ชายิกาของซาตาน | รีิอัป

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 67,497 Views

  • 58 Comments

  • 434 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    25

    Overall
    67,497

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 2 ผู้ชายปริศนา [อัป 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    30 ส.ค. 61

 

ตอนที่ 2 ผู้ชายปริศนา (ต่อ)

 

มือแข็งแรงบังคับรถแล่นออกนอกเมือง เพียงสิบกว่านาทีก็เลี้ยวเข้ามาจอดด้านหน้าสโมสรแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นอาคารสองชั้นที่ยังคงเงียบสงบด้วยเป็นเวลาใกล้เที่ยงวัน ยังไม่มีลูกค้าเข้ามาใช้บริการ

ภวันต์เปิดประตูรถสปอร์ตสีเทา ก้าวออกมายืนแล้วมองรอบตัว เห็นความร่มรื่นของแมกไม้ที่ปกคลุมจนทั่ว ต่อเมื่อเดินตามหนุ่มรุ่นพี่เข้าไปข้างใน ความโอ่อ่าหรูหราก็ปรากฏสู่สายตาขึ้นมาแทน พลันความสงสัยก็ประดังเข้ามาเมื่อรู้สึกว่าคนที่เดินนำหน้าเหมือนจะคุ้นเคยกับสถานที่นี้ อีกทั้งท่าทีเกรงอกเกรงใจของพนักงานที่มีให้ก็เกินกว่าลูกค้าที่มาใช้บริการ

ภวันต์ย่างเท้าตามศาสตราไปตามทางเดินบนพื้นพรมสีน้ำตาลเข้มเหลือบแดง ผ่านหลายห้องที่ยามนี้ถูกปิดสนิทด้วยยังไม่ถึงเวลาใช้งาน นัยน์ตาคมเหลือบมองเพดานสูงเห็นโคมไฟระย้าหรูหรา พร้อมนึกภาพตามว่าหากถึงเวลาเปิดที่แห่งนี้คงครึกครื้นน่าดู ภวันต์แค่คิดหากก็ไม่ได้ถามออกไป เพราะรู้ถึงนิสัยศาสตราดีว่าจะยอมบอกก็ต่อเมื่ออยากบอกให้รู้เองเท่านั้น

จนเมื่อทั้งสองคนเดินทะลุออกมาถึงสวนร่มรื่นที่อยู่ด้านหลังสโมสร ก็เห็นเป็นสระว่ายน้ำทอดยาวอย่างมีมาตรฐาน

นั่งสิศาสตราบอกพลางพยักหน้าไปที่เก้าอี้ที่จัดไว้ตรงโต๊ะใกล้สระน้ำ ภวันต์ทรุดกายลงแล้วมองใบหน้าคมสันของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม พลางขยับยิ้ม

พี่ทำให้ผมประหลาดใจได้เสมอเลยนะ

ศาสตราไม่ตอบหากแค่เลิกคิ้วเพียงนิดเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง นิ้วเรียวแข็งแรงเคาะเป็นจังหวะกับพื้นโต๊ะเบาๆ ขณะรอพนักงานทยอยนำอาหารมาวางบนโต๊ะเหมือนได้สั่งการไว้ก่อนแล้ว

เอาเบียร์เย็นๆ หน่อยไหม

ก็ดีครับ

ไม่นานของที่ต้องการก็ถูกส่งให้ถึงมือภวันต์ ต่อเมื่อคนทั้งสองได้อยู่กันตามลำพัง ศาสตราก็เอ่ยขึ้นมา

สโมสรที่นี่มีหุ้นส่วนอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินแปลงนี้ พี่เห็นว่าทำเลน่าสนใจก็เลยขอซื้อโดยเสนอให้เขาเข้ามาเป็นหุ้นส่วน

ผมดูแล้วที่นี่กว่าจะเป็นรูปเป็นร่างได้ ต้องใช้เวลาสร้างและดำเนินการอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าสามเดือนภวันต์ตั้งข้อสังเกต ซึ่งศาสตราเพียงยกไหล่หนาอย่างให้รู้ว่าเขาไม่เห็นจะมีสาระสำคัญอะไรในเรื่องนี้ มือแข็งแรงยกเบียร์เย็นเฉียบขึ้นมาจรดริมฝีปากได้รูป ก่อนจะตอบ

ก็เกือบหกเดือน

แสดงว่าก่อนหน้านี้พี่เดินทางมาหลายครั้ง แต่ไม่มีใครรู้

ใช่

แล้วใครเป็นคนดูแลที่นี่ล่ะครับ

พี่เป็นคนดูแลคนเดียว หุ้นส่วนเป็นผู้หญิง ไม่สะดวกเข้ามาบริหาร

เจ้าของสโมสรบอกพลางทอดสายตามองไปด้านหลังในพื้นที่สิบกว่าไร่ ในทำเลโดดเด่นที่เน้นการเดินทางสะดวกสบายไม่ไกลจากใจกลางเมือง

หุ้นส่วนของพี่ ผมรู้จักหรือเปล่าภวันต์ถามพร้อมทำหน้าตามีเลศนัยอย่างที่ทำให้คนนั่งตรงกันข้ามต้องปล่อยเสียงหัวเราะอย่างนึกขันเจ้าคนอยากรู้อยากเห็น

นายอาจไม่รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว แต่ก็คงเคยเห็นกันบ้าง

สรุปว่าพี่ไม่บอกภวันต์หยั่งเชิง คนนี้ดูท่าจะสำคัญกับพี่สินะ

ไม่ต้องมาเดาสุ่มคนถูกรุกถามพูดดักคอขึ้น นัยน์ตาคมหลุบต่ำลง

ตกลงครับ ในเมื่อพี่ไม่ยอมบอก ผมก็ไม่อยากรู้หนุ่มอารมณ์ดีหัวเราะอย่างไม่ติดใจ ถามหน่อยเถอะ พี่มาทำสโมสรแบบนี้ แน่ใจหรือว่าจะไม่มีปัญหากับผู้ใหญ่ของพี่อีก อย่างงานถ่ายแบบเมื่อครั้งก่อนโน้น ผมก็ไม่เห็นมันจะเสียหายตรงไหน พี่ยังโดนสกัดจนหากินได้ยาก

พี่ไม่มีใครที่ต้องเกรงใจแล้ว เมื่อก่อนที่ยอมก็เพราะคุณแม่ขอไว้ ตอนนี้อย่าคิดว่าจะมีใครมาขวางได้อีก

คราวนี้ถ้าพี่มีปัญหา ก็บอกกันได้นะครับ

ขอบใจ

กลับมาครั้งนี้ พี่ย้ายมาอยู่เมืองไทยเป็นการถาวรแล้วใช่ไหม

ใช่

อาหารที่ถูกนำมาวางบนโต๊ะดูจะไม่มีใครให้ความสนใจมากนัก ภวันต์ยกเบียร์เย็นขึ้นดื่ม พลางเหลือบมองไปที่ชั้นสองของสโมสรที่กรุกระจกรอบด้านแล้วเลื่อนสายตาต่อไปทางขอบกำแพงรั้วด้านหลังที่ปลูกต้นไม้ขนานตามแนว

ต้นไม้ร่มรื่นดีนะ ถ้าผมเดาไม่ผิดต้นไม้สูงๆ พวกนั้นที่ปลูกข้างแนวรั้วก็คงเป็นต้นจำปีคนช่างสังเกตพูดพลางหัวเราะ เพราะรู้ถึงเหตุผลที่ต้นไม้พันธุ์เหล่านั้นมาปรากฏอยู่ที่สโมสรหรูหราแห่งนี้ได้เป็นอย่างดีว่าแต่พี่ชวนผมมาที่นี่ คงมีธุระจะพูดด้วยใช่ไหม

ใช่ พี่อยากรู้เรื่องธุรกิจที่คุณหญิงประภัสสรดูแลทั้งหมด นายอยู่ที่นี่คงจะรู้บางอย่างมากกว่าพี่

เท่าที่ผมรู้ ตอนนี้คุณนวัติหลานชายคุณหญิงเข้ามาบริหารแทน แต่คิดว่าการตัดสินใจยังคงอยู่ในมือคุณหญิง ที่ผ่านมาธุรกิจที่นี่ก็ราบรื่นดี

นายรู้จักคุณนวัติอะไรนี่ไหม

กับผมก็เคยเจอกันบ้าง แต่ถ้ากับเฮียพ้งก็คงพอจะรู้จักกันภวันต์พูดถึงพี่ชายของตนเท่าที่เห็นคุณนวัติก็เป็นคนเงียบๆ ...ไม่รู้สิ ผมว่าเขาดูยาก

เรื่องส่วนตัวล่ะ นายพอจะรู้บ้างไหม

ถ้าเป็นเรื่องพวกนั้นผมก็รู้ตามประสาชาวบ้านทั่วไปแหละครับ ไม่ได้มีข้อมูลเชิงลึกอะไรมากมายภวันต์พูดเสียงกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดีตามแบบฉบับของเขา ก็เห็นว่าเขาควงอยู่กับลูกสาวเจ้าของภัตตาคาร รู้สึกจะชื่อศรัยฉัตรนี่แหละครับ

สองคนนั้นคบกันมานานหรือยัง

คู่นี้ต้องเรียกว่าคู่รักมาราธอน ผมเห็นออกงานด้วยกันมาหลายปีแล้ว

มือแข็งแรงของศาสตราบีบแก้วเบียร์เข้าหากันจนแน่นอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาคมเปล่งประกายประหลาดแค่เพียงเสี้ยววินาที โดยที่คู่สนทนาไม่ทันสังเกต

ว่าแต่พี่ถามถึงนายคนนี้ทำไม งานของพี่ที่จะเข้าไปบริหารมันก็คนละส่วนกับงานที่คุณนวัติดูแลอยู่แล้วนี่ภวันต์ถามพลางทำหน้าประหลาดใจ ก่อนหน้านี้ที่รู้ว่าเพื่อนรุ่นพี่จะมาสืบทอดกิจการของตระกูลนี้ ภวันต์ก็นึกหวั่นใจว่าจะมีเรื่องยุ่งยากตามมา แต่พอรู้ภายหลังว่างานทุกส่วนได้ถูกจัดสรรไว้เป็นอย่างดี โดยส่วนที่ศาสตราจะเข้ามาดูแลนั้นใครอื่นจะมาก้าวก่ายคงเป็นไปได้ยาก ด้วยสิทธิ์และอำนาจในการบริหารที่ถูกเสนอมาให้จนถูกใจ เพียงหวังให้ศาตรายอมกลับเมืองไทยเท่านั้น

ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่อยากรู้

พี่เป็นคนอยากรู้เรื่องคนอื่นตั้งแต่เมื่อไรกัน อย่ามาปิดปังกันหน่อยเลย ผมว่ามันต้องมีบางอย่างที่คาใจพี่อยู่แน่ๆ ถ้าผมจำไม่ผิด คนคนนี้ก็น่าจะเป็นเพื่อนเก่าของพี่คนหนึ่งเหมือนกัน

แล้วนายคิดว่าพี่มีเรื่องอะไรที่คาใจกันล่ะศาสตราย้อนถามแล้วยกมุมปากยิ้มอย่างที่อีกฝ่ายดูไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร อีกไม่นานก็ต้องเจอเขาอยู่แล้ว รู้ข้อมูลไว้บ้างจะเป็นไรไป

ก็คงเป็นอย่างนั้นภวันต์ตอบคล้อยตามอย่างไม่คิดติดใจ แม้จะไม่เชื่อเหตุผลที่อีกฝ่ายบอกนักก็ตามที

ชายหนุ่มทั้งสองคนจบบทสนทนาเรื่องงานและเรื่องของบุคคลที่สามไว้เพียงเท่านั้น หากยังนั่งพูดคุยกันต่อตามประสาเพื่อนสนิทที่วางใจซึ่งไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี การติดต่อในช่วงหลังของทั้งสองคนจึงเป็นเพียงการพูดคุยทางโทรศัพท์ และบ่อยครั้งที่ภวันต์รู้ว่ายังมีเรื่องราวอีกมากมายที่เกิดขึ้นกับเพื่อนหนุ่มรุ่นพี่ที่เขายังไม่รู้ เมื่ออีกฝ่ายไม่ปริปากเล่า ภวันต์ก็ไม่คิดจะซอกแซกถามหาความ ด้วยคิดว่าอาจมีบางเรื่องที่เกี่ยวโยงไปถึงผู้ใหญ่ ซึ่งคงเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินกว่าคนนอกอย่างเขาควรเข้าไปรับรู้

 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น