กล้วยไม้ล้อมตะวัน + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 58,404 Views

  • 96 Comments

  • 231 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    356

    Overall
    58,404

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 3 นกน้อยไร้รัง [อัป 55%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    26 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 3 นกน้อยไร้รัง (ต่อ)

 

บ้านหลังใหญ่ที่ถูกปรับให้เป็นรูปแบบโมเดิร์นจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมดูเงียบสงัด แม้เป็นเวลาเพียงหกโมงเย็น

ณิชาจอดสกูตเตอร์ไว้หลังบ้าน ใกล้ประตูห้องครัวด้วยความเคยชิน แต่พอคิดว่าในห้องครัววันนี้ไม่มีป้าสดใสอยู่แล้ว ความเหงาและโหยหาก็ประดังเข้ามาทันที

มือบางดันประตูแง้มให้เปิดกว้าง แต่ต้องชะงักเท้า เมื่อเห็นสภาพข้างในนั้นเปลี่ยนจากเดิม

คุณไรวินทร์ให้ช่างเข้ามาทำค่ะ วันนี้เอาของเก่าออก เห็นช่างบอกว่าใช้เวลาสักสัปดาห์ก็ทำเสร็จ

พ้อหวานวางมือจากจานส้มตำแล้วหันมาบอก เมื่อเห็นอดีตลูกสาวเจ้าของบ้านยืนนิ่งงันอยู่ตรงช่องประตู พลางกวาดสายตามองอย่างสงสัยอยู่

สายตาคู่นั้นเบนมาทางเด็กสาว วูบหนึ่งก็นึกห่วงว่าเมื่อป้าสดใสไม่อยู่แล้วจะมีงานให้ทำอยู่หรือเปล่า...หากไม่ทันได้เอ่ยปาก เจ้าตัวก็พูดต่อจ๋อยๆ

ส่วนหนูก็ยังทำงานในครัวเหมือนเดิม คุณไรวินทร์แค่สั่งให้ปรับปรุงครัวใหม่ ของเก่ามันไม่สวย เชยด้วย เคาน์เตอร์พวกนี้ก็จะทุบออก แล้วเอาที่สวยๆ ทันสมัยมาใส่แทน หนูว่าก็ดีนะคะ เห็นในละครบ้านพระเอกนางเอกมีครัวสวยๆ ทั้งนั้นเลย หนูชอบ บ้านเราก็จะทำด้วยคุณไรวินทร์มีเงินเยอะ ทำให้สวยแค่ไหนก็ได้

พ้อหวานร่ายยาวตามประสาเด็กช่างพูด ก่อนนี้ก็เพลินใจอยู่หรอก แต่พอมาวันนี้ณิชารู้สึกขวางหูขวางตาชะมัด แต่ทำได้แค่พยักหน้ารับรู้ไปอย่างแกนๆ

อยากทำอะไรก็ทำ บ้านนี้เป็นของเขาแล้วนี่!

ณิชาเข้าห้องส่วนตัวชั้นล่างที่ไม่ห่างจากห้องครัว วางกระเป๋าและสัมภาระไว้บนโต๊ะใกล้ประตูห้อง แล้วตรงไปยังห้องน้ำ ล้างหน้าล้างแขนให้พอสดชื่น แล้วจึงออกมา ผัดแป้งจนหน้านวล มองภาพตัวเองที่สะท้อนจากกระจกเงา เรียวปากอิ่มเปิดแย้ม หวังจะเติมพลังและเรียกกำลังใจ

เมื่อกวาดสายตามองรอบห้องขนาดกว้างพออยู่สบาย แล้วนึกต่อว่าสักวันเธอก็ต้องเดินออกจากบ้านหลังนี้เหมือนป้าสดใสเช่นกัน พลันก็ใจหายไม่น้อย

หญิงสาวตรงไปหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าสะพายที่วางไว้เมื่อครู่ ตลอดเวลาที่อยู่ในร้าน หล่อนไม่มีจังหวะใช้มัน เพิ่งจะมาเปิดดูก็ตอนนี้แหละ แล้วเห็นว่ามีสายจากบัวบูชาเรียกเข้ามา คงอยากจะทักถามถึงการเริ่มงานในวันแรก

เธอเปิดประตูห้องเดินออกมา ไม่ลืมหยิบหนังสือนิยายโรมานซ์เล่มหนาซึ่งเป็นต้นฉบับใหม่จากสำนักพิมพ์ที่ส่งมาให้ มืออีกข้างกำโทรศัพท์มือถือไว้มั่น ย่างเท้าไปทางประตูด้านหน้า คิดจะหามุมสงบคุยโทรศัพท์กับเพื่อนสนิทให้หายเหงา วันนี้มีเรื่องราวมากมายจะเล่าแก่กัน

แต่พอพ้นประตูออกมาที่ระเบียงหน้าบ้าน ร่างบอบบางอ้อนแอ้นก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อเห็นรถสปอร์ตคันหรูไม่คุ้นตาปราดมาจอดเทียบไม่ห่าง โดยไม่ให้สงสัยนานก็เห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อทีเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนส์เปิดจากฝั่งผู้โดยสาร เขาเหลือบมองหล่อนนิดเดียว...นิดเดียวจริงๆ ก่อนสาวเท้ายาวๆ อ้อมไปทางฝั่งคนขับ ก้มลงพูดบางอย่าง จังหวะนั้นเมื่อหน้าต่างรถถูกลดลงณิชาจึงเห็นคนข้างในชัดเจน เธอเป็นสาวสวย ท่าทางโฉบเฉี่ยว พูดคุยพลางแย้มรอยยิ้มให้เขาอย่างหวานหยดย้อยเชียวล่ะ

ณิชามองภาพนั้นแล้วทอดถอนใจ ก้าวลงบันไดจากระเบียงโดยไม่สนใจสองหนุ่มสาวนั้นอีก

คุ้นอยู่ว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นลูกหลานของเจ้าของโรงแรมใหญ่ในเมืองเชียงราชนี่ละ และเป็นหนึ่งในโรงแรมที่เธอร่อนใบสมัครไปเมื่อเกือบปี

เชียงราช...บ้านเกิดเมืองนอนของณิชา จะไม่มีสักที่ให้เธอเริ่มชีวิตใหม่กันเลยหรือ...หญิงสาวคิดอย่างทดท้อใจ

เดี๋ยว อย่าเพิ่งไป เสียงห้าวดังขึ้น พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์รถเป็นสัญญาณให้รู้ว่ากำลังเคลื่อนออกไปแล้ว

คะ มีอะไร ณิชาหันมาถาม สีหน้าสีตาบ่งบอกว่าสงสัยเต็มที่ นึกไม่ออกว่าคนอย่างไรวินทร์มีอะไรจะคุยกับเธอ

วันนี้คุณไม่ไปส่งป้าสดใส

ค่ะ ตอบสั้นๆ ก่อนทำท่าจะหันหลังกลับเพื่อเดินไปทางเดิม จนอีกฝ่ายต้องรีบท้วง

ค่ะ?...หมายความว่าไง

หมายถึงฉันไม่ได้ไปส่ง เพราะช่วงที่ป้าออกเดินทางฉันยังติดธุระ ปลีกตัวไปไม่ได้ จึงต้องลาป้าในตอนเช้าแทน...ชัดเจนไหมคะ หรือคุณมีอะไรจะถามอีก

แล้ววันนี้หายไปไหนมา

เจ้าหล่อนเปิดโอกาสให้ถามแล้วนี่ ไม่สนใจละว่าประชดหรือตั้งใจจริง คนอย่างไรวินทร์ก็ไม่ละโอกาสที่จะทำตามใจตัวเอง

ธุระส่วนตัวค่ะ

สำคัญมาก?”

ณิชามองคนร่างใหญ่ด้วยสายตาเหมือนไม่อยากจะเชื่อ พยายามมองว่าเขาเมาหรือเพี้ยนกันแน่ ถึงได้ถามเซ้าซี้กับเธอ...ทั้งก่อนนี้แม้แต่หน้าก็แทบจะไม่มอง

แพทให้คอยดู ถ้าคุณมีอะไรให้ช่วยก็บอก

ในที่สุด ณิชาก็ได้ยินคำตอบจากเขา...คำตอบที่แทบเบ้ปากว่าแสนจะไม่เข้าท่าเอาซะเลย

ขอบคุณ แต่พวกคุณสบายใจเถอะ ฉันอยู่เป็นกาฝากไม่นาน

แล้วหล่อนก็หันหลังจาก ทิ้งให้คนร่างสูงใหญ่ยืนมองตามหลัง ดวงตาคู่คมสีน้ำตาลเข้มจุดประกายงุนงง แต่แค่แวบเดียวก็เปลี่ยนเป็นขบขัน

ผู้หญิงอะไร แปลกคนชะมัด

ไรวินทร์บ่นพึมกับตัวเอง แต่ความสงสัยก็ยังอัดอยู่เต็มอก ณิชาออกไปทำอะไรกันแน่ ถึงขนาดยอมไม่ไปส่งป้าสดใสที่รู้ว่าเธอนับถือเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

0 ความคิดเห็น