(รักละลายใจ SS2) แผนรักฉบับคุณพี่ชายละลายใจยัยน้ำแข็ง

ตอนที่ 12 : [SS2] ตอนที่ 08 แค่ตัวเลือก (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ต.ค. 60

ตอนที่ 08

แค่ตัวเลือก (3)

.

บางครั้ง อะไรหลายๆ อย่างที่เราพยายามจะรักษาเอาไว้ในคราวเดียว มันอาจจะเป็นภาระที่หนักหนาเกินกว่าตัวเราจะสามารถแบกรับเอาไว้ได้ทั้งหมด เพียงแค่...ถ้าผมเลือกที่จะรักษาสิ่งใดสิ่งหนึ่งไว้ตั้งแต่แรก ผมก็คงไม่ต้องรู้สึกร้อนรนขนาดนี้

นี่มันใกล้จะสี่โมงเย็นแล้วนะเว้ย! รถมันติด เข้าใจไหมว่ากูต้องไปรับนักเรียน!

แก้วกาแฟรสชาติโคตรห่วยถูกปล่อยทิ้งให้หกราดอยู่บนพื้น ขณะที่มือทั้งสองยังคงกำแน่นอยู่บนคอเสื้อเจ้าของร่างสูงโปร่ง

ซานเธียยังคงมองมาด้วยแววตาเฉยชา ราวกับไม่นึกโกรธหรือรู้สึกอะไรการกระทำคุกคามและหยาบคายของผมเลยสักนิด มิหนำซ้ำ เขายังแสยะยิ้มแสนน่ารังเกียจให้อีก

รอยยิ้มเร้นร้ายผุดขึ้นอย่างไร้สาเหตุบนใบหน้าของจอมปีศาจแห่งตระกูลหยางหมิง มันเป็นสิ่งที่ถูกกล่าวขานไปทั่ว ใครก็ตามที่ได้พบเห็นรอยยิ้มของเขา บุคคลนั้น กำลังจะมีเคราะห์ร้าย

ช่างแม่งสิ ไม่มีอะไรที่จะต้องเสียไปมากกว่านี้แล้ว แค่ต้องคอยเดินตามง้องอนพวกเขาทั้งที่ไม่เคยต้องอ้อนวอนใคร นับว่าผมอดทนมาได้จนถึงตอนนี้มันก็มากพอแล้ว สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดสำหรับผมในตอนนี้ มันคือเวลาที่ลดน้อยลงไปทุกทีนั่นต่างหาก

ผมมัวแต่ทำบ้าอะไรอยู่ที่นี่!

ใกล้จะสี่โมงเย็นแล้วนะ หนึ่งนารากำลังจะเลิกเรียน มัวแต่เดินตามไอ้ตี๋บ้านี่อยู่ได้ เดี๋ยวก็ไปรับเด็กนักเรียนสายกันพอดี

“เอาไงต่อดีครับ จะต่อยหรือว่าจะจูบ?” ซานเธียยังคงมองมาด้วยแววตาเรียบเฉย ไม่มีท่าทีหวั่นเกรง แถมเลิกคิ้วยียวนขึ้นข้างหนึ่ง ตั้งคำถามชวนกระตุกต่อมให้มีเรื่องกันเสียจริงๆ มันจะเอาฮาไปถึงไหน ไม่ตลกเลยสักนิด

“ฉันไม่จูบกับแกหรอกไอ้บ้า!”

“แหม อย่างน้อยผมก็แปรงฟันทุกวันนะครับ”

“ให้ฉันจูบแกไปจูบตูดลิงยังจะดีกว่า”

“ผมคิดว่ามันคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้งครับ จะลองดูสักครั้งก็คงไม่เสียหาย” หมอนั่นยังคงวกเข้าเรื่องเดิม พลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากเชิญชวน เห็นแล้วจะอ้วกว่ะ ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกหนาวเลยสักนิด แต่จู่ๆ ก็ขนลุกขึ้นมาเสียดื้อๆ

ผมรีบปล่อยมือออกจากไอ้บ้านั่น แล้วถอยหลังออกมาให้ไกลห่างมันให้มากที่สุด ประหนึ่งว่าเป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่าสะอิดสะเอียน ซานเธียยังคงทำหน้ายียวนชวนประทับบาทา ส่งยิ้มสยองขวัญสั่นประสาทให้กันไม่เลิก

ที่มึงเลิกกับกิ๊บซี่หุ่นสะบึ้มก็เพราะแบบนี้ใช่ไหมวะ หลอนสลัด!

ส่วนดิวที่ยังคงยืนดูเหตุการณ์สุดระทึกว่าเราจะต่อยหรือจะจูบกัน กำลังลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักอย่าง ผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาหยุดยืนดูในตอนแรกต่างเริ่มแยกย้ายกลับออกไป

“สรุป ถ้าวันนี้แกไม่ว่างจะคุย ฉันขอตัวก่อน พอดีมีธุระด่วน”

“ธุระเหรอครับ? ใกล้จะสี่โมงเย็นแบบนี้ อย่างกับว่าจะไปรับเด็กนักเรียนเลิกเรียนงั้นแหละ” มันรู้ได้ไงวะ อย่างกับว่าเคยมีประสบการณ์

“เปล่า แค่ธุระส่วนตัวนิดหน่อย” ผมตอบปัดพลางหันหลังให้พวกเขา ตั้งท่าจะเดินออกไปให้จากที่นี่ปนอาการหัวเสียอยู่ลึกๆ หมดอารมณ์จะคุยกับใครแล้ว ถ้าซานเธียไม่กวนประสาทพูดเรื่องจูบขึ้นมา มีหวังคงได้เผลอเอาหมัดกระแทกปากปีศาจแห่งหยางหมิงแน่ จินตนาการไม่ออกเลยว่าชีวิตของผมหลังจากนั้นจะเป็นยังไงต่อไป

“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณเตวิช ไหนๆ ก็รอมาจนถึงขนาดนี้แล้ว รออีกสักสามนาทีจะเป็นไรไป”

เสียงทุ้มหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวฉับไว ผมเพียงแค่เอี้ยวคอหันไปถาม “หมายความว่ายังไง?”

“ถ้าคุณตกลงรับข้อเสนอ ผมจะยอมเลื่อนระยะเวลาของโครงการสร้างคอนโดออกไปอีกหน่อย หรือดีกว่านั้น จนกว่าคุณจะพร้อมก็ได้นะ” เขายิ้มอ่อนอีกครั้ง ไม่เคยรู้สึกเกลียดรอยยิ้มของใครมากเท่าหมอนี่เลย มันเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจว่าผมจะต้องยอมรับข้อเสนอนั้น

เกลียดชะมัด...

โอกาส ที่คิดว่าหมดไป จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง มันทำให้ผมลังเลว่าจะอยู่ต่อตรงนี้อีกสามนาที หรือจะไปทวงเวลาที่กำลังลดน้อยลงไปเรื่อยๆ นั่นคืนมา แต่ในใจที่กำลังสับสนและกระวนกระวายอยู่ขณะนี้ กลับปะปนมากับลางสังหรณ์แปลกๆ ราวกับว่าตัวเลือกในครั้งนี้ อาจเป็นตัวตัดสินชี้ชะตาอะไรบางอย่าง หากว่าเลือกผิด ผมอาจจะพลาดบางสิ่งบางอย่างไป

โดยที่สิ่งนั้น อาจจะไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขมันได้

.


หนึ่งนารา :

“เอาไงดีเจ้าหญิง ใกล้จะเลิกเรียนแล้ว เราจะไม่บอกเฮียเต้เรื่องนี้จริงๆ เหรอ?” ออกัสกระซิบถามน้ำเสียงกังวล ขณะเรากำลังอยู่ในคาบเรียนสุดท้ายของวันนี้

เหตุที่ทำให้เขาต้องเป็นกังวลนั่นก็คงเป็นเพราะเรื่องเมื่อเช้า เราสองคนถูกอาจารย์สุชาทำโทษให้อยู่ทำความสะอาดห้องหลังเลิกเรียนเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนักสำหรับเรา แต่แผ่นเฟรมนี่สิ เราต้องหาเฟรมแผ่นใหม่มาคืนทางโรงเรียน เพื่อทดแทนอันที่ฉันถือวิสาสะใช้ไป ฉันตัดสินใจที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับพี่เต้ เพราะลำพังเขาเองก็คงจะมีเรื่องหลายอย่างที่กำลังรบกวนจิตใจอยู่ และสิ่งที่ออกัสเป็นกังวลก็คือ…

เราจะหาเฟรมแผ่นใหญ่ขนาดนั้นมาคืนได้ยังไง?

ส่วนเฟรมแผ่นนั้น ก็ถูกอาจารย์นำไปจัดเก็บไว้ที่แกลเลอรี่สำหรับเก็บผลงานของนักศึกษา เพื่อไว้นำไปแสดงผลงานในช่วงที่มีกิจกรรมของโรงเรียน แม้ว่าภาพจะยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็เป็นที่ชื่นชมของอาจารย์หลายๆ ท่าน เว้นแต่...อาจารย์สุชาเท่านั้น แต่ฉันไม่ได้คิดโกรธเคืองที่เธอมีความคิดเห็นแตกต่าง ออกจะเป็นเรื่องปกติด้วยซ้ำไป ไม่ใช่ทุกๆ คนที่จะชื่นชอบในชิ้นงาน มันขึ้นอยู่กับรสนิยมต่างหาก

“เราจะหาเงินจากไหนมาซื้อเฟรมแผ่นตั้งหลายตังอ่า” ออกัสถามขึ้น เหมือนเขาจะเป็นกังวลมากกว่าฉันเสียอีก

“ไม่ต้องห่วง ฉันหาวิธีที่จะหาเงินได้รวดเร็วที่สุดจากอินเตทอร์มาแล้วล่ะ”

“ฮะ!?! เจ้าหญิงจะกู้นอกระบบเหรอ! แต่มันอันตรายมากนะ”

“กู้นอกระบบ?” ฉันทวนคำพูดของออกัสเสียงฉงน

“อ้าว...ไม่ใช่เหรอ?”

“นี่ต่างหาก” ฉันเปิดภาพที่เซฟไว้ให้ออกัสดูแบบแอบๆ ใต้โต๊ะ ที่จริงแล้วเราไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้โทรศัพท์ในระหว่างเรียน แต่อาจารย์ซีซาร์ไม่ใช่คนที่ระเบียบจัดนัก เขาเลยไม่ได้ยึดเครื่องมือสื่อสารก่อนเข้าชั่วโมงเรียนอย่างที่อาจารย์คนอื่นๆ เขาทำกัน

“ว้าว! น่าสนใจดีนี่นา เจ้าหญิงน้ำแข็งเองก็ร้ายกาจไม่ใช่เล่นแฮะ” เหมือนว่าออกัสจะเห็นด้วยกับวิธีการของฉัน น้ำเสียงของเขาฟังดูตื่นเต้น ดวงตาเรียวกลมวาววับอย่างชอบใจ

“แต่มันจะดีเหรอ? เจ้าหญิงไม่ชอบสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านนี่”

“ฉันจะพยายาม เพราะฉันตัดสินใจแล้ว”

“โอ้! ฟังดูแล้ว ช่างเป็นศิลปินที่มีไฟร้อนแรงสุดๆ ไปเลยคร้าบ” ออกัสเผลอตัวโพล่งเสียงดังออกมา ไม่รู้ว่ายังจำได้อยู่หรือเปล่าว่าเรายังอยู่ในชั่วโมงเรียน ทว่ายังเป็นโชคดี ที่ตอนนี้อาจารย์ซีซ่าร์ปล่อยให้พวกเราสเกตภาพตามใจชอบ แม้ว่าเขาจะเสียงดังไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้รบกวนใครมากนัก

“แต่ถ้าเจ้าหญิงจะใช้วิธีนี้ เราต้องหาคนมาร่วมด้วยเยอะๆ ให้ดูเป็นที่น่าสนใจ ผมว่า...พี่มะเดี่ยวจะต้องยินดีช่วยเราแน่ๆ”

“ใครเหรอ...พี่มะเดี่ยว?”

“เอ่อ...ผมหมายถึงคุณขยะน่ะ”

“อ้อ...” ฉันพยักหน้าตอบรับ และเห็นด้วยกับความคิดของออกัสว่าคุณขยะจะเป็นคนที่สามารถช่วยเราในเรื่องนี้ได้ เพราะเขาเป็นคนที่ ‘น่ารำคาญมาก’ แต่ในความน่ารำคาญนั้น เขาก็เป็นจุดสนใจของใครหลายๆ คนเช่นกัน

“แต่...เจ้าหญิงจะทำแบบนั้นได้ยังไง ในเมื่อไม่อยากให้เฮียเต้รู้เรื่องนี้”

“...”

ฉันกับออกัสเงียบไปโดยปริยาย พลางครุ่นคิดในใจ ฉันเองก็ลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเหมือนกัน เพราะพี่เต้คอยมารับมาส่งฉันตลอด นั่นจึงอาจเป็นอุปสรรคของแผนการนี้

ออกัสครุ่นคิดอยู่นาน จนในที่สุด เขาก็ดีดนิ้วเสียงดังเปาะ แววตาของเขาแพรวพราวไปด้วยเล่ห์กล

“ผมคิดออกแล้วล่ะ!”

.

To be continued.

.

ติดตาม รักละลายใจ SS1 ได้ทาง

ธัญวลัย

http://www.tunwalai.com/story/161437/love-thaw-%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%88-ss1

http://www.tunwalai.com/story/161437/love-thaw-%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%88-ss1

 

และ Fictionlog

https://fictionlog.co/b/589b301170b83e276beecf8c

https://fictionlog.co/b/589b301170b83e276beecf8c

 

หรือ MEB

https://www.mebmarket.com/ebook-56643-%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%88-SS1

https://www.mebmarket.com/ebook-56643-%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%88-SS1

244 ความคิดเห็น