A Taemis...The Devil Of Love

ตอนที่ 2 : Help..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 พ.ย. 58

    
Part 2 : Help..





     ในขณะที่ฝนกำลังซัดกระหน่ำ เบรนด้าเดินกลับเข้ามาในห้องและเดินตรงไปยังห้องนอน เธอคิดว่าเธอควรจะต้องเปลี่ยนชุดนอนใหม่ ก่อนที่เธอจะรู้สึกว่าตัวเองจะเปียกไปมากกว่านี้ และในจังหวะที่เธอเอื้อมมือไปบิดประตูห้องนอน เธอก็ต้องสะดุ้งตกใจอีกรอบ เมื่อคราวนี้ไม่ใช่แค่เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าอย่างเดียวแต่มันกลับมีเสียง..'ตุ๊บ!!' คล้ายกลับอะไรบางอย่างล่วงลงมา กระแทกกับประตูกระจกบานใหญ่ที่เธอเพิ่งไปปิดมาเมื่อครู่นี้ เบรนด้าหันควับไปมองทันทีก่อนที่เธอจะต้องตกใจหนักกว่าเก่า เพราะเธอคิดว่าเธอกำลังเห็นเงาบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวช้าๆอยู่ตรงระเบียงคอนโดของเธอ! 

       อะไรกัน!? เงาดำๆใหญ่ๆนั่นมันคืออะไร ผีหรอ หรือว่าคน แต่นี่มันชั้นที่ 20 เลยนะ คนที่ไหนจะกล้าปีนขึ้นมาแบบนี้ ตอนนี้สติของเบรนด้าเริ่มจะแตกกระเจิงไปล่ะ เธอได้แต่เพ่งมองมันอย่างไม่ละสายตา ทั้งๆที่สมองสั่งว่าให้ถอยออกมา แต่ขาเจ้ากรรมกลับพาเธอเดินเข้าหาเงาดำใหญ่ ที่กำลังขยับอยู่นั่นอย่างกลัวๆกล้าๆ ซะอย่างนั้น เบรนด้ากลับมาหยุดยืนอยู่ที่จุดเดิมอีกครั้ง จุดที่เธอปิดประตูนั่นในครั้งแรก เธอยืนช่างใจสักพัก แล้วในที่สุดเหมือนกับว่ามีอะไรมาดลใจ เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกไป ซึ่งมันเต็มไปด้วยความกลัวเธอจับที่ผ้าม่านนั่น ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดผ้าม่านนั้นออกด้วยความเร็วเพียงชั่วอึดใจ! 'พรึบ!' 
      
      และแล้วสิ่งที่เห็นด้านนอกระเบียงก็แทบทำให้เบรนด้าถึงกับต้องนิ่งสนิทไป... เธอเห็นปีกขนาดใหญ่ นี่มันตัวอะไรกัน นกหรอ นกยักษ์ หรือว่าอะไร โอ้ย..ให้ตายเถอะขาเจ้ากรรมทำเธอสั่นไปหมดแล้ว เช่นเดียวกันกับปีกสีดำขลับมันวาวขนาดใหญ่ มันก็กำลังสั่นไหวอยู่ตลอดเวลา เบรนด้าได้แต่คิดในใจ 'มันขยับได้ด้วย' ทั้งยังเบื้องล่างที่เธอเห็นบนพื้นนั่น เลือด..เลือด! 'โอ้วพระเจ้า!' เลือดของมันไหลลงมาเป็นสายมันออกมาจากภายในปีกนั่น แล้วก็คราบสีดำเต็มพื้นระเบียงนี่อีก นี่มันอะไรกันเนี่ย เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละ นกตัวใหญ่ยักษ์ขนาดนี้! มันมีจริงด้วยหรอ จากที่นั่งแต่งเพลงด้วยบรรยากาศที่สงบเงียบเย็นสบาย สมองกำลังแล่น ความหวานและความสุขมากมายกำลังไหลหลั่ง จนตอนนี้ มันเปลี่ยนเป็นความกลัว ความสบสน ความช็อค จนทุกความคิดในสมองของเบรนด้าตอนนี้มันเริ่มจะปะปนกันมั่วไปหมดแล้ว

      สมองของเบรนด้ายังคงสั่งการให้ถอยห่างจากปีกสีดำใหญ่ยักษ์นั่น แต่ทว่าอีกหนึ่งความคิดกลับดังแทรกขึ้นมาว่าต้องช่วยเจ้านกยักษ์นี่ มันกำลังบาดเจ็บ..สีของเลือดนั่นดูแปลกๆเหมือนกับว่ามันกำลังจะตาย...สองความคิดตีกันในหัวจนสีหน้าของเบรนด้าตอนนี้ดูกังวลสับสนสุดๆ เอายังไงดี ทำยังไงดี เธอควรทำยังไงดี!? ...'เปรี๊ยง!!' 

      "กรี๊ด!!" เสียงฟ้าร้องดังสนั่นอีกรอบจนเบรนด้าต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เธอหลับตาปี๋ สองมือยกขึ้นมาปิดหูทันที โอ๊ย!หัวใจเธอจะวายแล้วนะ!

      'ช่วยด้วย...ช่วย..ช่วยด้วย' ในขณะที่เบรนด้ากำลังตกใจกับเสียงฟ้าร้อง ท่ามกลางเสียงฝนที่ซัดกระหน่ำ อยู่ๆก็เกิดมีเสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังขึ้น..เบรนด้าตาเบิกโพล่งขึ้นด้วยความตกใจ แล้วมันก็แปลกตรงที่.. เธอคิดว่าเธอได้ยินเสียงนี่ดังอยู่ในสมองของเธอนะ มันไม่ได้ดังออกมาเหมือนกับที่คนทั่วไปเค้าเรียกกัน 

       'ช่วย..ช่วยด้วย..เร็วเข้า..ชะ..ช่วยด้วย' เบรนด้ามองไปรอบๆห้องเพื่อหาต้นตอของเสียงปริศนา เธอภาวนาขอให้เจอใครสักคน ขอให้เป็นใครก็ได้แล้วที่เป็นคนในตอนนี้ ช่วยโผล่ออกมาหยุดความคิดบ้าๆของเธอที แต่มันก็ว่างเปล่าเบรนด้าจ้องมองกลับไปที่นกยักษ์ตัวนั้นทันที เธองงและช็อคไปหมด แล้วเสียงร้องนี่มันยิ่งทำให้เธอสับสนหนักเข้าไปใหญ่ นี่มันอะไรกัน..เจ้านกนี่มันเหมือนกำลังส่งกระแสจิตให้เธอเลย ใช่แน่ๆ เพราะตอนนี้ไม่มีใครแล้วนอกจาก 'แกกับฉัน' เบรนด้าบอกตัวเองในใจ ถึงตอนนี้คงไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว เบรนด้ารีบกลับหลังหันเดินหนีออกมาด้วยความกลัว เธอกำลังมุ่งหน้าไปที่ประตูห้องอีกฝั่ง ใครก็ได้ช่วยเธอที เบรนด้าตั้งใจจะไปเรียกเพื่อนข้างๆห้อง ให้มาช่วยเธอคิดว่าจะจัดการกับเจ้านกยักษ์นี่ยังไง แต่แล้วฟ้าฝนก็ไม่เป็นใจเอาเสียเลย..'เปรี้ยง!'

      "กรี๊ด!"
      'ช่วยด้วย...ช่วยด้วย! ' ใช่!ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยเธอทีสิ! ตอนนี้เธอหลอนไปหมดแล้ว เสียงฟ้าร้องดังสนั่นมันฉุดรั้งขาของเธอไว้ จากที่พยายามจะเดินหนี กลายเป็นตอนนี้เธอต้องหยุดชะงัก ทั้งยังหันกลับไปมองเงาดำของเจ้านกยักษ์ด้านนอกแทน แล้วเธอก็ช่างทำร้ายจิตใจตัวเองได้ดีเหลือเกิน เมื่อร่างบางของเธอที่กำลังหวาดกลัวสุดๆ กลับก้าวเท้าเข้าไปที่บานประตูกระจกช้าๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือบางของตัวเองไปเปิดประตูนั่นออกอีกครั้ง ซึ่งเบรนด้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอต้องทำแบบนี้ทำไม สมองเธอสั่งห้ามทุกอย่าง แต่ว่าเธอก็กำลังจะเปิดประตูออกไปเพื่อที่จะช่วยเหลือนกยักษ์นี่ คล้ายกับว่าร่างกายโดนบังคับอยู่อย่างนั้นแหละ  

      "เกิดอยากจะมาเป็นคนดีอะไรตอนนี้เนี่ย! นี่ฉันเป็นอะไรไป” เบรนด้าบ่นออกมาอย่างขัดใจในการกระทำของตัวเอง ซึ่งตอนนี้สองมือของเธอจับอยู่ที่ประตูเรียบร้อยแล้ว และเพียงแค่อึดใจเดียวเธอก็ตัดสินใจเปิดมันออก เม็ดฝนมากมายยังคงซัดสาดมาที่ร่างของเธอ แต่ทว่า..ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นออกมาจากขอบประตู เท้าของเธอก็สัมผัสกับน้ำสีดำที่นองอยู่เต็มระเบียงห้องของเธอ ก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ถึงความเย็นที่เย็นเกินกว่าปกติ...นี่ไม่ใช่น้ำฝนหรอก..ถ้าบอกว่าเธอกำลังยืนอยู่บนน้ำแข็งยังจะน่าเชื่อเสียกว่าอีก.. สายฝนมากมายยังคงสาดใส่เธออีกครั้งจนเริ่มชุดนอนน่ารักที่เธอสวมใส่เปียกชื้นขึ้นกว่าเก่า แล้วทันใดนั้นเอง...

       พรึบ!! ปีกสีดำใหญ่ยักษ์ก็กางออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านในที่ปีกนั่นปกปิดไว้ในตอนแรก แล้วตอนนี้ภาพที่เห็นก็กลับทำให้เบรนด้าช๊อคค้างยิ่งกว่าครั้งไหนๆ O.o! เมื่อสิ่งที่เห็นคือชายหนุ่มร่างใหญ่ท่อนบนเปลื่อยเปล่า แต่มีบาดแผลเล็กๆน้อยๆอยู่เต็มตัวไปหมด ในขณะที่ท่อนล่างนั้นเป็นกางเกงหนังแบบโบราณรัดรูปสีดำสนิท มีรอยขาดตามบาดแผลที่ปรากฏอยู่บนขาเขาด้วยเช่นกัน แต่ที่หนักไปกว่านั้นก็คือช่วงหน้าท้องของเขาที่มัดกล้ามเรียงกันสวยงาม กลับมีบาดแผลฉกรรณ์เลือดสีแดงสดไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย เบรนด้าที่อึ้งจัด เลื่อนสายตาจากแผลนั่นขึ้นมามองหน้าของชายหนุ่ม ที่นั่งพิงประตูกระบานใหญ่ของเธออย่างหมดสภาพ ด้วยความหวาดหวั่นสุดๆ สีหน้าของเขานั้นซีดขาวจนดูน่ากลัว และไร้ซึ่งสีของเม็ดเลือดมาหล่อเลี้ยง คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันเช่นเดียวกับเรียวตาคมที่ตอนนี้ปิดสนิท ใบหน้าของเขาสะท้อนความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน จนเบรนด้ารับรู้ได้ทันทีว่าอาการของเขานั้นช่างเจ็บปวดแสนสาหัสมากเพียงใด

       ร่างบางของเบรนด้ายืนสั่นเทิ้มทำอะไรไม่ถูก เธอกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น จนถึงกับต้องยกมือทั้งสองขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้โดยไม่รู้ตัว และพอเห็นบาดแผลที่น่ากลัว ขาของเธอก็แทบจะไร้เรี่ยวแรงเอาเสียดื้อๆ แต่ทว่าตอนนี้มันกลับกำลังก้าวเข้าไปหาชายคนที่มีปีกช้าๆ พร้อมกับมือเล็กๆที่สั่นอย่างเห็นได้ชัด ก็กำลังยื่นไปสัมผัสกับไหล่ของเขาเพื่อหวังที่จะเรียกสติเขาด้วยเช่นกัน การกระทำทุกอย่างยังคงตรงข้ามกับความคิดในสมอง และเมื่อมือของเธอเอื้อมเข้าไปใกล้เขา...ใกล้ ...ใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ..จนกระทั่งสัมผัสกับไหล่ของเขา เสียงฟ้าร้องก็ดังเปรี้ยง! พร้อมกับแสงวาบบนท้องฟ้าอีกครั้ง 

       "กรี๊ด!" เบรนด้าตกใจจนกรี๊ดออกมา แล้วในตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มผู้ที่มีปีกขนนกสีดำใหญ่ยักษ์ ก็ลืมตาขึ้นทันที! นัยน์ตาสองสีข้างหนึ่งสีเหลืองทองอัมพัน แต่อีกข้างกลับเป็นสีฟ้าเปล่งประกายแวววาบ จ้องเขม็งมาที่เบรนด้าอย่างไม่วางตา แววตาดุดันปนหวาดระแวง เบรนด้าจ้องมองกลับไปด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิต สาบานได้ว่าตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยกลัวได้มากเท่านี้มาก่อน แล้วสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอ พุ่งตรงเข้ามาหาเธอด้วยความรวดเร็ว พร้อมใช้มือหนาที่แข็งแรงของเขาข้างหนึ่งบีบคอของเธอไว้! ทันทีที่เขายืนขึ้นเขาก็พาร่างของเบรนด้าพลิกกลับมาตรึงไว้กับประตูกระจกแทน สองขาของเบรนด้าลอยเหนือพื้น มันกำลังดิ้นรนตะเกียดตะกายไม่ต่างกับสองมือ ที่พยายามจะดึงมือหนาแข็งแรงที่บีบคอเธอไว้ออกไป เพราะมันบีบแน่นจนเธอเจ็บและหายใจไม่ออก!! ให้ตายเถอะ ใครก็ได้ช่วยเธอที!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #4 YG_COUPLE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 13:07
    เบรนด้า เธอสตรองมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    กล้าเดินเข้าไปหาได้ไง ทำไมไม่วิ่งหนีไป

    เทมิสสสสสสสสสสสสสส อย่าทำร้ายนางเอกสิยะ!!

    #4
    0