ชายิกาของซาตาน | รีิอัป

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 67,494 Views

  • 58 Comments

  • 434 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    67,494

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ชายิกา [อัป 25%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    6 มิ.ย. 61

 

ตอนที่ 1 ชายิกา

 

ใต้ต้นหางนกยูงที่กำลังผลิช่อดอกสีส้มสดในช่วงหน้าร้อน ปรากฏหญิงสาวร่างบางในชุดนักศึกษากำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้น ผมยาวสลวยที่ปล่อยทิ้งสยายไว้กลางหลังถูกลมพัดปลิวจนดูยุ่ง แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความน่ามองของใบหน้าสวยนั้นแม้แต่น้อย

หนังสือเล่มหนาที่วางอยู่ตรงหน้ากำลังถูกสายลมพัดเปิด หากเจ้าของหาได้สนใจไม่ หล่อนยังคงเพ่งมองไล่ทุกตัวอักษรจากสมุดจดบันทึกในมือที่ถูกพับใช้งานจนยับยู่ จนเมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยก็เงยขึ้นมอง หล่อนเปิดยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

วุ้น ทำไมมานั่งที่นี่ล่ะ แล้วอ่านหนังสือเตรียมสอบจบหรือยัง

เสียงห้าวทุ้มร้องทักพร้อมกับผู้ชายร่างสูงในชุดนักศึกษาทรุดตัวนั่งข้าง เขายื่นแก้วพลาสติกใสที่บรรจุน้ำผลไม้สีสวยให้ถึงมือ

อ่านจบแล้ว วุ้นกำลังนั่งทบทวนก่อนเข้าห้องสอบ

อืม...แล้วกินข้าวหรือยังล่ะ กว่าจะเข้าห้องสอบก็อีกชั่วโมงชายหนุ่มพูดขึ้นหลังจากยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา

วุ้นกินเรียบร้อยแล้วจ้ะ แล้วคิวเหลือสอบกี่วิชาล่ะคราวนี้

ชายิกาหันมาถามศิระ เพื่อนหนุ่มที่เคยร่วมชั้นเรียนตั้งแต่ระดับมัธยม จนมาเจออีกครั้งเมื่อสอบเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้ด้วยกัน แม้จะต่างคณะกัน หากความคุ้นเคยที่มีมาก่อนก็ทำให้ทั้งสองคนพูดคุยทักทายจนสนิทสนมมากกว่าเดิม

ใบหน้าขาวค่อนข้างตี๋ มองตรงไปที่สระน้ำเบื้องหน้าแล้วหยิบหนังสือที่หนีบติดมาวางลง ชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิพลางปล่อยอารมณ์ผ่อนคลายรับสายลมเย็นที่พัดแผ่วเบา

คิวเหลือสอบอีก 2 วิชาในวันพรุ่งนี้ ส่วนวุ้นก็สบายแล้วสิ สอบวันนี้วันสุดท้ายศิระเย้าเพื่อนสาว

ใช่แล้วล่ะ แล้ววุ้นก็หวังว่าผลสอบทุกวิชาจะผ่านพ้นไปโดยสวัสดิภาพด้วยเธอพูดกลั้วหัวเราะโดยไม่รู้ว่าคนมองเผลอปล่อยใจตามเหมือนโดนมนตร์สะกดด้วยรอยยิ้มกระจ่างนั้นไปแล้ว

คงไม่มีปัญหาหรอก เพราะผลสอบกลางเทอมของวุ้นก็ผ่านทุกวิชา

คิวรู้ได้ยังไง หรือว่าแอบดูคะแนนของวุ้นอีก คนนิสัยไม่ดี เขาอายนะ ผลสอบก็แค่พอผ่านเท่านั้นเสียงต่อว่ากระเง้ากระงอด จนคนฟังต้องหลุดหัวเราะขำอย่างเก็บไว้ไม่ไหว ยังจะหัวเราะเขาอีก...แต่ความจริงวุ้นก็ไม่ห่วงหรอกนะ เพราะสอบครั้งนี้วุ้นก็ขอดูคะแนนบางวิชาไปแล้ว ขอเพียงให้จบแค่นั้นแหละ อย่างวุ้นเนี่ยเขาเรียกว่าคนรู้จักประมาณตน ไม่โลภมาก

เอ...แบบนี้เรียกว่าพูดเข้าข้างตัวเอง หรือปลอบใจตัวเองดีศิระยังไม่เลิกกระเซ้า ซึ่งอีกคนก็ค้อนใส่ทันที

คิวจะมาซ้ำเติมกันหรือไง ใครจะเก่งเหมือนคิวกับกี้ล่ะ

ถ้าวุ้นมีเวลาเรียนมากกว่านี้ ผลการเรียนที่ออกมาคงไม่ต่างกันหรอก ตอนมัธยมเรายังขอลอกการบ้านวุ้นบ่อยๆ เลย

ใช่สินะ วุ้นก็เก่งไม่แพ้กันหรอกใบหน้าสวยย่นจมูกใส่อย่างน่ารักแล้วก้มลงให้ความสนใจกับหนังสือต่อ

ศิระมองแล้วยิ้มบางๆ ก่อนหยิบหนังสือที่ทบทวนมาหลายรอบ มาเปิดอ่านอย่างไม่จริงจังนัก แค่จะใช้ช่วงเวลานี้เพื่ออยู่ใกล้ ก่อนเธอจะเข้าห้องสอบ เพราะจากนี้คงหาโอกาสพบกันยากเต็มที คิดไปก็ใจหาย...แต่คงเป็นเขาฝ่ายเดียวที่รู้สึก

กระทั่งผ่านไปเกือบชั่วโมง ชายิกาจึงเบือนใบหน้ามองคนที่นั่งนิ่งอยู่ข้างกาย หญิงสาวขยับมุมปากยิ้ม เมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งสัปหงก

คิว ตื่นได้แล้วหล่อนเรียกพลางสะกิดไหล่หนาจนเจ้าตัวรู้สึกตัวตื่น

จะเข้าห้องสอบแล้วเหรอ

ใช่ เราไปก่อนนะเธอบอกแล้วลุกขึ้นยืน แต่พอเห็นอีกคนยังคงจดจ้องเหมือนอยากพูด หญิงสาวจึงหยุดรอฟัง

หลังจากสอบครั้งนี้แล้ว พวกเราก็เรียนจบ ไม่รู้เมื่อไรจะได้คุยกันอีกนะ

เอาไว้ถ้าว่างพร้อมกัน เราค่อยชวนกี้อีกคนไปกินข้าวด้วยกัน

เสียงหวานใสบอกพร้อมเปิดเผยรอยยิ้ม ทำให้อีกคนหัวใจพองโต

ได้สิ แล้วเจอกันนะ

จ้ะ ไปล่ะ

คนร่างบางผมยาวตรงเดินหอบหนังสือเดินไปตามทางเข้าอาคารเรียน หากคนข้างหลังยังยืนตรงที่เดิม เขายิ้มอย่างพอใจกับไมตรีเล็กๆ ที่เธอยื่นให้

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น