Turn heart to love เปลี่ยนใจให้นายมารักฉัน

ตอนที่ 4 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.ค. 53

ตอนที่ 4
“แผนที่ 2 ...หาเบอร์โทรศัพท์”


หน้าเรียนโรงเรียน Trance หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้าไปในโรงเรียนด้วยอาการปลงตก
วันนี้จะเจอแผนอะไรของเพื่อนตัวดีทั้งสองอีกน่ะ พูดถึงมันก็มาเลย ไปคุยกับนัตตี้ดีกว่า ยังไง เฟรสมันก็คงไม่ตอบเหมือนเดิม

“ว่าไงนัตวันนี้จะเอายังไงอีกล่ะ ขอแผนแบบที่ไม่น่าจะล่มนะ”

“เออ...พอดีเลยฉันมีแผนสองให้แกแล้ว” ^o^ ยิ้มมีเลศนัย

“ยังไงอีกล่ะ >o<”

“ก็ในเมื่อแกไม่กล้าคุยกับเขาตรงๆ แกก็ต้องไปคุยกับเขาโดยไม่ต้องเห็นหน้ากันไง    อธิบายสิเฟรส” 

“แกก็ต้องไปหาเบอร์เพทายมา...แล้วก็โทรไปคุยกับเขาไง แค่นี้ก็เรียบร้อยง่ายจะตาย” ^o^ โอ้!! แม่เจ้า วันนี้เฟรสพูดเยอะที่สุดในระยะเวลาที่คบกันมา

“แล้วฉันจะไปหาที่ไหนล่ะ”

“ไม่ยากปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนัตตี้คนนี้เอง” ^O^
           
            …………………………………………………………………………………………
 


“แอลแกว่านัตตี้จะหาได้ไหม” เฟรสหันมาถามฉันหลังจากที่นัตตี้ออกจากห้องไปแล้ว

“ฉันว่าไม่ได้”

“เออ แกคิดเหมือนฉันเลย ^o^”

“งั้นฉันไปธุระแป๊บนึงนะ”

“แกจะไปไหน”

“เข้าห้องน้ำ เดี๋ยวมา”
           

            ....................................................................................................................
 

แล้วเราจะไปหาเบอร์เพทายมาจากไหนเนี่ย โอ๊ย!! คิดสิ คิดสิ (-///-) คิดออกแล้วไปถามกับผู้หญิงที่เคยคบกับเพทายดีกว่า เอ้อ...โดนัทห้อง 6 ไง นั่นไงนั่งอยู่คนเดียวด้วย

“โดนัท เรามีอะไรจะขอความช่วยเหลือหน่อยได้ป่าว” ยิ้มเข้าไว้

“ได้สินัต มีไรล่ะ”

“เอ่อ...เธอเคยคบกับเพทายใช่ไหม”

“OoO เอ่อ...อืมมีไรหรอ”

“คือเธอก็ต้องมีเบอร์เขาใช่ป่าว เราขอหน่อยได้ไหม คือเราไม่ได้เอาไปเองหรอก พอดีมีรุ่นน้องม.4 ขอให้ช่วยน่ะ” นัตตี้รีบพูดออกตัวไว้ก่อนเมื่อโดนัทมองกลับมาด้วยสายตาแปลกๆ

“อ๋อ...เราเคยมีนะ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วอ่ะ”

“อ้าว!!ทำไมล่ะ ไม่มีได้ไงหมายความว่าไง” T^T

“ก็ถ้าเขาเลิกกับใครเขาก็จะเปลี่ยนเบอร์น่ะสิ ตอนนี้คงเปลี่ยนไปหลายเบอร์แล้วมั้ง ขอโทษนะ” -*-

“ไม่เป็นไรหรอก แล้วถ้าจะหาจริงๆใครน่าจะมีล่ะ”

“ไปถามเพื่อนเขาดูสิ เพราะผู้หญิงที่เขาคบด้วยน่ะอยู่โรงเรียน Troicen international schoolน่ะ”

“ขอบใจจ๊ะ ^o^”
            

 นัตตี้เดินออกมาเมื่อรู้ว่าถึงถามโดนัทไปก็คงไม่ได้อะไร
 แล้วเราจะไปขอได้ไหมเนี่ย ยิ่งไม่ถูกกับห้องของนายเพทายซะด้วย TT_TT
 ไปถามใครดีล่ะ ก็คงจะมีแต่นาย เป๊ก สินะ
     เอาก็เอาวะสู้ๆสู้ตาย/ไม่ตายดีกว่าขอสู้เพื่ออยู่ค่ะ ^^+

“เป๊ก นายออกไปคุยกับฉันข้างนอกได้ไหม ฉันมีธุระจะคุยด้วย”ฉันชะโงกหัวเข้าไปในห้องเรียนซึ้งมี
ชายหนุ่มหน้าตาดี ผมสีทองยืนอยู่ใก้ลประตู

“ออกไปคุยเรื่องของเราหรอ ถ้าไม่ใช่เรื่องของเราก็ต้องเข้ามาคุยข้างใน”

“โอ๊ย!! ออกมาเหอะน่า แป๊บเดียวเอง นะนะ /(-_-)\” ยิ้ม ยิ้มเสแสร้งเข้าไว้

“ก็ได้ๆ เพราะรักนะจึงยอม” รักบ้าบออะไรกัน ถ้าไม่มีผลประโยชน์ฉันอัดแกไปแล้ว >;<

“มีอะไรก็พูดมาสิ”

“แหะๆ -^^-*”

“มัวแต่หัวเราะอยู่นั่นล่ะ บอกมาเร็วสิ”

“ก็คือ...นายมีเบอร์ของเพทายป่าวอ่ะ” ^o^ ยิ้ม ยิ้ม (นัตตี้ต้องเตือนตัวเองค่ะ)

“จะเอาไปทำไม ถ้าจะเอาก็เอาเบอร์ฉันนี่”

“ไม่เอ๊า......ฉันจะเอาเบอร์เพทาย”

“ไม่มีถึงมีก็ไม่ให้”

“หมายความว่าไง”

“ก็ไม่ให้”

“โธ่!! เป๊กเราไม่ได้เอาไปคุยเองหรอกน่า”

“จริงหรอ”

“อือ”

“งั้นก็ดี แต่ฉันไม่มีหรอก”

“หมายความว่าไง”

“ก็ไอ้เพทายมันเปลี่ยนเบอร์อาทิตย์ละครั้งมั้ง ใครจะไปตามเก็บเบอร์มันทัน”

“โธ่เอ้ย !! บอกว่าไม่มีแต่แรกก็จบ หลงคุยซะตั้งนาน” อารมณ์เสียค่ะ +p+

“อ้าว เดี๋ยวก่อนสินัต” เป็กงงกลับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของนัตตี้

“ไม่เดี๋ยว อะไรแล้วไปล่ะฉันรีบ” นัตตี้ตัดบทแล้วเดินหนีมาทันที
       แล้วเราจะไปหาเบอร์เพทายได้จากที่ไหนเนี่ย คิดออกแล้วโฟนไง โฟนเป็นเพื่อนร่วมวงดนตรีกับเพทายน่าจะมีนะ ก็พอเดินไปหาที่ห้องเราพอดีเลย 55+ เราก็ฉลาดนะ เหอะๆๆ ^o^

“อ้าว นัตกลับมาแล้วหรอ เป็นไงบ้าง” เฟรสเรียกนัตตี้ที่เดินกลับมาในห้องอย่างร้อนรน

“เดี๋ยวๆ แป๊บนะเฟรส”

“อ๋อ! จ๊ะๆๆ”  
  โฟนมันอยู่ไหนหว่า อ่ะนั่นไงเจอแล้ว

“โฟนนายเป็นเพื่อนกับเพทายใช่ไหม นายมีเบอร์ของเขาใช่ป่าว เราขอหน่อยสิ”

“เอาไปทำไม”

“เอามาเหอะน่า นะนะ” ยิ้มเข้าไว้อีกครับท่าน

“อะไรจะมาของ่ายๆได้ไง ตัวละร้อย เอาไม่เอาจบ”


“โห!! ตัวละร้อย ลดลงหน่อยนะเพื่อนกัน”

“ไม่ได้ ลดไม่ได้จบ”

“เออ จบก็จบ ไอ้งกเอ๊ย!!” อารมณ์เสียง่ะ นั่นแอลมาพอดีเลย มันไปไหนมานะ ไปบอกเลยดีกว่า

“แอล ฉันไม่หาแล้วนะ ตัวละตั้งร้อย แปดตัวก็แปดร้อย ฉันหมดตัวพอดี”

“เอ๊ะ!!! มันมีสิบตัวไม่ใช่หรอ” แอลถามกลับหน้าซื่อ

“ก็ข้างหน้ามันก็เหมือนกันหมดแหละ08 หรือของแกไม่มี” ไอ้นี่ โง่ป่าววะเนี่ย แต่คงพอๆกับเราแหละว่ะ

“เออ มีมีมี” มันไปทำไรมาวะ ยิ้มอยู่ได้ แอลบ้าไปแล้ว โอ๊ย!! อารมณ์เสีย

“เอาเป็นว่าเลิกจบแผนหาเบอร์อะไรเนี่ย ไม่หาแล้วโว้ย!! โอ๊ย!! ปวดหัว” ไอ้นัตมันขึ้นแล้ว555+
 

      ………………………………………………………………………………………….

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น