ชายิกาของซาตาน | รีิอัป

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 67,492 Views

  • 58 Comments

  • 434 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    20

    Overall
    67,492

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 4 ปั่นป่วน [อัป 60%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3090
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    11 พ.ย. 61

 

ตอนที่ 4 ปั่นป่วน (ต่อ)

 

เช้าวันรุ่งขึ้นชายิกาแต่งตัวออกจากบ้านแล้วนั่งรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างลัดเลาะมาทางท้ายซอย ด้วยระยะทางที่ห่างกันเพียงสามซอย เธอก็มาถึงที่ทำงานซึ่งอยู่ในอาณาเขตรั้วกว้างภายในเวลาไม่กี่นาที

เท่าไหร่จ๊ะผู้โดยสารสาวถามพลางถอดหมวกกันน็อกคืนไป หลังจากที่รถมอเตอร์ไซค์มาจอดอยู่หน้าประตูรั้วด้านข้างเรียบร้อยแล้ว

สิบห้าบาทครับ

หญิงสาวหยิบธนบัตรสีเขียวส่งให้เป็นค่าโดยสาร ขณะรอรับเงินทอนอยู่นั้นสายตาก็แลเห็นรถสปอร์ตสีเทาคันคุ้นตาแล่นผ่านหน้าแล้วเลี้ยวเข้าสู่ประตูรั้วใหญ่หน้าตึกขาว

เงินทอนครับพี่เสียงมอเตอร์ไซค์รับจ้างดึงความสนใจให้คืนมา หญิงสาวยื่นมือไปรับเหรียญแล้วเดินลอดประตูรั้วเล็กที่เปิดรอตามเวลา

นัยน์ตาคู่สวยเบนไปมองรถสปอร์ตที่จอดนิ่งอยู่หน้าตึกขาว แล้วปรากฏร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังเดินวนอยู่ใกล้รถคันนั้น คนลอบมองจึงรีบเบือนหน้าหนี

หรือว่ารถที่มาจอดอยู่ข้างรั้วในวันที่ตอนเรามาสัมภาษณ์งานจะเป็นรถของอีตาคนนี้เสียงหวานพึมพำ แปลกคนจริง...เป็นเจ้าของบ้านแต่มาทำตัวลับๆ ล่อๆ ซุ่มดูบ้านของตัวเองทำไม

ชายิกาทอดน่องไปทางสำนักงานอย่างไม่รีบร้อน เพราะเพิ่งจะเจ็ดโมงครึ่ง ยังเหลืออีกหลายนาทีกว่าจะเริ่มงาน วูบหนึ่งเมื่อสายลมเย็นพัดมาพากลิ่นหอมรวยรินแตะจมูก ใบหน้าสวยจึงผินไปหาแหล่งที่มาของกลิ่นหอมนั้น

ดอกจำปีนี่เอง

เท้าบางชะงักกึก ดวงตาเหล่มองรอบทิศ ต่อเมื่อไม่เห็นใครจึงก้าวไปทางต้นจำปี ริมฝีปากสวยแย้มรอยยิ้มเมื่อเห็นกลีบดอกไม้สีขาวนวลโรยเกลื่อนทั่วโคนต้น โดยไม่รอช้าชายิกาก็สาวเท้าไปหาหมายจะเก็บไว้ก่อนที่ใครจะออกมาเห็น

ทำอะไรน่ะเสียงราวฟ้าผ่าอย่างที่ชายิกาจำได้ติดหูดังในระยะใกล้ ร่างบางยืนนิ่งตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้จะหันไปมอง จนได้ยินเสียงคนเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้จากทิศทางด้านหลัง จึงกลั้นลมหายใจแล้วหันหน้าไปเผชิญ

สายตาเพ่งปะทะแค่แผงอกกว้าง คนร่างบางผงะถอยด้วยสัญชาตญาณที่บอกว่าตนไม่ควรอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ ด้วยรัศมีความน่ายำเกรงที่แผ่กระจายเข้ามาหาทำให้ชายิกาต้องหายใจสะดุด

เธอเป็นใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไงเสียงรุกถามเจือความรำคาญเมื่อเห็นผู้หญิงแปลกหน้ากำลังยืนตัวสั่นงันงก เสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเขากำลังข่มขวัญคนร่างบางอย่างไม่รู้ตัว

ริมฝีปากได้รูปกระตุกยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวขยับเท้าก้าวถอยหลังโดยไม่พูดไม่จา หากสองมือยังคงประคองหลักฐานที่จะมัดตัวหล่อนไว้จนแน่น

ไม่มีใครบอกหรือว่าห้ามเข้ามาที่นี่ แล้วห้ามเก็บทุกสิ่งในบริเวณนี้ติดมือไปอย่างเด็ดขาดศาสตรากล่าวเสียงเยียบเย็น ขณะจ้องมองคนที่หันหลังให้แล้วก้มวางกลีบดอกไม้ที่หยิบติดมือมาไว้ตรงที่เดิม ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกไป นัยน์ตาคู่คมหรี่มองตามอย่างใช้ความคิด

สงสัยจะเป็นเด็กใหม่ของคุณหญิงถึงได้เดินทะเล่อทะล่าเข้ามาเสียงหัวเราะห้าวดังแค่ในลำคออย่างที่คาดเดาไม่ได้ว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไร

หากหญิงสาวที่กำลังถูกจับตามองจากคนร่างสูงใหญ่ก็เร่งฝีเท้าเดินมาจนถึงสำนักงาน มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายแล้วหยิบกุญแจขึ้นมาไขประตูด้วยมืออันสั่นเทา ในตอนนี้ชายิกาบอกตัวเองไม่ได้ว่ากำลังรู้สึกอย่างไร ขณะที่ใบหน้าสวยร้อนผ่าวเหมือนเด็กทำผิดแล้วโดนจับได้ในข้อหาริอ่านเป็นจอมขโมย หากอีกใจก็คิดค้านว่าด้วยสำนึกของปุถุชนคนธรรมดาว่า คงไม่มีใครที่หวงแหนแม้กระทั่งดอกไม้ที่ร่วงหล่นตรงโคนต้นอย่างที่ชายคนนั้นเป็น

ตาบ้านั่นสติดีอยู่หรือเปล่า ถึงได้ทำตัวเป็นเด็กหวงของถึงเพียงนี้

ชายิกาคิดไปก็หงุดหงิดใจ ซ้ำร้ายเจ้ากุญแจที่หล่อนกำลังไขก็ทำหน้าที่ของมันไม่เป็นผลสำเร็จสักที

อ้าว...เป็นอะไรไปล่ะนั่น ไขกุญแจไม่ตรงรูแล้วประตูจะเปิดออกได้ยังไงเสียงทักจากด้านหลังทำให้คนร่างบางสะดุ้งโหยง ท่าทางตกอกตกใจนั่นทำให้สาวใหญ่ผู้มาใหม่ต้องมองอย่างประหลาดใจ

มะ ไม่เป็นไรค่ะชายิการีบบอกปฏิเสธแล้วเผลอถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อท้ายที่สุดหล่อนก็ไขกุญแจเปิดประตูสำนักงานออกจนได้

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น