู้ชายสองคน แรกทีเดียวพวกเขาหันไปสบตา เชิงว่าไม่มั่นใจว่าจะใช่ตามที่เห็น เพราะช่างผิดจากคำบอกที่ได้รับมามากนัก จนต้องยกโทรศัพท์มือถือเพื่อจะเพ่งดูภาพถ่ายในจอ

พราวพิชชาวิ่งซอยเท้าต่อไปยังห้องรับรองเพราะไม่อาจฝืนสู้กับลมหนาวด้วยเสื้อยืดตัวเดียวกับกางเกงผ้าฝ้ายแบบลำลอง หลังจากสอบถามพนักงานถึงปิ่นลดา จนรู้ว่าน้องสาวมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ทันทีที่เปิดประตูออก ปิ่นลดาหันขวับมามอง ดวงตาเบิกโต เกือบจะโผนมาหาทั้งตัว ถ้าพราวพิชชาไม่ตรงดิ่งไปหาเสียเองก่อน

คุณแหวว คุณแหววมาแล้ว โอ๊ย...ลดาคิดถึงจังเลย”

จากที่คิดเอาไว้ร้อยแปดว่าเมื่อพี่สาวกลับมาถึงจะต่อว่า คาดคั้น และบอกว่าเธอแสนห่วงสักแค่ไหน แต่พอได้พบหน้าสิ่งเหล่านั้นก็หายหมด เหลือเพียงความดีใจจนไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้อีก

ปิ่นลดากอดพี่สาวเอาไว้แน่น ขณะอีกฝ่ายโอบหล่อนไว้หลวมๆ

พราวพิชชาเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังทำตัวไม่ถูกเมื่อพบกับน้องสาว ปิ่นลดาดูสวยงาม เปล่งปลั่ง แค่มองก็รับรู้ถึงรัศมีความสุขที่อาบทั่วกายอย่างที่เธอไม่ชินตา และผิดจากที่คาดว่าจะเห็น แถมเมื่ออยู่ในสภาพว่าที่คุณแม่...พราวพิชชาก็ยิ่งรู้สึกงงงัน ตื้นตัน และดีใจ ปนเปไปหมด

ดีใจจังได้เจอคุณแหวว ลดาคิดถึ้ง คิดถึง”

ปิ่นลดาตอกย้ำความรู้สึกของตัวเองโดยการกอดและซบกับไหล่บางแล้วหลับตาพริ้ม รู้สึกถึงมือบางของพี่สาวลูบศีรษะแผ่วเบา

คุณแหวว...”

อ้อนเป็นเด็กเลยนะ ลดา”

คิดถึงเหลือเกิน ไม่อยากให้คุณแหววไปไหนอีก”

ถ้อยคำไม่กี่คำที่ปิ่นลดาครวญออกมา พราวพิชชาถึงกับตัวแข็งเกร็ง มันเหมือนสองคนย้อนวัยไปตอนเป็นเด็กน้อย ปิ่นลดาที่คอยตามหาเธอเมื่อรู้สึกกลัว หรือร้องไห้เพราะความคิดถึงพ่อแม่ที่จากไปแล้ว คงมีแต่เธอที่คอยปลอบ...ปลอบไปตามประสาเด็กที่วัยโตกว่าแค่สามปี เอาเข้าจริงๆ พราวพิชชาไม่ได้เข้าใจปิ่นลดานัก เพียงแต่เธอไม่เคยปฏิเสธเมื่อปิ่นลดาเดินมาหา...เพราะเคยเห็นภาพที่พ่อกับแม่ดุว่าและกีดกันไม่ให้เข้าไปคลอเคลีย

มันเกิดจากความสงสารล้วนๆ ไม่ใช่ความเข้าใจ หรือเข้าถึงความรู้สึกของน้องสาวบุญธรรม

หลายสิ่งที่ผ่านมาเมื่อพราวพิชชาโตพอ คิดย้อนถึงจึงเริ่มเข้าใจมากขึ้น บางสิ่งก็ทำให้เธอเกิดความรู้สึกผิดและละอาย แต่ทั้งหมดก็ถูกเก็บไว้ในใจอยู่ลึกๆ

มารอพี่นานหรือยัง”

สักพักแล้วค่ะ ตั้งใจจะให้คุณแหววประหลาดใจ จะบุกถึงห้อง แต่ที่ไหนได้ คุณแหววกลับเซอร์ไพรส์โดยการหายแวบไปแทน”

ปิ่นลดาได้ทีต่อว่าอย่างงอนๆ คิดว่าจะได้ยินพี่สาวบอกอะไรให้รู้ แต่อีกฝ่ายกลับนั่งนิ่งเงียบ ก้มมองซุปร้อนที่พนักงานยกมาเสิร์ฟ แล้วจมอยู่กับมันแทน

คุณแหววไม่คิดจะบอกลดาหรือว่าหายไปไหน พนักงานรีสอร์ตบอกแต่ว่าคุณแหววสั่งไว้ว่าจะไปทำธุระ ธุระอะไร ที่ไหน แล้วไปยังไง เอ่อ...เมื่อกี้กลับมายังไงล่ะ แล้วดูเสื้อผ้าสิ ใส่อย่างนี้ไม่หนาวเหรอ”

ช่างสงสัยจริงเรา คำถามรัว พี่ตอบไม่ทัน”

ไม่ต้องมาเฉไฉ ตอบมาก่อน ไปไหนมา”

คำถามง่ายๆ แต่คนถูกถามนิ่งเงียบต่อ จนปิ่นลดาถอนหายใจยาว พราวพิชชาถึงเงยขึ้นมอง

บอกมาเถอะค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าลดาจะน้อยใจ ที่มาเชียงราชก็ไม่ได้มาหาลดาใช่ไหม มีคนอื่นสำคัญกว่า”

พี่ไปพบคนรู้จักที่รีสอร์ตอีกฝั่งเมืองมาจ้ะ และคนคนนี้ก็สำคัญน้อยกว่าลดา...ไม่ต้องมาประชดพี่”

ก็เท่านี้”

ปิ่นลดายิ้มแต้เมื่อได้คำตอบที่ถูกใจ สองมือเริ่มสาละวนกับอาหารตรงหน้า เพราะเพิ่งได้สังเกตว่าพนักงานเสิร์ฟยกมาเต็มโต๊ะแล้ว ทั้งที่เธอก็ไม่ได้สั่งอะไรไว้สักอย่าง...คุณแหววคงจัดการก่อนออกไปข้างนอก

ปิ่นลดาหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์ข้อความยิกๆ แล้วกดส่งพร้อมรอยยิ้มอารมณ์ดี วินาทีถัดมาก็ได้ยินเสียงข้อความตอบกลับดังตาม เจ้าหล่อนอมยิ้ม แววตาพราวหวาน

เมื่อช้อนตาขึ้นก็เห็นพราวพิชชามองอยู่ จึงออกปากบอก

ลดาส่งข้อความไปบอกคุณใหญ่ คุณใหญ่ให้รายงานความเคลื่อนไหวทุกครึ่งชั่วโมง บอกว่าห่วงลดา แต่จริงๆ ห่วงลูกต่างหาก ลดารู้ทัน แล้วนี่เมื่อกี้ลดาก็คิดนะว่าถ้ายังติดต่อคุณแหววไม่ได้ ก็จะให้คุณใหญ่ส่งคนตามหาด้วย ว่าแต่คุณแหววไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปหรือ ลดาโทร.หาไม่ติด”

พราวพิชชาทำหน้าเหลอหลา หยิบโทรศัพท์มือถือตัวเองจากกระเป๋าผ้าใบเล็กซึ่งมีโลโก้ของรีสอร์ตติดอยู่ เป็นของที่ระลึกที่รีสอร์ตทำไว้สำหรับลูกค้า แล้วดึงออกมาแกว่งตรงหน้าน้องสาว

แบตหมด”

ปิ่นลดากลอกตาอย่างจำยอม ก่อนชักชวนให้พี่สาวรับประทานอาหารที่สั่งมาเต็มโต๊ะ

พราวพิชชาตามใจน้องสาว พร้อมลอบสังเกตไปด้วย

...ปิ่นลดามีท่าทีเป็นปกติ ร่าเริงดี แถมยังดูมีความสุขมากกว่าที่เธอเคยเห็น จะว่าเจ้าตัวแสร้งทำก็ไม่น่าจะใช่ เพราะทุกอย่างมันฟ้องออกมาให้เธอได้สัมผัสอยู่ทุกวินาที

อาจเป็นไปได้ว่ารัชตะนอกใจปิ่นลดา หาเศษหาเลยนอกบ้าน แต่ขณะเดียวกันก็ยังทำหน้าที่สามี ยังทำทีว่ารักปิ่นลดาและลูกที่กำลังเกิดมาดีอยู่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

0 ความคิดเห็น