[BTS SHORTF!CTION] : : NamJin❤ C o u p l e 。

ตอนที่ 2 : ❑ - - - - Inside your eyes and skin (1/?)- - - - ❑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60

[BTS SF] Inside your eyes
Paring: Namjoon x Seokjin
Rate: PG -15, R
Author: Sangyeoja
Note: สวัสดีค่าทุกๆคน!! เรากลับมาแล้วค่ะ ขอโทษสำหรับการห่างหายไปถึงสองปีกว่าๆเลยนะคะ ช่วงที่หายไปต้องขอโทษจริงๆค่ะ ช่วงนั้นเป็นช่วงรอยต่อของการขึ้นมหาลัยของเราพอดี เราเลยไม่มีเวลาได้แต่งฟิคและอัพเดตต่อเนื่องเท่าที่ควร อีกทั้งเข้ามหาวิทยาลัยภาระงานก็หนัก กิจกรรมก็เยอะแทบไม่มีเวลาเลยค่ะ T_T ยังไงต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ว่าด้วยชื่อเรื่องของช็อตฟิคอันที่จริงเนื้อเรื่องมันไม่ค่อยเข้ากับชื่อเท่าไหร่ค่ะ แต่รวมๆก็พอเข้าข่ายก็เลยใช้ 555555555555 หลังจากนี้ถ้ามีเวลาเราจะพยายามแต่งให้ดีขึ้นและพยายามอัพฟิคให้เป็นปัจจุบันเท่าที่จะทำได้นะค้า ยังไงเราต้องขอขอบคุณทุกกำลังทุกใจคอมเม้นท์ที่ส่งมาให้ตลอดเลยค่ะ ขอบคุณจริงๆค่า Enjoy reading all respectful readers <3 





                                                                           [1]

              

                                                      Show me how do you post ..

                         

 

            สำหรับพวกคุณการที่ติดเอฟวิชาใดวิชาหนึ่งมันแย่ และเป็นตราบาปแก่ใบทรานสคริปต์มากเลยใช่ไหมครับ? แต่ของผมยิ่งมาติดวิชาหลักนั่นคือวิชาการถ่ายภาพแบบประยุกต์อีกเนี่ยสิ เกรดก็ยิ่งลดฮวบลงไปอีก แต่คุณรู้ไหม? ผมรู้สึกขอบคุณอาจารย์นะที่ให้เอฟกับผม เพราะการที่อาจารย์ให้ผมเอฟแล้วทำงานแก้เนี่ย มันคุ้มค่าเสียกว่าอะไรดี นอกจากโจทย์คอนเซ็ปต์ที่อาจารย์ให้อาจจะดูแปลกเสียหน่อย แต่มันก็ท้าทายเวลาที่จะกดชัตเตอร์เพื่อให้ได้ภาพที่ตรงตามคอนเซ็ปต์แต่ละรูป..   

         

           กลับมาที่ปัจจุบัน.. ตอนนี้ผมกำลังนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะฆ่าเวลารอไอ้โฮซอกที่ไปทำธุระอยู่ห้องวิชาการซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของมหาลัยโน่น ทำไมต้องไปทำธุระห้องวิชาการน่ะเหรอครับ คือพวกผมติดเอฟวิชาการถ่ายภาพแบบประยุกต์แค่สองคนในคลาสเท่านั้น ย้ำว่าสองคน! ไอ้เข้าเรียนผมสาบานได้เลยนะว่าเข้าเรียนเกิน 3 ครั้งด้วยซ้ำ ไหงอาจารย์ถึงทำกับพวกผมได้ล่ะ เสียใจอ่ะ.. แต่โอเคครับไม่ดราม่า ที่ผมไม่ไปกับไอ้โฮซอกมันมีแค่ไม่กี่อย่างหรอก ปัญหาทั่วไปของมนุษย์น่ะครับ คือมันเดินไกล เหนื่อยก็เหนื่อย แถมยังร้อนอีกต่างหาก เรื่องอะไรผมจะโง่เดินไปกับมันล่ะคือเอาง่ายๆผมขี้เกียจน่ะครับ ผมสู้รอไอ้โฮซอกไปคุยกับอาจารย์ให้เสร็จแล้วค่อยมาบอกผมทีเดียวเลยดีกว่า ง่ายดีไม่ยุ่งยากครับ

 

       “นัมจุนโว้ย!!!” ไอ้โฮซอกที่ทั้งตะโกนวิ่งเรียกผมอย่างเหนื่อยหอบลิ้นห้อยมาแต่ไกล

       “เอ้า นั่งๆ แล้วค่อยๆพูดนะมึง นัมจุนที่เห็นอย่างนั้นก็รีบให้เพื่อนตัวดีนั่งพักลงโต๊ะม้าหินอ่อนที่อยู่ใกล้ๆ


       “อาจารย์ฮิมชานบอกว่าจะให้เราถ่ายภาพเป็นโฟโต้บุ๊คไม่ต่ำกว่า 30 หน้าอ่ะมึง


       “ป๊าด!! เยอะไปมั้ย ถ้ากูไม่แก้นี่เป็นอะไรมากมั้ยวะ” น้ำเสียงกวนประสาทของนัมจุนเอ่ยขึ้น ทำเอาโฮซอกที่ได้ฟังก็อยากอัดให้เพื่อนตัวสูงของเขาจุกสักป้าบ


       “ไม่หรอกครับคุณนัมจุน ถุ้ย! บ้านมึงสิ มึงอยากจบมั้ย คิดถึงหน้าพ่อแม่มึงบ้าง


       “เออว่ะ แล้วกูต้องทำยังไงบ้าง?”


       “อาจารย์ให้โจทย์มาว่าเราต้องหานางแบบหรือนายแบบสักคนหนึ่ง แล้วก็ถ่ายซะ


       “นายแบบนางแบบนี่ต้องหาเองเหรอ

 

       “ใช่ครับเพื่อน อ้อ แล้วก็คอนเซ็ปต์ในการถ่ายแบบอาจารย์แม่งเลือกให้ด้วยเว้ย


       “ชิบหาย มีการแรนด้อมด้วยอ่ะหมดสิทธิ์เลือก แล้วมึงได้แบบไหนวะ?”


       “อาจารย์สุ่มให้กูเป็นแนวแบบเวสเทิร์นกับซัมเมอร์ร้อนๆที่หาดอะไรเทือกนั้นอ่ะมึง กูว่าจะไปที่ไทย ทะเลสวยดี


       “กูไปด้วยดิ ให้ออกอะไรบ้างป๋านัมจุนจะช่วยแชร์ครับ


       “เออ กูลากมึงกับเดอะแก๊งค์ให้ไปรองมือรองตีนกูอยู่แล้วไม่ต้องห่วงครับ


       “ไอ้สัส เกือบซึ้งแล้วไหมล่ะ เออ ว่าแต่คอนเซ็ปต์ของกูอ่ะ อาจารย์ได้บอกมึงด้วยไหม?”


       “อาจารย์ก็บอกของกูกับของมึงพร้อมกันนี่แหละ มึงได้คอนเซ็ปต์ติดเรทว่ะ แนวหวามหวิว อาจารย์แม่งโคตรเน้นว่าเอาแบบเซ็กซี่ล้วนๆ ถ่ายที่ไหนยังไงก็ได้ให้ออกมามีอารมณ์ที่สุด


        “โอ้ย ทำไมของกูมันยากแบบนี้วะ แล้วใครได้แบบกูบ้าง เดี๋ยวกูตามไปก็อป


        “หยุดความคิดส้นตีนแบบนั้นเลย ถ้าอาจารย์จับได้มึงก็เรียนซ้ำกับรุ่นน้องนี่แหละ


        “โหย ไรว้า แล้วมึงรู้เปล่าว่าอาจารย์จะให้เราถ่ายไปเพื่ออะไร


        "อาจารย์บอกว่าจะเอาไปโชว์นิทรรศการที่หอศิลป์มหาลัยยอนเซที่ว่าจะจัดขึ้นเดือนหน้านี้อ่ะ อาจารย์แม่งโม้ด้วยเว้ยว่าบูธแกใหญ่สุด อย่าลืมมาให้ได้ ถ้าใครมาอาจารย์แกเพิ่มคะแนนจิตพิสัยให้ 10 คะแนนเชียวนะเว้ย เกรดเพิ่มด้วยบอกไว้ก่อน"


       "เออดีกูก็ได้ไปแหกตาดูผลงานห่วยๆของกูกับมึงด้วย"


       “แช่งกูล่วงหน้าเลยนะไอ้ผี เออ นัมจุนคอนเซ็ปต์มึงแม่งโคตรพิเศษเลยว่ะ มึงรู้ไหม ถ้ามึงหานางแบบหรือนายแบบแล้วโพสต์เอ็กซ์ๆเข้าท่า ถูกใจอาจารย์นี่ให้เอมึงเลยอ่ะ แม่งสเปเชี่ยลมาก พูดแล้วอิจฉามึงเลยหนิ


       “โหยมึง นางแบบนายแบบที่โพสต์ได้เอ็กซ์ๆนี่มีวางขายตามแผงหนังสือทั่วไปเปล่าวะ อาจารย์แม่งก็โจทย์ให้อะไรไม่รู้จุกจิก กามชิบหาย


       “เห้ยมึง แต่มันไม่เหมือนกันนะเว้ย มันต่างกันที่ว่ามึงต้องจัดการทุกอย่างเอง


       “คิดแล้วก็เหนื่อยตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยว่ะแม่ง เออว่าแต่มึงเหอะ มึงจะไปวันไหนวะ แล้วนางแบบนายแบบนี่หาได้หรือยัง


       “ระดับนี้แล้วครับมึง กูวางแพลนได้ครึ่งหนึ่งละ กูว่าจะไปอาทิตย์หน้า คุยกับมึงเสร็จกูว่าจะไปจองตั๋วแล้ว ส่วนของกูได้นายแบบด้วย คิกคิก


       “ใครคือผู้โชคร้ายคนนั้นวะ


       “โชคร้ายอะไรล่ะ ตบปากเลยนะมึง เขาคือน้องยุนกิ คนน่ารักเพื่อนบ้านกูเองแหละ เต๊าะมาหลายเดือนแล้วกำลังติด กูถือโอกาสนี้พาน้องเขาไปเที่ยวด้วยและเราสองคนก็อาจรักกันบนที่นอน อิอิ


       “อิอิพ่อง จิตอกุศลตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยนะมึง แล้วจะไปแค่กู มึงแล้วก็น้องยุนกิมึงแค่นี้น่ะนะ


       “เปล่า เดอะแก๊งค์ไปด้วยครับ เอาแบบครบเซ็ต


       “เหยดเข้ ทริปนรกเลยล่ะงานนี้


       “นรกของมึง แต่สวรรค์ของกูละกัน

 

       “พอดีล่ะมึงกูจะกลับไปเตรียมของนะ เดี๋ยวไม่ทัน อิอิ


       “เว่อร์ละมึง หาแบบของมึงให้ได้ก่อนเหอะ


       “เออว่ะ งั้นกูกลับไปหาแบบก่อน เดี๋ยววันพุธเจอกันเว้ยมึง


        “โอเคมึง ที่เดิมนะ

 

          นัมจุนเดินวนในห้องนอนของตัวเองได้สิบกว่ารอบแล้ว เขารู้สึกหนักใจกับการหานางแบบนายแบบเพื่อทำงานแก้เอฟเสียเหลือเกิน อีกทั้งคอนเซ็ปต์ที่เขาได้ก็ช่างยากเสียจนคิดอะไรไม่ออก สมองเจ้ากรรมที่แทบไม่มีรอยหยักก็ดันตื้อตันไปเสียอย่างนั้น
         “โอ้ย กูจะหาแบบจากไหนวะเนี่ย  นัมจุนทึ้งหัวตัวเองก่อนจะรู้ว่ามันเจ็บเลยหยุดทำ มือหนาก็คว้าสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของตนค้นหารายชื่อในนั้นก่อนจะพบกับตัวช่วยในการทำงานครั้งนี้ และไม่ลังเลที่จะกดโทรออกทันที

 

           'นาแรนูนาเจเจ้ของนัมจุน!! แม่งไอ้เราก็เดินวนคิดอยู่ตั้งนานเพิ่งนึกออก ให้เจเจ้ช่วยหาดีกว่า คิดได้ดังนั้นผมจึงรีบโทรหาเจเจ้ของผม ซึ่งรอไม่กี่อึดใจเจเจ้ก็รับสาย


          [ฮัลโหล ว่าไงเจ้าตัวแสบลมอะไรพัดถึงโทรมาหาฉันได้ฮะเนี่ย]

 

          “เจเจ้!! นัมจุนคิดถึงจังเลย ~”

 

          [มาไม้ไหนเนี่ย แล้วหยุดทำเสียงแอ๊บแบ๊วเลยนะเว้ย ฉันฟังแล้วขนลุกขนพองอ่ะ บรื๋ออ ~ ]

 

          “โหยเจเจ้อ่ะ ก็เค้าอยากทำตัวน่ารักบ้างนี่นา  เจ้ครับคือผมมีอะไรให้ช่วยหน่อยอ่ะ


          [หืม มีอะไรล่ะ ว่ามาสิ]


          “เจเจ้คืออย่างนี้นะ ผมอ่ะติดเอฟวิชาถ่ายแบบ แล้วคือผมต้องทำงานส่งอาจารย์ แต่งานที่ว่าก็คือผมต้องหานางแบบหรือนายแบบสักคนเพื่อถ่ายแบบและทำโฟโต้บุ๊คไม่ต่ำกว่า 30 หน้า แล้วคอนเซ็ปต์ก็ต้องเซ็กซี่ มันติดเรทด้วยอ่ะเจ้ แต่ติดตรงที่ว่าผมยังหานางแบบนายแบบไม่ได้เลย


         [คิมนัมจุน!! นี่แกติดเอฟอย่างนั้นเหรอ แกเรียนยังไงของแกให้มันติดฮะ!! สมองแกนี่มีแต่ขี้หมาแห้งหรือไงกันหา ตอบ!! ป๊ากับม๊ากลับมาแกเจอดีแน่]


         “อ๊ากก!! เจเจ้อ่ะ เบาๆหน่อยดิ ผมแสบแก้วหูไปหมดแล้วเนี่ย  เจเจ้อ่า ช่วยผมหน่อยน้าา ~ ผมจนปัญญาแล้วจริงๆ ไม่ต้องบอกให้ป๊ากับม๊ารู้ด้วยนะ ผมขอร้องล่ะ


         [แกนี่จริงๆเลย นี่เห็นแก่ป๊ากับม๊าไปฮันนีมูนที่ฮาวายเฉยๆหรอกนะ ไม่อยากให้ป๊ากับม๊าไม่สบายใจ ส่วนนางแบบคงไม่ได้นะจ๊ะ พวกเพื่อนฉันไปเที่ยวกันหมดแล้ว จะมีก็แต่นายแบบแต่ไม่ใช่มืออาชีพหรอกนะ เป็นแค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่งแค่นั้น ฉันเพิ่งรับมาเป็นพนักงานพาร์ทไทม์คนใหม่ที่ร้านอาหารฉันเอง ฉันให้แกยืมตัวก่อนก็ได้ จะเอาเปล่าล่ะ]


         “เอาครับเอา เจเจ้ของนัมจุนน่ารักที่สุดเลยอ่ะ ขอบคุณมากๆนะคร้าบ ~  เจ้ว่าเขาจะยอมให้ผมถ่ายเปล่าอ่ะ แล้วตอนนี้เจ้อยู่ไหนแล้วอ่ะ?”


         [ฉันทำธุระให้ม๊าที่ปูซานน่ะ พอดีม๊าวิดีโอคอลมา ม๊าถามด้วยว่าเกรดแกออกยัง ส่วนเรื่องคอนเซ็ปต์เจ้ว่ามันก็กระไรๆอยู่นะใครเป็นคนให้โจทย์เนี่ยอยากเห็นหน้าจริงๆ แต่จะแนวไหนฉันว่าเขาก็ยอมให้ถ่ายแหละมั้ง แต่ถ้าไม่ได้ก็อีกเรื่องหนึ่งเดี๋ยวเจ้คุยให้ ไม่ต้องคิดมาก]


         “ยังไงเจเจ้ก็อย่าบอกเรื่องเกรดกับม๊านะ นัมจุนขอ ยังไงก็ขอบคุณเจเจ้อีกครั้งเรื่องนายแบบนะครับ นันจุนนี่จะไม่ลืมบุญคุณนี้เลย อ้อถ้าทำธุระเสร็จแล้วเข้ามาหาผมที่โซลหน่อยดิ เจ้ก็พานายแบบมาให้ผมดูตัวด้วยเลยไง

 

         [ถ้าให้ไปหาวันนี้คงไม่ได้หรอกย่ะ ฉันทำธุระที่ปูซานทั้งวัน คงต้องเป็นพรุ่งนี้แหละ เจ้จะไปหาเที่ยงๆนะ เดี๋ยวรับออกไปกินข้าวด้วย]


         “เจเจ้จะเลี้ยงข้าวนัมจุนจริงอ่ะ เฮ้ย ผมหูฝาดไปใช่มั้ย หยิกแขน ตบหน้าตัวเองแป๊บ เจอพรุ่งนี้ผมจะกอดแรงๆเลย
         [หูฝาดบ้าอะไรฮะ นี่ ให้มันน้อยๆหน่อย เดี๋ยวป๊าบเข้าให้เลยหนิ ปกติค่าเทอม ค่าโน่นนี่สำมะปิที่แกขอฉันก็จ่ายให้หมดไม่ใช่เหรอ]


         “แหม ก็นานๆทีไง เห็นเจเจ้งานยุ่งตลอดไม่ค่อยมีเวลามาหาผมที่โซลบ้างเลย ผมก็แปลกใจเป็นธรรมดาแหละ


         [ทำเป็นพูดดีนะคิมนัมจุน พูดเหมือนฉันอยู่ขั้วโลกใต้งั้นแหละ ฉันอยู่แค่คยองกีนี่เองเปล่าวะ ไปโซลก็แทบทุกอาทิตย์ ถ้าคิดถึงฉันก็มาหาที่ร้านอาหารแถวคังนัมสิยะ จะได้ไม่ต้องพร่ำมาก]


         “โหย คยองกีมันก็ไกลอยู่ดีอ่ะแหละ โอเคคร้าบ ให้ผมแก้งานเสร็จเดี๋ยวไปหานะ จะพาเดอะแก๊งค์ทำลายเอ้ยไปอุดหนุนที่ร้านนะเจ้


         [เจ้จะรอนะจ๊ะ เเดี๋ยวฉันไปทำธุระต่อแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้ตื่นเช้าๆล่ะ รับรองแกเห็นนายแบบของฉันแกอาจจะถูกใจก็ได้นะ]


        “โหย ให้มันจริงอย่างที่โม้ละกันนะเจเจ้ โอเคครับงั้นเจเจ้ทำธุระต่อเถอะ ไม่กวนแล้วนะ รักนะครับ


        [จ้า รักเหมือนกันนะนัมจุนนี่ อันยอง]

     
          เมื่อการสนทนาของทั้งคู่จบลง นัมจุนก็ร้องเยส โล่งอกขึ้นมาทันที สบายใจไปอีกเรื่องละไม่ต้องคิดมาก เหมือนยกเทือกหิมาลัยออกจากอก เป็นนัมจุนนี่สบายจริงๆ ไม่ต้องไปแหกขี้ตาหานายแบบให้วุ่นวาย มีพี่สาวดีมันก็แบบนี้แหละ ว่าแต่นายแบบที่เจเจ้ว่าจะหน้าตาเป็นแบบไหนกันนะ หมอนั่นจะหล่อกว่าเขาเปล่าวะหรือบางทีอาจจะน่ารัก สวยแบบผู้หญิงชิดซ้ายไปไกลๆแบบนี้หรือเปล่านะ เอาเป็นว่าเก็บความสงสัยไว้ แล้วค่อยไปเจอกันจริงๆพรุ่งนี้เลยดีกว่า



                                                             TBC..



Note: เดี๋ยวมาต่อในพาร์ทต่อไปนะค้า ขอตัดก่อน เดี๋ยวมันจะยาวเกิน 555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #26 Flourishing (@kikdora) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 18:37
    มีลางสังหรณ์ว่านายแบบของนัมจุนจะต้องมีความฮอต รอคิมซอกจินเปิดตัว ฮืออออ
    #26
    0
  2. #25 `PRAKZPHENX ! (@trouble_k) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 16:34
    คอนเซปต์ของนัมจุนมันช่าง...
    5555555555555555555555555
    เอากำลังใจช่วยละกัน คว้าเอมาให้ได้ 5555555555555555555555
    #25
    0