ชายิกาของซาตาน | รีิอัป

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 67,494 Views

  • 58 Comments

  • 434 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    67,494

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 2 ผู้ชายปริศนา [อัป 30%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

 

ตอนที่ 2 ผู้ชายปริศนา

 

เป็นยังไงบ้าง หนูคิดว่าจะทำงานนี้ได้ไหมเสียงนุ่มนวลปลุกชายิกาให้ตื่นจากความคิด หล่อนเงยหน้ามองหญิงที่เข้าสู่วัยชราซึ่งยังคงความสง่าในอาภรณ์เรียบหรูสมวัยและฐานะ ดวงตาสีนิลมีแววลังเลเพียงครู่ก่อนจะส่องประกายมุ่งมั่น

ทำได้ค่ะชายิกาตอบเสียงหนักแน่น หวังให้นายจ้างในอนาคตพอใจ ความจำเป็นที่มาจ่อรอ ทำให้เธอไม่อาจเลือกทำในสิ่งที่ต้องการได้นัก

งานของหนูคือเป็นผู้ช่วยของฉัน หลักๆ ก็ช่วยดูบัญชี งานพวกนี้มีนักบัญชีทำมาให้แล้ว หนูเพียงช่วยฉันตรวจสอบดูแล และถ้าฉันต้องไปงานเลี้ยงรับรองของสมาคม หรืองานที่ได้รับเชิญอื่น ฉันก็จะให้หนูไปกับฉันด้วย

หญิงชราอธิบายเสียงเนิบ พลางพินิจหญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตเข้ารูปสีหวานกับกระโปรงสีน้ำตาลยาวแค่เข่าที่นั่งสำรวมบนโซฟา มือบางที่วางบนตักนั้นบีบเข้าหากันตลอดเวลา คุณหญิงประภัสสรยกมุมปากยิ้มพอใจ...ท่าทีที่แสดงออกทั้งทางสีหน้าและแววตาของเด็กคนนี้ช่างดูง่ายและไร้พิษสง

เวลาทำงานปกติของที่นี่ เริ่มตั้งแต่แปดโมงเช้า เลิกงานห้าโมงเย็น หวังว่าหนูคงไม่มีปัญหา

ไม่มีค่ะชายิกาเงยวงหน้าใสกระจ่างก่อนตอบรับคำ

แต่อาจจะมีนอกเวลาบ้าง อย่างงานเลี้ยงหรืองานสมาคมที่นัดนอกเหนือเวลางานของหนู ซึ่งฉันจะจ่ายค่าล่วงเวลาให้ตามปกติเสียงนุ่มนวลที่กล่าวอย่างมีจังหวะนั่นยังคงดังต่อเนื่อง ชายิกาเพียงรับฟังทุกถ้อยคำ ในเวลานี้หล่อนคงต้องตกปากรับคำไปทุกอย่างแล้วกระมัง หนูจะเริ่มงานได้เมื่อไร

หนูเริ่มงานได้ตั้งแต่พรุ่งนี้ค่ะลูกจ้างคนใหม่ตอบอย่างนอบน้อม ค่าจ้างที่ได้เกือบสองเท่าของงานที่ตระเวนเขียนใบสมัครทิ้งไว้ จูงใจให้หญิงสาวตอบรับทุกอย่างโดยไม่บิดพลิ้ว

ดีแล้วประกายตาของหญิงชราเปล่งความพึงใจ ก่อนหันไปพยักหน้าให้กับสาวใหญ่ที่นั่งอยู่ใกล้

พริม เดินไปส่งหนูคนนี้ขึ้นรถ

ค่ะ คุณพี่หล่อนรับคำก่อนบอกกับชายิกา ไปหนู ฉันจะไปส่ง

ชายิกายกมือไหว้ลานายจ้างคนใหม่ ก่อนย่างเท้าตามคนนำทางที่เดินออกไปอย่างเงียบกริบ หญิงสาวก้าวมาตามทางเดินที่ปูเป็นแนวยาว พลางมองรอบตัวอย่างสังเกตเมื่อรู้สึกได้ถึงความร่มรื่นและเงียบสงบ ก่อนที่สายตาจะไพล่ไปหาบ้านหลังใหญ่ที่สร้างเด่นดูตระหง่านอยู่ทางด้านหน้า ชายิกาจำได้ว่าเกือบสิบปีที่แล้วหล่อนและน้องสองคนเคยปั่นจักรยานหนีบิดามารดา ลัดเลาะเข้ามาทางท้ายซอยเพื่อชะเง้อมองบ้านหลังนั้นที่เพิ่งสร้างด้วยความตื่นตา ความสงสัยเริ่มประดังเข้ามาว่าเหตุใดหญิงชราเจ้าของอาณาจักรถึงไม่พักพิงเสียที่นั่น หากมาอยู่ประจำแค่เพียงเรือนเล็กที่แอบซ่อนอยู่ทางด้านหลัง จะดีก็เพียงในเรือนหลังนั้นมีทุกอย่างครบครันและยังคงความหรูหราสมฐานะ

กลิ่นหอมรวยรินโชยเข้ามา ชายิกาหันมองรอบตัวเห็นพฤกษาหลากพรรณไม้ที่ปลูกไว้จนแน่นขนัด

กลิ่นหอมจังค่ะ ดอกอะไรก็ไม่รู้หญิงสาวรำพึงถามอย่างใคร่รู้

กลิ่นดอกจำปี นั่นไงล่ะต้นสูงๆ ปลูกไว้หลายปีแล้ว ช่วงเช้าอย่างนี้เวลาเดินผ่านจะได้กลิ่นหอมสดชื่นทุกวัน บอกพลางชี้ไปทางต้นไม้สูงที่ปลูกเรียงรายอยู่สี่ห้าต้นใกล้แนวทางเดิน ชายิกามองตามแล้วไล่สายตาลงมาที่พื้นหญ้า ต่อเมื่อเห็นกลีบดอกไม้สีขาวนวลตกเกลื่อนก็ก้าวฉับไปหาแล้วก้มเก็บมาโดยไว หญิงสาวใหญ่มองแล้วทอดถอนใจ

ดอกไม้บริเวณนี้ที่หล่นใต้ต้นก็เก็บได้นะ แต่ถ้ายังติดบนต้นละก็ห้ามเก็บเชียว เพราะเจ้าของเขาหวงเสียงปรามนั้นทำให้ชายิกายิ้มแหย ก่อนตัดใจส่งของในมือคืนให้แล้วบอกเสียงอ่อย

หนูแค่จะเก็บดอกจำปีไปฝากน้องสาวน่ะค่ะ

เก็บมาแล้วก็เอาไปเถอะ ที่ฉันบอกก็เพื่อเตือนให้ระมัดระวังอย่าทำอะไรที่ขัดหูขัดตาท่านกับคุณหญิง ที่นี่อยู่กันอย่างมีระเบียบสาวใหญ่บอกพลางหันกายเดินนำต่อไป แล้วเอ่ยถามอย่างเพิ่งนึกขึ้นมาได้เออ...ว่าแต่เราชื่ออะไรนะ คุยตั้งนานฉันยังจำชื่อไม่ได้

ชายิกาค่ะ เรียกหนูว่าวุ้นก็ได้

อืม เรียกฉันว่าพี่พริมแล้วกัน

ค่ะ พี่พริม

จนเมื่อเดินมาถึงรถที่จอดรออยู่ใกล้ประตูรั้วด้านข้าง ชายิกาก็ยกมือไหว้ลาสาวใหญ่ หากก่อนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างในก็เหลือบมองบ้านหลังใหญ่อย่างติดใจอีกครั้ง ตอนเดินผ่านมาถ้าเธอตาไม่ฝาดก็เห็นว่าประตูบ้านปิดสนิทเหมือนไม่มีใครอยู่เลยสักคน

หญิงสาวถอนสายตาแล้วเข้ามานั่งในรถคันเดิมที่พาเธอมาจากสำนักงาน ครั้นไปพบเลขาประธาน

จะให้ผมไปส่งที่ไหนครับคนขับรถวัยกลางคนถามขณะทำหน้าที่ตัวเอง

ขับตรงไปออกถนนใหญ่ แล้วจอดตรงปากซอยในอีกสามซอยถัดไปค่ะ

ชายิกาเอนกายอิงพนักเก้าอี้ตอนหลังของรถ แย้มเรียวปากอย่างมีความสุข เมื่อรู้สึกว่าในช่วงนี้มีแต่สิ่งดีๆ ที่เข้ามา อีกไม่นานเธอกับน้องสองคนคงได้สบายกันสักที

รถแล่นไปตามถนนในซอย หญิงสาวผินหน้ามองกำแพงสูงที่กั้นอาณาบริเวณบ้านของนายจ้างคนใหม่อย่างนึกทึ่งในใจว่า หากจะเดินให้ทั่วก็คงเสียเหงื่อกันพอดี เท่าที่สังเกตจากรถที่แล่นมาหลายอึดใจ แต่ยังไม่พ้นขอบรั้วบ้านสักที จนใกล้สุดเขตพื้นที่ ชายิกาจึงเห็นรถสปอร์ตสีเทาจอดอยู่ข้างกำแพงสูง เธอเขม้นมองก็เห็นเงาวูบไหวของคนที่นั่งข้างในรถติดฟิล์มมืดคันนั้น

ใครกัน มาจอดรถตรงรั้วบ้านคุณหญิง

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น