มายาสีฝุ่น + E-book พร้อมโหลดจ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,351 Views

  • 27 Comments

  • 164 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    241

    Overall
    20,351

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 2 พี่สาวที่แสนดี (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 2 พี่สาวที่แสนดี (ต่อ)

 

ปิ่นลดาออกอาการตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ขณะนั่งรอพราวพิชชาในห้องรับรองของรีสอร์ต

เธอมาถึงก่อนเวลานัดเกือบครึ่งชั่วโมง คิดจะไปเซอร์ไพรส์พี่สาวในห้องพัก แต่พอมาถึงกลับพบว่าเจ้าตัวออกไปทำธุระข้างนอก จนเธอต้องมานั่งรออยู่ในนี้ และนี่ก็เลยเวลาสี่โมงเย็นซึ่งเป็นเวลานัดไปกว่าสิบนาทีแล้ว

คุณพราวพิชชาเปิดห้องรับรองไว้ แล้วแจ้งทางเราให้เชิญคุณปิ่นลดารอในห้องนี้ ถ้าเธอกลับมาไม่ทันน่ะค่ะ’

พนักงานรีสอร์ตบอก พอถามต่อว่าพราวพิชชาไปธุระที่ไหน ปิ่นลดาก็ได้รับคำตอบว่าไม่ทราบคำเดียว โดยให้เหตุผลว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของแขก พวกเธอจึงไม่อาจก้าวล่วงเกินขอบเขต

ปิ่นลดาจึงต้องทำใจยอมรับ นั่งรอต่อ แต่เมื่อเวลายิ่งผ่านไป ใจเธอก็ยิ่งร้อนรน หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือมาส่งข้อความหาสามีตามสัญญา บอกเพียงว่าเธอมาถึงรีสอร์ตแล้ว และกำลังนั่งอยู่ในห้องรับรอง...แต่ไม่กล้าบอกต่อว่าเธอยังอยู่คนเดียว ไม่มีแม้เงาคนที่ตั้งใจมาหา เพราะกลัวว่ารัชตะจะเป็นห่วงจนต้องเสียการเสียงาน

คุณแหววนะคุณแหวว โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ เป็นอะไรของเขานะ วันนี้อากาศก็หนาวลงมาก ไม่รู้ว่าได้เตรียมเสื้อกันหนาวออกไปด้วยหรือเปล่า แล้วไปไหน ไปยังไง รถก็ไม่มีให้ใช้ รีสอร์ตนี่ก็อยู่นอกเมือง”

ปิ่นลดาถอนใจไปหลายเฮือก เมื่อคิดต่อว่าแม้พราวพิชชาจะเก่งและคล่องแคล่วสักแค่ไหน และเมืองเชียงราชถึงจะเป็นเมืองที่เจริญแบบก้าวกระโดด แต่สภาพเมืองและสังคมก็ยังห่างไกลจากเมืองใหญ่ที่พราวพิชชาคุ้นชิน ไม่ว่าจะกรุงเทพฯ หรือเมืองเพิร์ท

พนักงานบอกว่าไม่ได้ออกไปกับรถรีสอร์ต และไม่ได้เรียกรถแท็กซี่ในเมืองให้มารับ แล้วคุณแหววไปธุระยังไง” ปิ่นลดามุ่นคิ้วคิด มองโทรศัพท์มือถือ แล้วพึมพำต่อด้วยเสียงขึ้นจมูก “ลดาให้เวลาคุณแหววจนถึงสี่โมงครึ่ง ถ้ายังไม่กลับมา ลดาจะบอกคุณใหญ่ให้ส่งคนตามหา คอยดูสิ”

ใบหน้าหวานมุ่ยลง เมื่อคิดว่าพราวพิชชาเป็นครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของเธอ ตอนรู้ว่าพราวพิชชาลาพักร้อนแล้วจะมาหา ปิ่นลดาก็ดีใจจนน้ำตาซึม เพราะตั้งแต่เธอแต่งงานก็เหมือนถูกตัดขาดจากพ่อและแม่บุญธรรม สองคนนั้นยังไม่ยอมติดต่อมา พอเธอโทร.ไปหาผ่านทางพราวพิชชา ก็ยังปฏิเสธที่จะคุยด้วย

ถ้าท่านทั้งสองยังไม่พร้อมก็อย่าเพิ่งไปคาดคั้น ลดาพอรู้สาเหตุอยู่แล้วว่าทำไม ให้เวลาพวกท่านหน่อยเถอะ’

รัชตะให้เหตุผลที่เธอพอจะสบายใจ แต่กลับมีเสียงของรัชภาคย์ที่เดินผ่านมาแล้วได้ยิน โต้อย่างอดทนฟังไม่ได้

ละอายแก่ใจอยู่ละสิที่ขายลูกสาวกิน ยิ่งไม่ใช่ลูกในไส้ก็ยิ่งจะอายหนัก ขายลูกบุญธรรมเอาเงินไปปรนเปรอให้ลูกสาวในไส้ คนอะไรช่างทำกันได้ ถ้าฉันรู้ว่าออกมาในรูปนี้ ไม่เป็นเครื่องมือให้สองผัวเมียนั่นหรอก’

ปิ่นลดาได้แต่ทำหน้าแหย แม้เรื่องที่รัชภาคย์พูดจะเป็นเรื่องจริงจนไม่อาจแย้งได้ แต่เธอก็ยังเอนเอียงไปทางพ่อแม่และคุณแหววอยู่ ยังไม่อยากได้ยินใครวิจารณ์ถึงพวกเขาในเชิงลบ

และเป็นรัชตะเหมือนเดิมที่เข้าใจและปกป้องเธออยู่

เรื่องในครอบครัวมันละเอียดอ่อนน่านายเล็ก และเรายังถือว่าเป็นคนนอก จะพูดจะออกความเห็นอะไรก็ยั้งๆ เอาไว้หน่อย’

ไม่ว่าฉันจะพูดหรือไม่พูด แต่ความจริงก็เป็นความจริงวันยังค่ำ เปลี่ยนแปลงไม่ได้ พวกเขาขายบ้านขายที่ได้เงินตั้งกี่สิบล้าน หอบไปเสวยสุขกับลูกสาวที่ต่างประเทศ หนี้สินของนายก็ไม่ใช้คืน มันน่าตามไปทวงหนี้ข้ามประเทศจริงๆ คราวนี้เอาซะให้ทบต้นทบดอก จะได้ล้มละลายกันทั้งบ้าน’

ไม่มีใครห้ามรัชภาคย์ไม่ให้พูดได้ แม้แต่รัชตะเอง ปิ่นลดาได้แต่ทำหน้าจะร้องไห้ แต่เธอก็ไม่ได้ขุ่นเคืองรัชภาคย์หรอก เพราะได้ยินถ้อยคำทำนองนี้มาหลายหน รู้แก่ใจว่าส่วนหนึ่งเพราะเขาโกรธแทนเธอนั่นเอง

รัชภาคย์คิดว่าสิ่งที่ปิ่นลดาได้รับช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย เขาเองก็เคยขอโทษที่มีส่วนให้เธอต้องมาที่นี่ โชคดีของปิ่นลดาที่สุดท้ายได้มีชีวิตที่ดีอยู่กับรัชตะ...แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ มันไม่กลายเป็นการทำลายอนาคตผู้หญิงคนหนึ่งเลยหรือ

ความรู้สึกของรัชภาคย์ทั้งหมดทั้งมวล ปิ่นลดาเข้าใจและรับรู้ได้เป็นอย่างดี คงเป็นสิ่งเดียวที่ยังทำให้ระหว่างเธอซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้และตัวเขายังรู้สึกอิหลักอิเหลื่อกันอยู่

ตอนพบกันในวันแต่งงานของเรา คุณแหววก็มีท่าทีเป็นมิตรกับคุณใหญ่ คุณใหญ่เองก็ให้เกียรติคุณแหวว กับคุณเล็กก็น่าจะเหมือนกัน บางทีถ้าคุณแหววได้รู้จักกับคุณเล็ก ได้พูดคุยกันดีๆ สองคนนี้อาจเปลี่ยนความรู้สึกก็ได้ แล้วอาจทำให้ความรู้สึกของคุณเล็กที่มีต่อครอบครัวเราดีขึ้นด้วย

ปิ่นลดาคิด เธอมีความหวังเสมอ แม้วันนี้จะยังไม่เห็นหนทางก็ตาม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น