Turn heart to love เปลี่ยนใจให้นายมารักฉัน

ตอนที่ 8 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ต.ค. 53

ตอนนี้เราทั้งสี่คนยืนอยู่หน้าอาคาร 88 ปี อาคารที่เก่าแก่เกือบที่สุดของโรงเรียน แต่น่ากลัวที่สุดของโรงเรียน เวลานี้ประมาณ 19.30 น. มืดมากน่ากลัวแหะ ฉันยิ่งกลัวผีสุดๆด้วยสิ
“เอาล่ะ พี่ชื่อเนติน เป็นประธานโรงเรียนTroicen ยินดีต้อนรับน้องๆทั้งสี่คน เข้าปฏิบัติภารกิจเพื่อโรงเรียนของตัวเอง โดยเราจะนำตราประจำโรงเรียนไปซ่อนไว้ในอาคาร 88 ปีนี้ และเราจะให้น้องๆเข้าไปค้นหา โดยแบ่งเป็นคู่ตามโรงเรียนน่ะแหละ มีใครสงสัยอะไรมั๊ย?”
“มีค่ะ /(-_-)\” ยัยราลัลยกมือขึ้น
“น่าจะให้สลับคู่กันนะคะ”
“ผู้หญิงกับผู้หญิง ผู้ชายกับผู้ชายน่ะเหรอ” พี่ประธานเนตินถามด้วยหน้าซื่อๆ
“ไม่ใช่ค่ะ สลับผู้ชายกัน เอ๊ย!! สลับกันเพื่อจะได้สานสัมพันธ์กันไงคะ” แหมยัยราลัล แล้วไอ้ที่รู้จักกันจนถึงขนาดเป็นแฟนกันกับเพทาย ไม่คิดว่าเป็นการสานสัมพันธ์กันเหรอยะ (นางเอกออกแนวมารร้าย)
“ไม่ได้หรอกครับ ทุกคนต้องทำตามกติกา เราจะให้สัญญาณเวลา 19.45 น. เพื่อให้น้องๆเข้าไปในอาคาร และเมื่อใครหาตราประจำโรงเรียนแล้วลงมาหาพี่ก่อนเป็นฝ่ายชนะ และโรงเรียนที่แพ้ต้องทำตามที่โรงเรียนผู้ชนะขอนะครับ”
“แอล จะไปกับเพทายจริงหรอ ไม่ปลอดภัยมั้ง เอางี้พอขึ้นไปแล้วเราสลับคู่กันนะ” นายริวหันมาคุยกับฉัน
“ไม่ ก็พี่เขาบอกว่าไม่ให้เปลี่ยนไง นายไม่ได้ยินหรอ >o<”
“ได้ยิน แต่ฉันเป็นห่วงแอล ไม่อยากให้แอลไปกับไอ้เพทายนะ”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน๊า แค่นี้เอง แต่นายคิดว่าอาคารนี้จะมีผีไหม”
“ไม่รู้สิ ไม่ใช่โรงเรียนฉันนี่จะได้รู้ แต่เท่าที่ผ่านมาถ้าเก่าอย่างงี้น่าจะมีแน่นอน” พอได้ยินนายริวพูดอย่างนั้น ทำให้ฉันกลัวขึ้นมาทันที อึ๋ย!! แผนก็ดีอยู่แต่ถ้ามีผีมายุ่งด้วย ฉันขอถอนตัวได้หรือป่าวเนี่ย >_<
“เป็นอะไรไป กลัวหรอ” เพทายเดินเข้ามาถามฉัน
“ไม่หรอก ไม่กลัว กลัวอะไรแค่นี้เอง” ฉันตอบไปงั้นแหละ ที่จริงกลัวจะตายแล้ว นี่ขนาดยังไม่ได้เข้าไปนะเนี่ย
“เอาล่ะ นี่ก็ถึงเวลาปล่อยตัวแล้ว ให้ทุกคนเริ่มได้โดย Tranch เข้าไปทางขวาและTroicen เข้าไปทางซ้าย โอเคนะ เอ้าไปได้”
พอพี่เขาให้สัญญาณเราสี่คนก็แยกไปตามทางที่พี่เขาจัดให้ แต่พอไปถึงหน้าบันไดทางขึ้น ฉันก็กลัวแบบเกือบเดินมาไหวแล้ว เพราะว่ามืดมากเลย และสิ่งที่ฉันกลัวมากที่สุดในโลกนี้ก็คือ ผ..ผ..ผี นั่นเอง
“แอล ทำไมไม่เดินต่อล่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดเชียว”
“ไม่เป็นไร แต่เราจะต้องเดินขึ้นบันไดไปจริงหรอเนี่ย”
“ก็คงงั้น เพราะไม่งั้นก็คงขึ้นไปหาข้างบนไม่ได้”
“แต่มันมีถึง 6 ชั้น เราจะไม่ต้องเดินขึ้นไปถึงชั้นสุดท้ายเลยหรอ”
“ก็ถ้าไม่เห็นตราสัญลักษณ์ในชั้นแรกๆ ก็คงต้องทำอย่างนั้น” เพทายพูดแล้วเขาก็เปิดไฟฉาย พร้อมเดินขึ้นไปบนบันได เอ๊า!! ไปก็ไปวะ มาถึงขนาดนี้แล้วอะไรก็ไม่กลัวแล้วล่ะ ว่าแล้วฉันก็เดินไปใกล้เพทายให้มากที่สุด เพราะชั้น 2 ที่เราขึ้นมาถึงนี่น่ากลัวจริงๆ ทั้งห้อง ชีวะ ห้องที่มีการทดลองมีห้องที่เก็บโครงกระดูกและอื่นๆอีก อึ๋ย!! บรรยากาศก็วังเวงชอบกล แฮะ นี่ดีนะที่มีเสียงนักเรียนดังมาจากลานกว้าง ไม่งั้นคงเงียบมากๆเลยล่ะ พูดแล้วทำไมเพทายไม่กลัวอะไรเลยล่ะ ยิ่งฉันมองหน้าเขาตอนนี้ก็ยิ่งคิดถึงสมัยตอนเด็กๆที่เราอยู่ด้วยกัน เขาเป็นคนไม่เคยกลัวอะไรเลย เขาจะคอยปกป้องฉันตลอดเหมือนกับตอนนี้ ความคิดของฉันหยุดลงเมื่อเพทายมาหยุดหน้าห้องที่ข้างในมีโครงกระดูก และอุปกรณ์อื่นๆ อีกมากมาย ฉันเลยหันไปพูดกับเขา
“เพทาย แอลว่าเราไปดูชั้นข้างบนก่อนดีกว่านะ” ฉันเข้าไปเขย่าแขนเขา
“จะดีหรอ ไม่ลองหาดูก่อนล่ะ ถ้าเผื่อหาเจอแล้วจะได้ลงไปเลย”
“แอลว่า พี่เขาคงไม่เอามาซ่อนไว้ ตั้งแต่ชั้นแรกหรอกน่า ขึ้นไปดูชั้นบนเหอะ” ให้เข้าไปดูในห้อง Lab ที่เก็บโครงกระดูกไว้เนี่ยนะ ขอดเนไปชั้น 6 ดีกว่าเลย
สุดท้ายฉันก็ดึงเพทายขึ้นมาชั้นที่ 3 จนได้ ส่วนพวกนายริวน่ะเหรอ ฉันว่าคงอยู่ชั้นล่างแหละ เพราะเมื่อกี้เห็นแสงไฟแว๊บๆ เอ๊ะ!! หรือว่าเป็นแสงๆไฟของกระสือนะ ก็โครงกระดูกอาจถอดหัวแล้วกลายเป็นกระสือออกมาหากิน อึ๋ย!! หวาดเสียว (นางเอกชักเพี้ยนหนัก)
“เพทาย นี่เราจะต้องค้นหาทุกห้องเลยใช่ไหมเนี่ย” ฉันหันไปถามเพทาย
“อือ เอาเป็นว่าเริ่มที่ห้องนี้เลยแล้วกัน เราแยกกันหานะ”
“ไม่เอาหรอก หาด้วยกันสิ”
“หาด้วยกันหรอ ก็ได้งั้นไปเริ่มค้นหาดีกว่า ถ้าเจอแล้วจะได้ลงไปข้างล่างเร็วๆ คนบางคนแถวนี้จะได้เลิกกลัวเสียที” เพทายพูดยิ้มๆ
“ใคร ใครกันที่กลัว ไม่ได้กลัวซักหน่อย” ฉันพูดและเดินตามเพทายไปติดๆ ฉันได้ยินเสียงเขาหัวเราะนิดๆด้วย น่ารักจริงๆเลย ^_^
สุดท้ายเราทั้งสองคนก็หากันจนทั่วตั้งแต่ชั้นสามจนถึงชั้นหก ชั้นดาดฟ้าก็ค้น แต่ไม่พบ เราสองคนเลยมาหยุดที่ชั้น 2 อีกครั้ง
“เฮ้อ!!! เหนื่อยเดินค้นมันทั่วอาคารแล้ว ก็ยังหาไม่เจอเลย แอลเป็นไงบ้าง ไหวมั๊ย ถ้าไม่ไหวก็นั่งรออยู่ตรงนี้ก็ได้เดี๋ยวเพทายไปหาคนเดียวก็ได้” เพทายพูดขึ้นมา แต่ถ้าเขาไปหาคนเดียว ฉันก็ต้องอยู่คนเดียวด้วยสิ ไม่มีทาง
“ไม่เอา แอลจะช่วยเพทายหา หาคนเดียวจะเจอได้ไง” วางฟอร์มไว้ก่อนค่ะ
“เอางั้นหรอ งั้นก็ป่ะเอาเริ่มที่ห้องนี้เลยนะ” เขาชี้ไป Lab ที่มีโครงกระดูกอยู่
“เฮ๊ย!! เอาไว้เป็นห้องสุดท้ายก็ได้หรอก” ฉันบอกไปเพราะเดี๋ยวเข้าไปเจอโครงกระดูกถอดหัวได้ซวยเลย (แอลยังเพี้ยน เรื่องผีกระสือโครงกระดูก)
เมื่อเราสองคนเดินหาทั่วทุกห้องก็ยังไม่เจอ ตอนนี้เราทั้งสองก็เลยมายืนอยู่ที่หน้าห้องเก่าห้องเดิมเป็นรอบที่สามแล้ว สุดท้ายเราก็ต้องเข้าไปใช่ไหม เอาวะเข้าก็เข้า –()-!!
“เพทายเดินนำไปก่อนนะ เดี๋ยวแอลจะเดินตามหลังนะ”
“ครับ ได้เลย แอลก็ดูดีดี เห็นอะไรโผล่มาก็วิ่งได้ทันทีเลยนะ”
ว๊าก!!! แล้วจะพูดทำไมเนี่ย ฉันเลยตีไปที่หลังเขาเบาๆ นะ ยังจะมาหัวเราะอีก
“เอ๊า!! จะเข้าก็เข้าไปได้แล้วเร็ว” ฉันพูดบอกเพทายไป พอเราเปิดเข้าไปก็เห็นโต๊ะเรียนที่วางซ้อนกันเป็นแนวยาวตามแบบห้องเรียนทั่วไป แต่ที่แตกต่างคือ จะมีโครงกระดูกยืนอยู่หน้าห้อง (ดีนะที่หัวยังอยู่) และมีโหลเล็กๆวางอยู่ในตู้กระจก ดูไปคล้ายกับเด็กดองเลย และหน้าต่างในห้องนี้จะใสจนมองเห็นข้างนอกที่เป็นป่าทึบหลังโรงเรียน พอตอนที่ฉันหันไปมองที่หน้าต่าง ฉันเห็น เห็น ผู้หญิงผมยาวโผล่ขึ้นมาที่หน้าต่าง เฮ๊ย!!! ผ..ผ..ผีแน่นอน
“กรี๊ดดดดดดดดด.!!!”  ฉันกรี๊ดแล้ววิ่งออกมาที่ด้านนอกแล้วเพทายก็วิ่งตามมา
“แอล แอลเป็นอะไร แอลหันมามองเพทายสิแอล” เพทายพูดพร้อมกับเข้ามากอดฉัน พอฉันหันไปมองเขา ฉันก็เห็นผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ข้างหลังเขา พร้อมจ้องหน้าฉัน
“กรี๊ด!!!! ไม่นะอย่าเข้ามา ฮือ...ฉันกลัวแล้วอย่าเข้ามา อย่ามายุ่งกับฉัน ฮือ ฮือ” TToTT
“แอล อย่าร้องสิแอล เพทายอยู่นี่แอลไม่ต้องกลัวอะไรนะ แอล แอล!!” ฉันได้ยินเสียงเพทายพูดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะไม่รับรู้อะไรอีกเลย
…………………………………………………………………………………………….

สองตอนที่อัพล่าสุด ไวเตอร์ไม่มีเวลาแก้เลยค่ะ  T_T
อาจจะมีผิดพลาดยังไงก็ขอโทษไว้ด้วยนะค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น