Shake it เขย่า(ขย่ม)รักให้ตรงล็อก(ํYaoi)

ตอนที่ 4 : ฝากไข้ (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ส.ค. 59

 Shake it เขย่า(ขย่ม)รักให้ตรงล็อก

STORY 1 : ฝากไข้

ป้าไสย :

 

 

4

ฝากไข้

 

 

 “เอาไงดีว่ะเนี่ย เข้าไปเลยละกัน” สายลมที่ยืนอยู่หน้าบ้านของเมฆา ตัดสินใจหยิบกุญแจสำรองมาเปิดประตูเหล็กแล้วค่อยๆเดินเข้าไปภายในบ้านอย่างระมัดระวัง บ้านของเมฆาเป็นบ้านเดี่ยวสีขาวหลังไม่ใหญ่มาก ภายในทาด้วยสีฟ้าอ่อน ตกแต่งบ้านแนวทะเล มีทั้งปลา โมบายหอย ห่วงชูชีพเล็กๆ เรือใบ ทุกอย่างที่ให้กลิ่นอายของทะเล ยิ่งมองก็ยิ่งเพลินตา


                “ดูเป็นลูกคนมีเงินเหมือนกันนี่หว่า..” สายลมพึมพำก่อนจะเดินขึ้นไปชั้น2ของบ้านแล้วเปิดประตูห้องที่มีป้ายแขวนหน้าห้องรูปเมฆ น่าจะใช่นะ เมฆ..เมฆา

                สายลมกวาดสายตาไปทั่วบริเวณห้องที่มีการตกแต่งเหมือนกับด้านล่างทุกอย่างเป็นสีฟ้า..


                “อือ...” เมฆาครางออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่ามีมืออุ่นๆแตะอยู่บริเวณหน้าผาก


                “ตัวร้อนจี๋เลย พี่ๆลุกขึ้นมากินยาก่อน” สายลมเขย่าคนที่นอนอยู่บนเตียง


                “....อือ ใคร.. วะ”


                “ผมเองพี่ ลมไง พี่ลุกขึ้นมาก่อน เร็ว” สายลมดันตัวของเมฆาให้ลุกขึ้นพร้อมกับหาหมอนมารองหลังให้ เมฆาดันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก


                “พี่กินข้าวกินยายังเนี่ย”


                “....ยัง” เมฆาตอบพร้อมกับมองสายลม


                “พี่มองผมทำไม”


                “มึงเข้ามาบ้านกูได้ยังไง”


                “เพื่อนพี่ให้ที่อยู่กับที่ซ่อนกุญแจสำรองก็เลยเข้ามา โทษทีละกันที่ถือวิสาสะเข้าบ้านโดยไม่บอก” สายลมบอก


                “รอแปป ผมจะไปอุ่นข้าวต้มให้เห็นวางอยู่โต๊ะข้างล่าง อ้อ ยืมใช้ครัวได้ใช่มั้ย?”

เมฆาพยักหน้ารับ สายลมจึงรีบลงไปอุ่นข้าวต้มและเตรียมยายกขึ้นมาให้คนป่วยบนห้อง


“แล้วมึงมาหากูมีอะไร”

เมฆาที่นอนอยู่ถามขึ้นหลังจากที่กินข้าวและยาเสร็จ


“ผมจะมาเอาป้ายชื่อ ใกล้จะส่งคะแนนแล้ว ถ้าพี่ไม่ให้ผมก็แย่อ่ะดิ” สายลมตอบพร้อมกับนำผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆแปะกลางหน้าผากอีกคน


                “นึกว่าเป็นห่วงกูซะอีก อุตส่าห์ดีใจ เสียความรู้สึกชิบ..” เมฆาบอกหน้านิ่ง สายลมชะงักมือไปนิด ก่อนจะทำเป็นไม่ได้ยินอะไร


“งั้นผมขอคืนเลยละกัน ยังไงพี่ก็คงหายไม่ทันไปส่งคะแนนแน่” สายลมพูดพร้อมกับแบมือไปตรงหน้าคนป่วย เมฆาเหลือบมองอีกคนก่อนจะสอดมือไปใต้หมอนที่หนุนอยู่


“อยากได้มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”


“ข้อแลกเปลี่ยนอะไรอีกวะพี่ นี่พี่ยังแกล้งผมไม่พออีกหรอ” สายลมบ่นออกมาอย่างหัวเสีย


“ตกลงมึงจะไม่เอา โอเค” เมฆาพูดแล้วทำท่าจะเก็บป้ายชื่อไว้ใต้หมอนอย่างเดิม สายลมรีบจับข้อมือของเมฆาไว้ทันที ถ้าไม่ได้วันนี้แย่แน่กู


“อะไร มึงมาจับมือกูทำไม”

เมฆาถามหน้านิ่ง สายลมเบ้ปากนิดๆอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะปล่อยมืออีกคน นึกว่าอยากจับมากนักหรือไง ฮึ่ย!


“ตกลง พี่จะให้ผมทำอะไรอีกล่ะ”

เมฆายกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะตบเตียงเบาเป็นเชิงบอกให้มานั่งนี่ สายลมฟึดฟัดเล็กน้อยแต่ก็ยอมนั่งลงข้างๆคนป่วย คราวนี้จะแกล้งอะไรกูอีกล่ะ


“นั่งเงียบๆแล้วหลับตา”


“พี่จะให้ผมนั่งสมาธิให้ดูหรือไง จริงจังหน่อยดิวะ”

สายลมบ่นออกมาแต่ก็ต้องเงียบปากลงเมื่อเจอสายตาดุๆมองมา ทำไมต้องมองเหมือนกุเป็นเด็กด้วยวะ


“เออ เงียบก็ได้วะ อ่ะ เดี้ยวนั่งสมาธิให้ดูเลย”

สายลมบอกก่อนจะขยับตัวนั่งขัดตะหมาดหันหน้าไปทางคนป่วย สองมือผสานกันอยู่ที่ตัก


“มึงนี่เหมือนหมาบ้านเลยนะ สั่งให้ทำอะไรก็ทำ”


“อะไรอีกวะ ทำก็ว่าไม่ทำก็ว่า พี่จะเอาไงกันแน่” สายลมโวยวายออกมาทั้งที่ยังหลับตา


“เออ งั้นฝากไข้หน่อยละกัน”


“หะ อ..อื้ออออ..”

เมฆาประกบริมฝีปากลงนาบกับริมฝีปากของสายลมทันที ด้วยความที่กำลังจะต่อล้อต่อเถียงกับเมฆาทำให้เมฆาสามารถสอดลิ้นเข้าไปด้านในโพรงปากหวานอย่างง่ายดาย ลิ้นร้อนของเมฆาเกี่ยวพันกับลิ้นของสายลมอย่างช่ำชอง คนที่ถูกรุกส่งเสียงอื้ออึงในลำคอพยายามขยับตัวดิ้นหนี แต่เมฆาก็ใช้มือกดไปแขนที่ผสานกันอยู่ที่ตักทำให้ขยับตัวไม่ได้ มืออีกข้างก็จับท้ายทอยไว้แน่น บดเบียดริมฝีปากร้อนกับริมฝีปากอีกคนอย่างกระหายส่งผ่านอุณหภูมิร่างกายให้กัน


“อื้อออ พ..พอแล้ว อืออ... ทำอะไร.. เนี่ย หยุด..” สายลมที่พยายามหันหนีกับสัมผัสที่ได้รับพูดติดๆขัดๆเมื่อเมฆาที่ถอนริมฝีปากออกให้เขาได้หายใจแปปเดียวก่อนจะประกบริมฝีปากอีกครั้ง ไหนจะแขนที่ถูกกดไว้แถมอีกคนก็ตัวใหญ่กว่าอีก ยิ่งทำให้สายลมขัดขืนลำบากเข้าไปใหญ่ เมฆาใช้จังหวะที่สายลมกำลังโวยวายเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ยิ่งสายลมมีท่าทีขัดขืนยิ่งปลุกความดิบเถื่อนในตัวของเมฆาให้เพิ่มมากขึ้น เมฆาดูดดันลิ้นเล็กจนร่างบางสะท้านไปทั่วร่าง

 

“พี่คะ กลับมาแล้วนะ”

สายลมผวาเฮือกก่อนจะรีบดึงสติผลักคนตรงหน้าออกแล้วลุกขึ้นปาดริมฝีปากตัวเองไปมา


“แม่งเอ๊ย ทำไมมีแต่คนขัดจังหวะกูวะ” เมฆาบ่นหัวเสีย


“ไอ้พี่บ้า!แม่ง” สายลมว่าก่อนจะรีบเปิดประตูห้องแล้วรีบลงไปชั้นล่าง


“อ้าว เพื่อนของพี่เมฆจะกลับแล้วหรอคะ” ปรายฟ้าเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสายลมเดินลงมาอย่างรีบร้อน


“เอ่อ ครับ” สายลมตอบมองผู้หญิงตรงหน้า หน้าเหมือนกันเลยแหะพี่น้องคู่นี้ ก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อคิดขึ้นได้ว่าลืมเอาป้ายชื่ออีกแล้ว


“เป็นอะไรหรอคะ ปวดหัวหรอ แย่จังติดพี่เมฆหรือเปล่าเนี่ย” ปรายฟ้าถามเมื่อเห็นว่าสายลมยืนขมวดคิ้วแล้วจับหัวของตัวเองไปด้วย


“เปล่าครับ ผมแค่ลืมของนิดหน่อย”


“งั้นเดี้ยวฟ้าขึ้นไปเอาให้นะคะ พี่ลืมอะไรหรอ”


“ป้ายชื่อน่ะ ไม่ต้องลำบากหรอก เดี้ยวค่อยมาเอาใหม่ก็แล้วกัน”


“ไม่ลำบากหรอกค่ะ รอแปปนะ ไม่นานค่ะ” ปรายฟ้าบอกก่อนจะรีบขึ้นไปที่ห้องพี่ชาย เมื่อเข้าห้องก็เห็นพี่ชายที่นั่งพิงหมอนถือป้ายชื่ออยู่ในมือ


“ฟ้าขึ้นมาเอาป้ายชื่อให้พี่ที่อยู่ข้างล่างอ่ะ เขารออยู่” เมฆาหันมามองก่อนจะยื่นป้ายชื่อให้


“ฟ้า ทำไมวันนี้มาไวหะ ทำไมไม่มาช้าๆใครสั่งให้มาไวเนี่ย” เมฆาบ่นให้น้องสาว ปรายฟ้ามองหน้าพี่ชายงงๆก่อนจะรีบลงไปข้างล่างเพราะกลัวว่าอีกคนจะรอนาน


“นี่ค่ะ ถูกมั้ยคะ”


“ใช่ครับ ขอบคุณมาก”สายลมรับป้ายชื่อมาถืออย่างโล่งอกในที่สุดก็ได้ป้ายชื่อคืนมาสักที หลังจากนี้ก็จะไม่เกี่ยวข้องกับเมฆาอีก


“ไม่ต้องพูดสุภาพกับฟ้าหรอกค่ะ พี่อายุมากกว่านะ ว่าแต่พี่ชื่ออะไรคะ”


“พี่ชื่อลมครับ” สายลมยืนคุยกับปรายฟ้าพักหนึ่งก่อนจะโบกมือลากลับบ้านตัวเอง 




...............................................



 

“ทุกคนส่งป้ายชื่อครบแล้วใช่มั้ย วันนี้วันสุดท้ายนะ”


“ครับ/ค่ะ”


นักศึกษาทุกคนขานตอบอย่างพร้อมเพรียงแล้วทำความเคารพอาจารย์ที่เดินออกจากห้องไป ตอนนี้ทุกคนจับกลุ่มพูดคุยกันในช่วงเปลี่ยนคาบเรียน สายลมนั่งบ่นกับเพื่อนในกลุ่มถึงความยากลำบากกว่าจะได้ป้ายชื่อมาส่งท่ามกลางความขำขันของเพื่อนคนอื่นๆ


“ลม มีรุ่นน้องมาหาแกว่ะ”

เพื่อนในห้องเดินมาเรียกพร้อมกับชี้ไปที่หน้าประตูห้อง ซึ่งมีร่างเล็กของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง ใครวะ..


“น้องมีอะไรกับพี่หรอครับ”

สายลมถามขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยืนนิ่งไม่ยอมพูดสักทีเมื่อเขาเดินออกมาแล้ว


“เอ่อ หนูชอบพี่ค่ะ ขอไลน์พี่หน่อยได้มั้ยคะ” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยท่าทางขัดเขิน


“หื้ม ได้สิ แล้วน้องชื่ออะไรครับ”

สายลมยกยิ้มพร้อมกับรับโทรศัพท์มือถือจากหญิงสาวมากดพิมพ์ไอดีไลน์


“ชี่อฝนฝนค่ะ เอ่อ พี่ยังไม่มีแฟนใช่มั้ยคะ”


“ยังครับ แต่คิดว่าอีกไม่นานคงมี” สายลมพูดหยอกล้อหญิงสาวตรงหน้า จนคนฟังเขินอายหน้าแดง


“ขวางทาง!

เสียงทุ้มติดหงุดหงิดเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง สายลมหันไปมองก็เจอกับเมฆาที่มองมาที่ตนกับหญิงสาวนิ่งๆ


อะไรวะ กินยาลืมเขย่าขวดอีกหรือไง ยืนก็ไม่ได้ขวางทางแทบจะสิงกับระเบียงอยู่แล้ว!นี่ตาบอดหรืออะไรกันแน่วะ


“พี่ก็เดินไปดิ ทางมีเยอะแยะ”


“เอ่อ งั้นฝนขึ้นเรียนก่อนนะคะพี่ลม” หญิงสาวเมื่อเห็นว่ามีคนมาขัดจังหวะจึงขอตัวกลับห้องเรียนก่อน โดยมีสายลมส่งรอยยิ้มให้จนเดินพ้นสายตาไป ก่อนจะหันกลับมามองอีกคนที่เข้ามาขัดจังหวะ


เมฆายืนกอดอกพิงราวระเบียงมองอยู่ สายลมขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ


มีอะไรอีกวะ


                “พี่จ้องผมมีอะไร”


                “กูเป็นรุ่นพี่ คุมน้ำเสียงของมึงด้วยไอ้ลม” เมฆาว่าออกมาเมื่อสายลมพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงติดห้วนแกมรำคาญ


                “เออๆ ตกลงพี่มีไร ผมมีเรียนต่อนะเนี่ย” สายลมตอบปัด ยกมือขึ้นกอดอกรอฟังอีกคนพูด เมฆาถอนหายใจออกมากับท่าทางของสายลม


                “มึงคุยอะไรกับน้องคนนั้น”


                “ผมไม่จำเป็นต้องบอกว่ะ” สายลมยักไหล่นิดๆก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูเพื่อเข้าห้อง


                หมับ!


                “เฮ้ย!ปล่อยนะพี่”

                สายลมโวยวายออกมาเมื่อเมฆาจับต้นคอของตัวเองแล้วบีบเบาๆ


                “กูยังคุยกับมึงไม่จบ”


                “แต่ผมไม่อยากคุย ปล่อยนะเว้ย”

                สายลมบอกพยายามแกะมือของเมฆาออกจากต้นคอของตัวเอง


                “รังแกอะไรน้องเมฆา เข้าเรียนกันได้แล้ว” เสียงของอาจารย์ประจำสาขาเอ่ยขึ้นเมื่อยังเห็นนศ.ทั้ง2คนยังยืนอยู่หน้าห้อง


                “ผมไม่ได้รังแกอะไรมันสักหน่อย แค่นวดคอให้” เมฆาบอกพร้อมกับปล่อยมือ


                “พี่เขารังแกผมครับ เขาบีบคอผม” สายลมได้ทีรีบฟ้องทันที นี่ล่ะโอกาสเอาคืน


                “ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้ลม ถ้ากูบีบคอมึงจริง มึงไม่ได้ยืนฟ้องแบบนี้หรอก”


                “พอๆแยกย้ายกันเข้าเรียนได้แล้วพวกแก” อาจารย์บอก ก่อนที่สายลมจะแยกเข้าห้องไป ส่วนเมฆาก็เดินลงไปชั้นล่าง

.

.

.

.

.

                “ไอ้ลม มึงมานี่”

                สายลมที่กำลังจะเดินเลี้ยวออกจากวิทยาลัยหันมามองต้นเสียงอย่างเซ็งๆก่อนจะบอกเพื่อนให้ไปรอที่ป้ายรถเมล์ แล้วเดินไปหาคนตัวสูงกว่า


                “วันนี้กูจะเข้าไปร้านมึง มีเมนูใหม่แนะนำมั้ยวะ”


                “ถ้าพี่อยากรู้ก็เข้าไปถามที่ร้านเอา ผมไม่ใช่คนทำ ตอบไม่ได้” สายลมตอบเสียงขุ่น


“พี่ลมคะ”

                สายลมหันไปมองหญิงสาวที่กำลังเดินมาหาตนเอง


                “นึกว่ากลับไปแล้วซะอีก กำลังตามหาอยู่เลยค่ะ”


                “แล้วน้องฝนมีอะไรกับพี่หรือเปล่าครับ”


                “แค่ตามหาดูน่ะค่ะ เผื่อจะได้กลับบ้านพร้อมกัน”


                “พอดีเลย พี่กำ..... !!!


                “พอดีว่าไอ้ลมมันกำลังจะไปทำธุระกับพี่ วันนี้น้องฝนคงต้องกลับบ้านคนเดียวไปก่อนนะครับ” เมฆาได้ทีรีบกอดคออีกคนจากด้านหลังแล้วเอามือปิดปากไม่ให้สายลมพูดอะไรออกมา


                “อ๋อ.. งั้นหรอคะ วันหลังก็ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะพี่ลม” เมื่อแน่ใจว่าหญิงสาวเดินออกไปไกลแล้วเมฆาก็ปล่อยมือออกจากอีกคน


                “พี่มายุ่งเรื่องของผมอีกแล้วนะ” สายลมพูดเสียงแข็งมองอีกคนอย่างไม่พอใจ


                “ยุ่งอะไรวะ ก็วันนี้มึงมีธุระกับกูจริงๆ”


                “ผมไปมีธุระกับพี่ตอนไหนมิทราบ ถามจริงๆนี่พี่มีปัญหาอะไรกับผมนักหนา”


                “อยากรู้จริงๆหรอว่ากูมีปัญหาอะไรกับมึง” เมฆายื่นหน้าไปใกล้อีกคนจนต้องถอยหนีอย่างหวาดหวั่น


                “เออดิ พี่ชอบมาตอแยกับผมคนเดียว ทำไมไม่ไปแกล้งคนอื่นมั่งวะ”


                “ก็คนอื่นมันไม่สนุกเท่ามึงไงไอ้ลม” เมฆาบอกพร้อมกับดีดไปที่หน้าผากอีกคน


                “แม่งเจ็บนะพี่ เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้” สายลมพูดหน้างอมือก็ลูบหน้าผากตัวเองไปด้วย


                “ก็กูเล่นกับเด็กอยู่ไง ไปขึ้นรถกับกู เร็วๆ”


                “ผมจะกลับกับเพื่อน เชิญพี่ตามสบาย” สายลมบอกพร้อมกับหันหลังเดินขึ้นสะพาน


                “อะไรของพี่อีกเนี่ย!


                “อย่าขัดใจกู ไม่กลับกับเพื่อนวันหนึ่งบ้านมึงไม่บึ้มหรอก มากับกูซะดีๆ” เมฆาจับคอเสื้ออีกคนจากด้านหลังแล้วเดินลากไปตามทาง ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาคนอื่นๆที่เดินผ่านไปมา


                “โอ้ยพี่ พอแล้ว ผมเดินเองได้ เลิกลากผมแบบนี้สักทีเถอะ”


                “เออ ถ้ามึงพูดง่ายๆทำตัวดีๆตั้งแต่แรกกุจะลากมึงแบบนี้มั้ย มึงมีสมองลองคิดดูดีๆดิ” เมฆาปล่อยมือแล้วยืนกอดอกมองอีกคน สายลมได้แต่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วเดินนำไปที่จอดรถ เมฆาส่ายหัวเบาๆแล้วเดินตามไปไม่ห่าง

                ตลอดทางกลับบ้านสายลมนั่งเงียบๆไม่พูดไม่จาทำหน้ามุ้ยอยู่คนเดียว จนถึงหน้าร้านตัวเองก็ลงจากรถแล้วเดินขึ้นห้องไปไม่พูดจากับใคร เมฆาเพียงแค่ส่งยิ้มให้กับพี่วิมลที่มองมาอย่างสงสัยเท่านั้น


                “ลมมันก็เป็นงี้ล่ะ งอนคนเดียวเดี้ยวก็หาย”


                “ครับ”

เมฆาพยักหน้ารับ ก่อนจะลงมือทานอาหารตรงหน้า


“แม่งต้องเกลียดเราแน่ๆ”

ทางด้านสายลมที่ขึ้นมาห้องตัวเองก็บ่นพึมพำอยู่คนเดียว คิดไปต่างๆนานาถึงเหตุผลที่เมฆาชอบปฏิบัติกับตัวเองแตกต่างจากคนอื่น


“อะไรกัน”

สายลมบ่นเมื่อเห็นว่าหน้าจอโทรศัพท์มือถือแสดงข้อความไลน์จากกรุ๊ปเพื่อน เมื่อกดเข้าไปอ่านข้อความก็เห็นว่าเป็นเต้ที่ส่งข้อความมาในกลุ่ม


ชื่อ ลาเต้ นะยู๊ววววว  

-                   โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า กอดกันดีกว่า แก้ผ้าขึ้นเตียง

กอล์ฟคนที่ดำๆเหมือนเฉาก๊วย

-                   มึงไปเล่นข้างนอกนะ

แบงค์ คู่จิ้นเจมส์

-                   กูคุ้นๆนะ ของพี่เมฆาใช่มะ เขาเพิ่งโพสตะกี้

ชื่อ ลาเต้ นะยู๊ววววว

-                   ใช่ เขาฝากมาให้ไอ้ลม

-                   อะไรมึงไอ้ดำ กวนตีน

แบงค์ คู่จิ้นเจมส์

-                   ทะเลาะกันอีกแล้วสิไอ้ลมกับพี่เมฆา

สายลม

-                   เหี้ยไรล่ะ ไม่ได้ทะเลาะ ไม่มีอะไรทั้งนั้น

ชื่อ ลาเต้ นะยู๊ววววว

-                   ก็พี่เขาบอกมึงงอนเขาตูดบิดขึ้นห้องไป

สายลม

-                   สัด ตูดบิดห่าไรล่ะ กูแค่เหนื่อย อยากพัก มึงเข้าใจมั้ย!

 

แมร่ง!สร้างเรื่องให้กูอีกแล้ว ไอ้พี่เมฆา!


*******************************


"ตกลงมึงกับพี่เขาเป็นอะไรกันวะ"

"มึงถามอย่างนี้หมายความว่าไงไอ้แบงค์"


................................................................


"เฮ้ย!พี่ ทำไรอ่ะ ปล่อยก่อน ผมทำเองได้"

"สัส!มึงอยู่นิ่งๆดิ เจ็บแล้วยังไม่เจียมตัวอีก"


**เจอกันอีก50เปอร์ที่เหลือ**



.

.

.

.

.

Talk : มาช้าดีกว่าไม่มาเนอะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ 

 

 

 

8 ความคิดเห็น