{จบแล้ว} มารยา :: ChanBaek ft KaiDo

ตอนที่ 21 : มารยา : : 17 เรื่องจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    13 พ.ค. 57









 


ร่างสูงรู้สึกตัวตื่นเพราะได้ยินเสียงครืด ครืดดดดดด จากโทรศัพท์เครื่องบางของร่างเล็กที่ยังหลับสนิท ใช้สายตาคมเหล่มองชื่อเรียกเข้า ปรากฎว่าเป็น จงอิน

 

ผมหละเบื่อชื่อนี้จริงๆเลย

 

แต่หน้าจอสว่างเมื่อครู่ก็ดังลงในเวลาไม่กี่วินาที ร่างสูงเอื้อมลงไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากพื้น มันคงหล่นไปพร้อมกับสมุดบันทึกเพราะวางอยู่ใกล้ๆกัน

 

สายที่ไม่ได้รับ 68

 

"เหอะ" แสยะยิ้มมุมปากพรางมองร่างเล็กที่นอนข้างๆ

 

มือหนาเอื้อมลงหยิบสมุดบันทึกที่แน่นิ่งบนพื้นขึ้นมา ลังเลมองจะเปิดหรือไม่เปิด สุดท้ายก็วางมันลงข้างๆหมอนตัวเอง ศีรษะเอนลงเกือบจะสบไหล่เล็ก ทว่าโทรศัพท์เครื่องบางก็สั่นขึ้นมาก่อน

 

"กูกับมึงควรคุยกันได้แล้วใช่ไหม"

 

พูดกับโทรศัพท์และตัดสินใจในตอนนั้น พรางลุกขึ้นแล้วรีบหากางเกงมาสวม กดรับสายขณะเปิดประตูออกจากห้องเพื่อหาที่คุยโทรศัพท์

 

"กูเอง ชานยอล"

 

พัวะ ., อึก !

 

โทรศัพท์มือถือหล่นออกจากมือกระเด็ดลงพื้นปูน โชคดีที่เคสกันกระแทกช่วยให้โทรศัพท์ยังทำงานได้ต่อ แสงหน้าจอสว่างค้างชื่อจงอินอยู่อย่างนั้น

 

"ไอ้เหี้ย ไอ้เลว" กระแทกเสียงย้ำชัดสาดใส่หน้าชานยอลอย่าไม่เกรงกลัว

 

ร่างสูงส่ายหน้าไล่ความมึนงงออกจากความรู้สึก แต่ยังไม่ทันจะทรงตัวได้ ร่างสูงก็ถูกผลักจนติดกำแพง

 

"กูเจอแบค ตอนที่แบคร้องไห้ฟูมฟาย ถึงกูจะมาอยู่ใหม่แต่กูก็ไม่อยากเห็นใครร้องไห้"

 

".........."

 

"กูคิดว่าตอนนั้นเป็นวันที่แบคร้องไห้มากแล้ว แต่ไม่!"

 

พวัะ !

 

"วันนี้...วันนี้แบคร้องไห้หนักกว่าวันนั้น เสียงกรี้ดร้อง เสียงคร่ำครวญ มันดังลอดออกมาจนกูแทบจะทนฟังไม่ไหว"

 

"ฟังกูก่อน"

 

"มึงต่างหากที่ต้องฟังกู" จงแดพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

 

"เออ ! มึงจะด่า จะว่าไรกูก็เชิญ"

 

"มึงมันเหี้ย เหี้ย เหี้ย แบครักมึงจะตายทำไมไม่รู้ซักที"

 

"ถ้ามันรักกูแล้วมันทิ้งกูทำไม"

 

"ก็เพราะมึงโง่แบบนี้ไง โง่ที่ไม่ไว้ใจคนที่ตัวเองรัก โง่ที่มึงไม่เคยฟัง ไม่เคยเปิดโอกาศให้แบคได้พูดเลย"

 

"นี่มึงจะบอกว่ากูผิดหรอ ... กูผิดหรอที่กูแก้แค้นให้หัวใจกู"

 

ชานยอลผลักจงแดให้ห่างออกไป ยกมือขึ้นเช็ดเลือดมุมปากออกแล้วมองหน้าจงแดอย่างอยากรู้

 

"มึงทำได้ ถ้าแบคมันผิดจริงๆ แต่กูรู้ว่าแบคไม่ผิด กูรู้ว่าตอนที่มึงไปจีน แบคเป็นยังไงบ้าง"

 

"สนิทกันจริง เป็นผัวมันแล้วรึไง!"

 

พวัะ !

 

จงแดซัดหมัดหนักๆใส่ชานยอล อย่างโกรธเคืองในคำพูดที่ดูถูกเพื่อนของตน

 

"กูไม่ใช่มึง ที่จะทำอะไรเหี้ยๆแบบนั้น"

 

"เหอะ"

 

"แบคฮยอนยังรักมึง เขาไม่ได้อยากจะทิ้งมึงไปเลยซักนิดแต่เพราะอะไร กูอยากให้แบคบอกมึงเอง"

 

ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบซักพัก ก่อนที่จงแดจะถอนหายใจอย่างเหนื่อย ๆ ออกมาก่อน

 

“กูนั่งอยู่กับแบค กูฟังแบคระบาย เขาคิดถึงมึงตลอดหลายเดือนที่มึงหายไปจากชีวิต แบคเล่าให้กูฟังอย่าง จนกุรู้สึกเจ็บแทนด้วยซ้ำในบางความรู้สึก”

 

เสียงเริ่มต่ำลงเรื่อย ๆ

 

“มึงเป็นผู้ชายที่โชคดีมาก  ๆ เลยนะ ... ไม่ว่าจะเป็นจงอิน ที่ดีแสนดี เขายังครองใจแบคไม่ได้เลย”

 

“ไอ้เหี้ยนั่นอีกแล้ว”

 

“หรือไม่ว่าจะเป็นกู” จงแดมองหน้าร่างสูงอย่างเคียดแค้น

 

“มึงก็ชอบแบคหรอ ?” ชานยอลถามเสียงแข็ง

 

“เออ ! กูนี่แหละ ... กูนี่แหละที่อยู่ข้างแบคมาตลอด คอยซับน้ำตา คอยทำให้แบคยิ้ม”

 

“หึ ! .. กูว่าแล้วเชียว” ชานยอลแสยะยิ้มมุมปาก

 

“แต่แล้วไงหละ เขาไม่ได้รักกู แต่กลับรักคนเหี้ย ๆ อย่างมึง ... โธ่เว้ย” จงแดสบถออกมาอย่างไม่พอใจ

 

“.......”

 

“คนที่คอยทำร้ายแบค คนที่คอยซ้ำเติมแบค คนที่บ้าอำนาจ ใช้แต่กำลังขืนใจ”

 

“........”

 

“มึงมันไม่มีหัวใจ ... มึงมันไม่สมควรที่แบคจะรัก !

 

“หุบปากมึงได้แล้ว ! กูคิดเองได้ ... ตอนนี้กูเข้าใจทุกอย่าง”

 

“เข้าใจหรอ ... เข้าใจแล้วมึงจะทำอะไรโสมมบนกับแบคแบบในห้องนั้นหนะหรอ” จงแดชี้ไปที่ห้อง

 

“เรื่องของกู”

 

“วิธีบ้า ๆ ของมึง จะย้อนมาทำร้ายตัวมึงเองในไม่ช้า จำไว้ !” 



ออกแรงผลักอกชานยอลให้เซถลาไปข้างหลัง ก่อนตวัดมองด้วยหางตาอย่างเคียดแค้น และเดินเข้าห้องตัวเองไปอย่างไม่หันมามองอีก

 

ชานยอลยกมือขึ้นลูบแผลมุมปาดเล็กน้อย มันแสบใช่เล่น จนเมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองกำลังจะคุยโทรศัพท์จึงมองหาสิ่งที่ทำหลุดมือไป

 

หน้าจอโทรศัพท์ส่งแสงสว่างอยู่ไม่ไกล ร่างสูงเดินไปใกล้ ๆ แล้วหยิบมันขึ้นมา ปรากฏเด่นชัดว่า ยังไม่มีการยกเลิกสายไป ชานยอลใจหายเล็กน้อย แต่นี่สินะคือความจริงที่เขาควรบอกกับจงอิน

 

“ได้ยินหมดแล้วสินะ”

 

เสียงเข้ม ๆ เอ่ยอย่างใจเย็น พิงลำตัวที่ไร้เสื้อปกปิดกับกำแพงเย็นเฉียบ เค่นหัวเราะเยือกเย็นกับตัวเองอย่างยอมรับทุกสิ่งทุกอย่าง

 

“ไอ้ชานยอล !!!

 

เสียงดุดันตอบกลับอย่างวิโรจน์ เดาได้ไม่ยากว่าจงอินรู้สึกแบบไหน เสียงขับฟันดังกรอด ดังชัดเจนจนชานยอลขนลุก

 

“เดี๋ยวต่อจากนี้กูจะดูแลแบคเอง มึงไม่ต้องเป็นห่วงนะ” พยายามพูดเสียงเรียบไม่ให้ปกติที่สุด

 

“อย่าฝัน ! กูก็รักของกู แล้วจะปล่อยให้คนเหี้ยอย่างมึงนี่หรอดูแล ไม่มีทาง” ตอบกลับมาโดยไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ

 

“แบคฮยอนไม่ได้รักมึง” พูดด้วยน้ำเสียงที่ถือไพ่เหนือกว่า

 

“กูไม่เชื่อ” ตอบกลับด้วยอารมณ์ที่มั่นใจ

 

“มึงก็ได้ยินแล้วหนิ ว่ามึงมาแทนที่กูไม่ได้ ปล่อยแบคให้กูดี ๆ เรื่องจะได้ไม่ยืดยาว”

 

“กูไม่ปล่อย กูกับแบคคบกันมาสองเดือนแล้ว กูไม่มีหยุดแน่”

 

“มึงแค่สองเดือน กูกับแบคคบกันเกือบปี ! ถ้าไม่เลิกกัน ป่านนี้ก็จะปีครึ่งแล้ว !” ชานยอลแอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

 

“คบนานกว่าแล้วไงว่ะ สุดท้ายก็โดนทิ้ง ถ้าแบครักจริง ๆ เขาไม่ทิ้งมึงแล้วมาหากูหรอก หึ !” จงอินไม่ยอมแพ้ ถึงแม้จะมาทีหลังแต่ก็ไม่เคยทำให้แบคฮยอนเสียใจ

 

“กูเชื่อว่าแบคมีเหตุผล และกูก็รู้เหตุผล ... เหคุผลที่ไม่เกี่ยวกับมึงเลยซักนิด ไม่มีมึงในชีวิตเลยด้วยซ้ำ !” ย้ำเสียงหนัก ๆ ให้อีกคนตาสว่าง

 

“จะเหตุผลเหี้ยอะไรของมึงกูก็ไม่สน กูกับแบคเป็นแฟนกัน ยังไม่เลิกกัน และกูจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น”

 

“หึ ! ตอนนี้มึงจะทำอะไรได้ มุดหัวอยู่ไหนก็ไม่มีใครรู้”

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก กูจะกลับไปเอาของของกูคืนแน่ ๆ อีกไม่นาน”

 

“พอถึงตอนนั้น กูกับแบคคงจะรักกันจนแจกไม่ออกแล้วหละ”

 

“ไอ้เหี้ยเอ้ย !

 

“แค่นี้นะ หมดเรื่องจะพูดแล้ว”

 

ร่างสูงกดตัดสายตามด้วยกดปิดเครื่องทันที ยกมือขึ้นกุมขมับอย่างคนคิดมาก พ่นระบายลมหายใจออกแรง ๆ ราวกับว่าเหนื่อยหน่ายนัก

 

ซักพักร่างสูงก็กลับเข้าห้องแบคฮยอนอีกครั้ง

 

ร่างเล็กยังนอนแน่นิ่งบนเตียงนุ่ม ร่างกายเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าห่มผืนหนาเท่านั้นที่คลุมร่างกายจากความหนาวเหน็บของแอร์อุณภูมิต่ำ

 

“เจ็บไหม”

 

เอ่ยถามเสียงเรียบกับร่างที่ยังหลับใหล มือหนาเลื่อนสัมผัสใบหน้าขาวซีด ลูบไล้มาจนถึงลำคอขาว ที่ถูกกลบไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำจากฝีมือตัวเอง

 

ผ้าห่มผืนหนาถูกย่นลงเรื่อย ๆ จนถึงบั่นเอว เผยให้เห็นหนาอกขาวผ่องกระเพื่อมขึ้นลงสม่ำเสมอ ตลอดจนหน้าท้องแบนราบที่ดูผอมบางกว่าทุก ๆ ครั้ง

 

จนเมื่อสายตาคมมองไปเห็นรอยแดง ๆ ที่ข้อมือ หนำซ้ำยังมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย เหมือนหัวใจที่แข็งแกร่งเริ่มทรุดตัว ปวดหนึบยิ่งกว่าตอนถูกบอกเลิก

 

“เจ็บมากไหม” ถามออกมาทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แกใจ

 

มือหนาจับมือเล็กขึ้นมากอบกุมไว้หลวม ๆ สัมผัสเบา ๆ ราวกับว่ากลัวจะแตกสลายไป ยิ่งได้เห็นชัดๆ ได้มองใกล้ ๆ ความรู้สึกผิดก็กระแทกเต็มหัวใจ ทำไมเราทำได้มากมายขนาดนี้

 

“แบคฮยอน” เรียกคนที่หลับเบา ๆ ทว่าไร้เสียงตอบกลับ

 

ร่างสูงวางมือเล็กลงที่นอนเหมือนเดิม ก้มหน้าลงกระซิบเรียกแบคฮยอนข้างหู

 

“แบคฮยอน” เรียกอีกครั้งเบา ๆ

 

แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ ชานยอลเงยหน้าขึ้นมองร่างที่หลับสนิท เขย่าร่างเบา ๆ แต่ก็ไร้การตอบกลับเหมือนเดิม หัวใจเริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง

 

“แบคฮยอน”  เพิ่มระดับเสียงเรียก

 

“อื้อออ” เสียงครางเบา ๆ แต่ยังไม่ลืมตา

 

ร่างสูงยิ้มออกมาบาง ๆ อย่างโล่งใจ ลูบศีรษะอย่างเบามือ แต่เพียงแค่สัมผัสที่หน้าผาก ความร้อนจากผิวกายก็แทรกซึมให้ร่างสูงสัมผัสได้ ร่างกายแบคฮยอนร้อนผ่าว ใบหน้าซีดเซียว

 

“เป็นอะไร”

 

ถามขณะอุ้มอีกคนเข้าในอ้อมกอด ประคองร่างเล็กไว้อย่างหวงแหน แบคฮยอนลืมตาขึ้นช้า ๆ ทว่าไร้เรี่ยวแรงที่จะตอบกลับ ดวงตายังพร่ามัว และหนักอึ้งจนต้องปิดลงอีกครั้ง

 

น้ำตาอุ่น ๆ ไหลออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิท ซุกหน้ากับอกแกร่งอย่างอ่อนแรง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอาบแก้มจนเปรอะไปทั่วอกแกร่ง

 

ชานยอลก้มหน้ามองดูแบคฮยอนเล็กน้อย แล้วกระซับกอดแน่นเข้าอีก ส่งมอบความอบอุ่นที่หวังจะรักษาแผลกาย แต่ไร้ความหวังที่จะรักษาแผลใจ

 

“ฉันขอโทษ” กระซิบแผ่วเบาข้างใบหูเล็ก แต่แบคฮยอนกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

 

“ทำไมหละ ... ฉันขอโทษนะ” ชานยอลย้ำคำเดิมอีกครั้ง

 

“ฉัน ..” พูดออกมาอย่างไร้น้ำหนัก

 

“แบคฮยอนฉันรู้สึกผิดจริง ๆ” พูดออกมาจากหัวใจ หวังว่าร่างเล็กจะเห็นใจ

 

 

“ฉัน .. เหนื่อย” พูดเสียงเบาราวกับร่างจะหายไป

 

ชานยอลกอดประคองร่างแบคฮยอนไว้อย่างนั้น นานเท่านานจนรู้สึกได้ถึงความเงียบที่ผิดปกติ ลมหายใจเชื่องช้า และแผ่วเบาขึ้นทุกที จนน่าใจหาย

 

“แบคฮยอน” เขย่าตัวร่างในอ้อมกอดเบา ๆ

 

แบคฮยอนล้มพับลงทันที่ชานยอลคลายกอดออก แขนแกร่งรองใต้ร่างประคองไว้ได้ทันก่อนที่ทั้งร่างจะล้มถึงที่นอน

 

“แบคฮยอน”

 

ชานยอลถึงกับหน้าซีดเมื่อร่างในอ้อมแขนจนไร้ความรู้สึก ประคองร่างแบคฮยอนให้นอนลงบนเตียงนุ่ม แล้วรีบหาเสื้อผ้ามาใส่ให้แบคฮยอนอย่างรวดเร็ว

 

“ไปกับฉันนะ”

 

พูดขออนุญาตโดยไม่รอการตอบกลับ อุ้มร่างบางขึ้นด้วยสองแขนแกร่ง ประคองขึ้นแล้วรีบพาไปโรงพยาบาลทันที

 

 

 

 

 

 

 

ไม่นานเกินกว่าร่างบางจะทรุดลง ห้องพักคนไข้พิเศษก็มีร่างบางของแบคฮยอนนอนเข้าน้ำเกลืออยู่ ดวงตาเล็กหลับพริ้มอย่างไร้ความรู้สึก โดยมีชานยอลนั่งอยู่ข้าง ๆ กุมมือไว้อย่างไม่ห่าง

 

ริมฝีปากหนากดจูบที่หลังมือร่างบางอย่างแผ่วเบา ค้างไว้อย่างนั้นจนแทบหมดลมหายใจ ก่อนคล้ายออกแล้วเปลี่ยนมาแนบไว้ที่ข้างแก้มตัวเองอย่างอบอุ่น

 

“ไม่เป็นอะไรแล้วนะ รีบ ๆ ตื่นมาขึ้นมาได้แล้ว”

 

ระบายยิ้มออกมาคนเดียวเหมือนคนบ้า ยิ่งได้จ้องใบหน้าหวานนวล คน ๆ นี้ก็แทบจะลืมเรื่องราวทุกสิ่ง ถ้ามือถือเครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงไม่สั่นซะก่อน

 

ชานยอลลุกขึ้นจากเตียงเดินมาจนติดระเบียงห้อง ล้วงมือถือขึ้นมาดูชื่อเรียกเข้า

 

“ลู่ฮาน” อุทานออกมาเบา ๆ ก่อนกดรับ

 

“ฮัลโหล” พูดเสียงเรียบ พร้อมกับครุ่นคิดถึงเรื่องราวในบันทึก

 

คุยกันได้ซักพักก่อนที่ลู่ฮานจะขอวางสายไปก่อน ชานยอลยังยืนคิดอะไรก่อนซักพัก แล้วจึงเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม มือหนาหยิบสมุดบันทึกที่ตนเองอ่านผ่านไปแล้วหลายรอบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

 

 

ก่อนเลิกกันหนึ่งอาทิตย์

วันนี้เป็นวันที่ฉันปวดหัวที่สุดในรอบสัปดาห์ นี่รวบยอดเอามาทั้งอาทิตย์เพื่อหาสรุปวันนี้วันเดียวเลยนะ เพราะคิดว่าใช้เวลาคิดมานานมากแล้ว ชานยอล ... นายรู้ไหมว่า ฉันรักนายมาก แล้วฉันก็รู้ว่านายเองก็คงก็รักฉันเหมือนกัน  แต่ฉันอยากรู้ว่านายรักฉันมากแค่ไหน สิ่งที่ฉันคิดมาตลอดทั้งอาทิตย์ คือการลองใจนายด้วยคำพูดต้องห้ามของคนรักกัน ฉันจะลองบอกเลิกนายชานยอล ... แต่ฉันยังไม่กล้าบอกเลย ฉันได้แต่เขียนมันในกระดาษแบบนี้แหละ ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจนะ แค่อยากลองดูเฉย ๆ อยากรู้จริง ๆ

สรุปง่าย ๆ สั้น ๆ ฉันตกลงกับตัวเองแล้วว่า จะเลิกกับนาย จะบอกเลิกนายชานยอล ... ถ้านายเดินออกไป แสดงว่านายไม่รักฉัน แต่ถ้านายง้อฉัน อ้อนวอนฉัน ... นั่นแสดงว่านาย รักฉัน

 

 

 

 

ใบหน้าหล่อคมคายเหลือบมองร่างที่หลับสนิทอยู่บนเตียงของทางโรงพยาบาล ดวงตาดำขลับยังมองอย่างไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจในเหตุผลที่ทดสอบอะไรบ้า ๆ แบบนี้ด้วย ตอนนั้นชานยอลเข้าใจอย่างถือมั่นในสิ่งที่คิด คือแบคฮยอนไม่ได้รักเขาแล้วจริง ๆ

 

 

 

 

วันบอกเลิก

พูด ... พูดไปแล้ว พูดคำแรง ๆ ออกไปด้วย ทำไมเผลอปากไปแบบนั้นนะ อยากขอโทษ อยากเดินกลับไปแล้วบอก ฉันขอโทษ แต่ฉันทำไม่ได้ แถมยังเดินหนีนายออกมาโดยไม่หันหลังไปมองเลยซักนิด แล้วดูตอนนี้สิ ฉันกำลังร้องไห้ให้กับความคิดบ้า ๆ ที่แม่งไม่ได้เรื่องเลย ฉันไม่เข้าใจตัวเอง เกลียดความหยิ่งในตัวที่สุด ตอนนี้ฉันไม่ต้องการคำอ้อนวอนจากนายแล้ว แค่นายเดินมาตรงหน้าฉัน แล้วบอกว่า รักฉัน แค่นั้นจริง ๆ ฉันจะกอดนายไว้ไม่ปล่อยนายไป นายได้ยินฉันไหม นายได้ยินฉันไหมชานยอล

 

 

 

 

ร่างสูงย้อนนึกคิดไปถึงเรื่องราวเมื่อห้าเดือนก่อน วันที่เขาเจ็บที่สุด เสียใจที่สุด ทรมานจนเหมือนว่าชีวิตนี้ไม่เหลือใครแล้ว นายรู้ไหม ฉันเสียใจมากเลยนะ แบคฮยอน

 

“ชานยอล .. ฉันมีอะไรจะบอกนาย”

 

“หื้ม ... มีอะไรหรอ” ถามด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

 

ร่างเล็กช้อนสายตาขึ้นมองร่างสูงอย่างหมองหม่น ทำเอาชานยอลต้องหุบยิ้มลงในทันที 

 

“มีอะไรหรอแบคฮยอน” ถามย้ำอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

 

“ชานยอลฉันคิดว่าเราไม่เข้ากัน” พูดออกมาเสียงเบา ทว่าดังชัดเจนในความคิดของชานยอล

 

“นายว่าไงนะ”

 

“ชานยอล ... เราเลิกกันเถอะ”

 

“ไม่ ... ทำไมต้องเลิกด้วย ฉันทำอะไรผิด ฉันไม่ดีตรงไหน นายอยากให้ฉันเป็นยังไงฉันทำให้นายได้ ฉันยอมเปลี่ยนตัวเอง พร้อมจะทำตายใจนายทุกอย่าง”

 

“ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”

 

“ทำไมหละแบคฮยอน”

 

“ชานยอลนายไม่รู้จริง ๆ หรือไง” ตะโกนใส่หน้า “นายมันโง่แบบนี้ไง ทั้งเชย ทั้งไม่เอาไหน แว่นหนา ๆ เนี่ย” ชี้ไปที่แว่น “ใส่แล้วเท่ห์ฉันจะไม่ว่า แต่นี่ใส่แล้วมันไม่ได้ช่วยให้ดูดีเลย เวลาเดินไปด้วยกัน เหมือนฉันเดินกับพ่อ นายมัน ... มันไม่คู่ควรกับฉัน !

 

“ให้ฉันแก้ตัวได้ไหม”

 

“ไม่ ! หยุดพูดได้แล้วชานยอล นายไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ เลิกคือเลิก ... เราเลิกกันแล้ว”

 

“แบค ...”

 

“ไม่ต้องตามมานะ ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย”

 

เหมือนหัวใจโดนควักออกมาจากร่างกาย โดยคนใจร้ายที่ตัวเองรักที่สุด ร่างกายทรุดลงราวกับโลกไร้แรงโน้มถ่วง พร้อมกับหยดน้ำที่ไหลรินออกมาอย่างไม่เหลือคราบของลูกผู้ชาย ... เช่นเดียวกับตอนนี้

 

มือหนายกขึ้นซับน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว กระพริบตาถี่ ๆ เพื่อห้ามไม่ให้มันไหลออกมาอีก โชคดีที่แบคฮยอนไม่ฟื้นมาเห็นหยดน้ำตาหยดนี้ มิเช่นนั้น เกราะแข็งแกร่งที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อแสดงให้แบคฮยอนเห็น คงจะพังสลายไปในเวลานี้เป็นแน่

 

 

 

 

หลังวันเลิกกันหนึ่งอาทิตย์

ไอ้ชานยอล ไอ้คนบ้า นายมันคนไม่มีหัวใจจริง ๆ สินะ หายไปเป็นอาทิตย์ ไม่ตามมาง้อ ไม่ตามมาตื้อ แล้วดูสิ ดูสิ่งที่นายทำ ... หนีฉันไปประเทศจีนงั้นหรอ นายมันนิสัยไม่ดี ไหนบอกว่ารักฉันยังไงหละ ไหนบอกรักฉันคนเดียว ทำไมไม่ง้อ ทำไมไม่ตื้อ ทำไมหนีไปแบบนี้ นายไม่ได้รักฉันแล้วใช่ไหม ... นายไม่รักฉันจริง ๆ สินะ ... ฉันคงต้องตัดใจ

โชคดีนะ ชานยอล ... ฉันรักนาย

 

 

 

 

“แบคฮยอน” เอ่ยเรียกออกมาเบา ๆ หลังจากปิดสมุดบันทึก

 

ร่างสูงวางสมุดเล่มนั้นไว้บนโต๊ะข้าง ๆ นั่งมองร่างเล็กด้วยความรู้สึกหลากหลาย เอื้อมมือจับมือบางขึ้นมากุมไว้ กดจูบลงหลังมือเบา ๆ อีกครั้งอย่างเข้าใจในทุกอย่าง

 

กำแพงแข็งแกร่งพังทลายลงมาจนเหลือเพียงเศษฝุ่น เพียงแค่ข้อความสั่น ๆ ในหน้ากระดาษไม่กี่บรรทัด ทุกอย่างที่ต้องการรู้ ทุกอย่างที่ต้องการคำตอบ กระจ่ายชัดในทุกความรู้สึก

 

เหมือนร่างกายอ่อนแอลง เหมือนรอบข้างหนาวเหน็บ ความรู้สึกผิดโหมกระหน่ำเข้าทำร้ายจิตใจอย่างไร้เกาะป้องกัน หอกแหลมนับพันเล่มทิ่มลึกกลางหัวใจ เจ็บปวดไปทั้งร่างกาย ยิ่งเมื่อเห็นรอยแผลที่ข้อมือขาว น้ำตาสีใสก็ไหลออกมาอย่างไร้เหตุผล

 

“ฉันขอโทษ” พูดเสียงสั่นด้วยความสำนึกผิด

 

ปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลโดยไม่ซับมันออก หมดแล้ว ... ไร้ซึ่งคราบซาตาน มีเพียงคนอ่อนแอที่โกหกหัวใจตัวเองมาโดยตลอด เป็นเหมือนหุ่นไล่กาที่อยู่ได้ด้วยไม้ค้ำ พอไม้นั้นหักหุ่นไล่กาที่น่ากลัว ก็กลายเป็นเพียงมัดฟาง ที่ไร้ประโยชน์

 

“ฮึก ... ฉันขอโทษ ... ขอโทษ”

 

พูดซ้ำอีกหลายครั้งไม่ยอมหยุด ฝังลึกลงไปในความรู้สึกผิดที่ยากจะแก้ไข

 

ไม่มีใครรู้ว่าแบคฮยอนคิดยังไง ... ไม่มีใครรู้ว่าความผิดครั้งนี้จะได้รับการให้อภัยหรือไม่ แต่เพียงแค่ตอนนี้ เวลานี้ ให้ชานยอลได้นั่งตรงนี้ กุมมือเล็กอย่างอย่างนี้ ได้มอง ... ได้ดูแล ... เพียงเท่านี้ก็ดีแล้ว

 

“ชานยอล ... นายร้องไห้หรอ”




.........



100%

แบคฟื้นแล้ว 

ไรต์ : *วิ่งงงงงงงงงงงงง*

เม้นให้ฟิค 
แท๊กในทวิต #ฟิคมารยา 

แท๊กเยอะ ๆ เม้นเยอะ ๆ ไรต์จะรีบมาต่อเลยคะ 




 

B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

4,019 ความคิดเห็น

  1. #4002 Ohsehun9494 (@Ohsehun9494) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 14:18
    เห้อ แบคก็ไม่ควรรลองใจอะไรแบบนั้นเล้ยย แต่ชานยอลก็ยังเลวอยู่ดี ชิ
    #4002
    0
  2. #3977 B_hundred_Beam (@beambeam1a) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:33
    เอาคืนได้ป่ะ
    #3977
    0
  3. #3950 pongarin11 (@pongarin11) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:04
    อยากให้ชานยอลโดนเอาคืนบ้าง หึหึ แค้นแทนแบค/อินๆ
    #3950
    0
  4. #3899 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 23:05
    ผีนิ ...
    #3899
    0
  5. #3800 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 01:20
    น้ำตาแตก
    #3800
    0
  6. #3750 Meannie Sirichon (@meannie2543) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 16:11
    กูร้องงงงงง!!
    #3750
    0
  7. #3643 นัทวีนัส (@00nafnut) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 18:24
    แหม๋ๆที่แท้ เรื่องก็แค่ว่าแบคลองใจ ทำเอาเข้าใจผิดกันไปใหญ่
    #3643
    0
  8. #3635 วาบุญญรัตน์ (@boonyarat45600) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 17:25
    จงเเด นายทำให้ชานได้รู้ตัว เเต่ก้อเเอบสงสารชานยอล
    #3635
    0
  9. #3619 Monphanat Sivakhasirnravi (@ffddggkk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 18:13
    ฮือออออออน้ำตาแตกเลย
    #3619
    0
  10. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 19:48
    เฉิน ชอบนายอ่ะเรื่องนี้ คือบั่บน่ารักอ่ะ.... ขอเเบบนี้ซักคนได๋ป๋ะ.....
    #3614
    0
  11. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 19:40
    จะสมนำ้หน้าใครดี
    ชานก็ไม่เชื่อมั่นในความรัก
    เเบคก็ทำอะไรเเบบโง่ๆ ไม่เเคร์ความรู้สึกกันเลย....สมนำ้หน้า

    #3612
    0
  12. #3537 ♡ 찬열&변백 ♡ (@zindelf-13) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 05:53
    ชานยอลคืคนที่โง่ที่สุด จะสายไปมั้ยนะ...
    #3537
    0
  13. #3483 nu_phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 21:52
    ออออ ที่แท้ก้อเข้าใจผิด.....เอาอิกแล้ว อิลองใจ กันนิ ㅠㅠ
    #3483
    0
  14. #3156 KeyLuhan (@soulmatekey) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 12:34
    พี่ลู่ร้ายแหะ นึกว่าจะใสซื่อ เซฮุนเก็บพี่ลู่ ด่วนน
    #3156
    0
  15. #2703 AlwaysFanXing (@baekhyunn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 19:24
    เจ็บ ทุกการกระทำ ที่ทำให้เธอเสียใจ ฉันทรมานแค่ไหน ใครจะรู้ที่ผ่านมา~ เฮ้อ สงสารใครดี
    #2703
    0
  16. วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 00:16
    กี๊ด!!!!!
    กำลังจะดีกันรึเปล่าา O_O!!!!! ?
    #2596
    0
  17. #2493 domo za (@nannie6-3) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 18:47
    เย้!!!!!ฟื้นแล้ววววสส
    #2493
    0
  18. #2318 เคะน้อย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 14:45
    อ่าา ลองใจแรงไปนะแบค ถึงว่าล่ะ หยอยมันถึงแค้น แต่พอรู้แล้วก้อสำนึกผิดนะหยอย เจ็บช้ำพอกัน
    #2318
    0
  19. #2266 ,,DolPhino,, (@ohmmybear) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 02:26
    ฉากเรียกน้ำตาเลยงานนี้ 
    โอ้ยชานยอล คราวหลังฟังเหตุผลบ้างนะ
    แต่บางครั้งแบคก็เล่นแรงไป - -*
    ใครจะไม่เงิบบ้างล่ะพูดแบบนั้น
    #2266
    0
  20. #2249 punkkhung (@choltida) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 18:13
    เศร้าอ่ะ :'(
    #2249
    0
  21. #2223 iseyeol (@warangk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 02:07
    ไปหาแบคป่าว 555 สรุปเรื่องนี้น่าสงสารกันถ้วนหน้า เฮ้ออ ผลัดกันเจ็บสินะ
    #2223
    0
  22. #2047 NaYJii (@gliz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 01:02
    ลู่แย่มาก
    #2047
    0
  23. #1989 mm_exo (@mildmint2177) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 07:30
    จุกแดก เลย ให้ตายเถอะ
    #1989
    0
  24. #1840 demon@0@ (@54040249347ammie) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 01:46
    เป็นไงหละชานยอล ความจริงมันเป็นยังไง
    #1840
    0
  25. #1694 DISCH.★ (@hahahayee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 20:03
    แบคเธอก็พิสูจน์ด้วยวิธีที่เสี่ยงไปนะ =0=
    #1694
    0