Turn heart to love เปลี่ยนใจให้นายมารักฉัน

ตอนที่ 10 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.ค. 54

    เช้าวันอาทิตย์ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อย ปวดขามากเลยต้องเป็นผลจากเมื่อวานแน่นอน ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัว และลงไปหาอะไรกินข้างล่างดีกว่า

เมื่ออาบน้ำเสร็จฉันก็ลงที่โต๊ะอาหารเห็นพ่อ นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่

ตื่นได้ซักทีนะลูกสาวเรา เป็นสาวเป็นนางทำไมตอนตื่นสายอย่างนั้นล่ะ

ไม่สายหรอกค่ะ ถึงสายก็แค่วันนี้วันเดียวเอง พ่อบ่นไปได้  ฉันเดินไปอ้อนพ่อและเข้าไปกอด

คิดถึงจังเลยพ่อ ไปดูงานที่ต่างจังหวัดตั้งนานแน่ะ

พ่อฉันเป็นผู้บริหารของบริษัทเอกชนค่ะ ทำให้ต้องเดินทางไปไหนบ่อยทั้งต่างประเทศ แต่ถึงพ่อจะไปไหนมาไหนบ่อย แต่เราสองคนก็ยังมีแม่คอยดูแล เพราะพ่อไม่ให้แม่ไปทำงานที่ไหนให้ดูแลบ้านและลูกๆ เฉยๆก็พอแล้ว แม่ฉันเลยสบายนั่งเป็นคุณนายไปเลย

ตื่นแล้วหรอ แม่ลูกสาว ไปอ้อนอะไรพ่ออีกล่ะน่ะ  แม่เดินถือกาแฟมาให้พ่อ

ก็แอลคิดถึงพ่อนี่นา แต่เอ๊ะ!! นี่มันจะสี่โมงเช้าแล้ว พ่อยังจะกินกาแฟอีกเหรอคะเนี่ย 

ก็พ่อกินรอลูกไง ก็ถ้าแอลลงมาทานข้าว แล้วจะไม่มีเพื่อนกิน เดี๋ยวจะเหงา

พ่อของแอล น่ารักที่สุดเลย  ฉันบอกพร้อมหอมแก้มทั้งสองข้างของท่าน

อ้าว!! แอลอ้อนพ่อคนเดียวอีกแล้ว พ่ออย่าไปหลงคารมไอ้แอลนะ มันโกหกเก่งจะตาย

พูดดีๆนะพี่กีระ แอลไม่เคยโกหกคุณพ่อเลย  โผล่มาขัดจังหวะเฉยเลยพี่เรา

เอาล่ะๆ ไปนั่งกินข้าวได้แล้ว แม่ยกอาหารมาให้แล้วนะ  พ่อรีบปราม

ตอนนี้ฉันมานั่งอยู่หน้าคอมหลังจากที่อ้อนพ่อ และทะเลาะกับพี่กีระเสร็จวันนี้เข้าไปดูเอ็มดีกว่าไม่ได้เข้านานแล้ว

หวัดดีครับ  พอเข้าเสร็จก็มีคนมาทักเลยแต่ใครน่ะ pt_tp@hotmail เมล์ใครขอทบทวนความทรงจำ แป๊บหนึ่ง...เฮ๊ย!! นี่มันเมล์เพทายนี่ ไม่ต้องสงสัยนะว่าฉันไปเอาเมล์เพทายมาได้ไง พอดีวันที่เราเริ่มแผนขอเบอร์เพทายกัน ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วเห็นพี่เจเดินผ่านถือแฟ้มอะไรก็ไม่รู้ ฉันเลยเข้าไปถามเลยรู้ว่าเป็นแฟ้มประวัติของห้อง 5/8 ห้องของเพทาย ฉันเลยเข้าไปช่วยถือ เพราะพี่เขาถือแฟ้มประวัติ ม.4 อีกด้วยและฉันก็แอบจดเมล์เขามา แล้วไปแอดใน MSN ซะเลย ฉลาดไหมล่ะ อิอิ ^o^

ดีค่ะฉันรีบตอบเขากลับไป

นี่ใครหรอครับ  เขาถามกลับมา เอาไงดีล่ะทีนี้

แอลเอง  ตอบไปตามความจริงเลยแล้วกัน

แอล? แอลไหนหรอครับ พอดีผมรู้จักคนชื่อแอลหลายคนน่ะ  เวรกรรม (-///-)

แอล คนที่ได้ร่วมทำกิจกรรมด้วยกันในวันงานสานสัมพันธ์และเป็นลมไปน่ะค่ะ

จริงหรอครับ นี่แอลจริงหรอ ดีใจจังที่ได้คุยกับแอลอีก  นี่เขาดีใจจริงไหมเนี่ย

แล้วแอลไปเอาเมล์ผมมาจากไหนหรอครับ

เอ่อ...ไม่รู้สิ แอลจำไม่ได้แล้ว  ฉันแก้ตัวไป

ช่างมัน แต่บังเอิญจังเลยนะครับ ผมกำลังเป็นห่วงแอลเลยอยากรู้ว่าแอลเป็นยังไงบ้าง เพราะหลังจากที่แอลกลับไปกับพี่อากีระ ผมก็ไม่เจอแอลอีก  เขาตอบมา

ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ เพทายเป็นห่วงแอลจริงหรอเนี่ย

ก็ต้องห่วงสิ ในเมื่อเราทำกิจกรรมด้วยกันมันก็ต้องห่วงเป็นธรรมดา

แค่นี้เองหรอคะ

ครับ แค่นี้ แต่จะให้มีอะไรอีกหรอครับ ก็เราพึ่งรู้จักกันนี่  คำตอบของเขาทำให้มีน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของฉัน เราพึ่งรู้จักกัน  ใช่สิเราพึ่งคุยกัน นายพึ่งจำฉันได้ ไม่เหมือนฉันที่เข้าใจไปเองว่าเรารู้จักกันมานานแล้ว

แต่ถึงเราจะพึ่งรู้จักกัน แต่ผมก็อยากทำความรู้จักกับแอลมากกว่านี้แล้วสิ

ไม่รู้ทำไมตอนที่ผมเห็นแอลครั้งแรกก็รู้สึกเหมือนคุ้นหน้าแอลมากๆ เลย ยังกับเรารู้จักกันมานานมากแล้ว แต่มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วใช่ไหมครับ

ค่ะ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่เพทายอยากรู้จักกับแอลมากกว่านี้ใช่หรือเปล่า

ใช่แล้ว เอาอย่างนี้ดีกว่า พรุ่งนี้แอลไปทานข้าวกับผมนะ เดี๋ยวตอนเที่ยงผมไปรับ

จริงหรอ แล้วถ้าราลัลรู้เข้า เขาจะไม่ว่าเพทายเหรอ หรืออาจจะมาด่าแอลก็ได้

ไม่หรอก เขาจะมาว่าได้ไง ก็ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเขาแล้วนี่

หมายความว่าไงอ่ะ

ไม่มีหรอก เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมไปรับแอลตอนเที่ยง แต่ตอนนี้ผมจะไปธุระแล้ว แล้วเจอกันนะครับ บาย

อ้าว ต้องไปซะแล้ว งั้นบายเช่นกันค่ะ  ฉันบอกลาก่อนที่เพทายจะอ๊อฟไลน์ ไป นี่ความฝันของฉันกำลังจะเป็นจริงหรอเนี่ย ฉันจะได้ไปนั่งกินข้าวกับเพทายใช่ไหมเนี่ย กรี๊ดๆ!! ไม่ได้ละจะต้องกระจายข่าวซะแล้ว (แต่เอ๊ะ!! เมื่อกี้ฉันพึ่งร้องไห้ไม่ใช่หรอ แต่ตอนนี้ฉันกลับหัวเราะ ดีใจ นี่ฉันบ้าหรือป่าววะ ฉันกลัวแล้วสิเนี่ย)

ว่าแล้วฉันก็จัดแจงกดโทรศัพท์ไปหายัยเฟรสทันที พอติดแล้วก็บอกให้มันรอแป๊บหนึ่ง แล้วโทรไปหายัยนัตตี้ พอยัยนัตตี้รับฉันก็ประชุมสายทันที

กรี๊ดๆ!! เฟรส นัตตี้ พวกแกรู้ไหมวันนี้ฉันมีความสุขที่สุดเลย  (แต่เมื่อกี้พึ่งร้องไห้นะ)

เรื่องอะไรแอล แกเล่ามาเลย มัวแต่กรี๊ดๆ อยู่นั่นแหละ  เฟรสบ่นขึ้นอีกละ

ใช่ๆ กรี๊ดๆ อยู่ได้ หนวกหูจะเล่าก็รีบเล่าเร็วๆ  นัตตี้เสริม

เออๆ เล่าแล้ว คืองี้ พรุ่งนี้ฉันจะได้ไปกินข้าวเที่ยงกับเพทายด้วยล่ะ

ว่าไงนะ  เฟรสตะโกน

นี่แกสลบไปแล้วยังไม่ฟื้นหรือไงถึงยังเพ้ออยู่ได้

ฉันไม่ได้เพ้อนะเฟรส มันเป็นเรื่องจริง และมันกำลังจะเกิดขึ้นจริงด้วย

ฉันไม่เชื่อ มันจะเป็นอย่างนั้นได้ไง แกไปคุยกับไอ้เพทายตอนไหน  นัตตี้ขัดขึ้น

ก็เมื่อกี้ ฉันคุยเอ็มกับเพทาย แล้วเขาก็บอกว่าอยากรู้จักฉัน แล้วบอกพรุ่งนี้ตอนเที่ยงจะไปรับไปทานข้าวด้วยกัน พูดแล้วอยากกรี๊ด

เฮ๊ย!!! อย่าพึ่งกรี๊ด แกพูดจริงน่ะ  นัตตี้ถาม

จริงสิ

ว้าว! ดีจังเลย แล้วแกไปเอาเมล์เพทายมาได้ไง ตอนไหน ที่ไหน ทำไมพวกฉันไม่รู้  เฟรสร่ายยาว

แกถามทีละคำถามสิวะ เอาเป็นว่าฉันไปเอามาแต่ไหน พวกแกไม่ต้องรู้หรอก แต่รู้แค่พรุ่งนี้ฉันจะได้ไปนั่งกินข้าวกับเพทายก็พอแล้ว

เออ ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก  นัตพูดขึ้น

แต่เอ๊ะ!! เดี๋ยวฉันนึกออกแล้ว พวกแกไปทำยังไงฉันถึงชนะในวันที่ประกวดคนฮอตของโรงเรียนได้ล่ะ  ฉันยิงคำถามใส่เพื่อนทั้งสอง

แกอยากรู้จริงหรอ  นัตตี้ถาม

อยากรู้สิ  ดูมันถามใคร มันจะไม่อยากรู้ว่ะ พอดีกับที่สายเฟรสตัดไปสงสัยแบตหมด

เอางี้ ฉันจะเล่าให้ฟัง  นัตเลยได้เป็นคนเล่าคนเดียว

คือฉันก็ไปหาพวกผู้ชายในโรงเรียนแล้ว ก็บอกว่าถ้าโหวตให้แกฉันจะให้เบอร์แกกับคนนั้นน่ะ

“……”

เฮ๊ย!! แกทำอย่างนั้นได้ไง แต่เอ๊ะ!!! ทำไมไม่เห็นมีใครโทรมาหาฉันเลยล่ะ (มีแต่นายริว)

ไอ้โง่ ใครจะไปให้เบอร์แกจริงๆล่ะ

อ้าว!! เหรอ แล้วแกให้เบอร์ใครไปล่ะ  ฉันถามด้วยความสงสัย

เบอร์อาจารย์นิดาจอมโหดน่ะสิ

เฮ๊ย!!! แกจะบ้าหรอ แล้วป่านนี้พวกนั้นไม่โทรไปจนสายไม่ว่างแล้วหรอน่ะ  ฉันพูดและหัวเราะไปด้วย

แล้วป่านนี้พวกผู้ชายได้ถูกด่าตายไปแล้ว ก็ครูนิดาโหดสุดๆ

“55+ คงงั้น แต่ยังมีอีกนะ

อะไร

ก็พวกผู้หญิงน่ะสิ แกคิดว่าพวกนั้นจะยอมโหวตให้แก เพราะอยากได้เบอร์แกหรอ

เออใช่! แล้วแกทำยังไงล่ะ

ก็ทำคล้ายๆกับแก แต่เปลี่ยนจากให้เบอร์แกเป็นเบอร์พี่อากีระไป

ฉันเชื่อว่าแกไม่ให้เบอร์พี่กีระไปจริงๆ แน่นอน  ฉันพูดไป

ใช่แล้ว คราวนี้ฉันให้เบอร์อาจารย์นุพงศ์ไปพอฉันได้ยินแล้วก็หัวเราะลั่น เพราะอาจารย์นุพงศ์เป็นครูฝ่ายปกครองที่โหดที่สุด พอๆกับอาจารย์นิดาเลย

พูดแล้วเราสองคนก็หัวเราะจนปวดท้องทนไม่ไหวแล้วเลิกคุยกันไป

…………………………………………………………………………………………

]งชดเชยให้สองตอน จะยังมีใครมาอ่านอยู่ไหม TT

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น