† • The Eternal Destiny • †

ตอนที่ 9 : บทที่6A : ต้มยำกุ้งรสเซ่บ!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 เม.ย. 53



                บทที่ 6 :: ต้มยำกุ้งรสแซ่บ - I




                ในวันปฐมินิเทศของโรงเรียนเบอร์โดเร่นี้ก็เป็นวันที่อากาศสดใสไม่แพ้วันอื่นๆที่ผ่านมา ฮินาโกะเองก็ตื่นนอนแต่เช้ามาอาบน้ำเตรียมตัวสำหรับวันนี้โดยเฉพาะ แต่มีสิ่งหนึ่งที่น่าแปลก นั่นก็คือพี่ชายสุดที่รักไม่มีวี่แววว่าจะมาป่วนตอนเช้าอย่างเคย แถมเมื่อเงี่ยหูฟังหน้าห้องนอนพี่ชายกลับไม่มีเสียงใดๆอยู่ถายในแม้แต่นิด พูดตามตรงแล้วเจอแบบนี้เข้าไปเธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหูมันโล่งสุดๆจริงๆ


                "พ่อคะพี่ล่ะ?"ฮินาโกะซึ่งเดินลงบันไดมาจากชั้นบนเอ่ยถามผู้เป็นพ่อซึ่งกำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว จากนั้นจึงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทานข้าวตัวประจำของเธอ


                "อ้อ! ฮิโรโตะออกไปกับเพื่อนแต่เช้าน่ะลูก ปีนี้พี่เขาก็ขึ้นชั้นปีสามแล้วนี่นะ"ผู้เป็นพ่อตอบอย่างยิ้มๆแล้วยกจานอาหารเช้ามาวางบนโต๊ะ เด็กสาวเห็นอาหารชวนน้ำลายเยิ้มที่อยู่ภายในก็ตาลุกวาวเป็นประกายวิ้งวับก่อนจะลงทือเขมือบอาหารตรงหน้าหมดภายใน 5 นาทีต่อมา


                "อิ่มแล้วค่า งั้นหนูไปนะคะคุณพ่อ "ฮินาโกะเข้าไปหอมแก้มและโบกมือผู้เป็นพ่อ"วันนี้อาจจะกลับดึกหน่อยนะคะ"


                "ไปดีมาดีนะลูก"ผู้เป็นพ่อโบกมือลาลูกสาว ตอนนั้นเองที่มังกรน้อยบินเอื่อยๆลงมาจากห้องนอนของเด็กสาว ฮินาโกะจึงโบกมือบ๊ายบายและยิ้มลาซารอสก่อนจะเดินไปใส่รองเท้าที่ประตูหน้าบ้าน


                "โชคดีน้าฮินาโกะ"มังกรน้อยโบกมือลาเจ้านายของตนไปเขมือบข้าวไปอย่างสบายอารมณ์


                "ไปนะคะ!"ฮินาโกะเปิดประตูบ้านออกไปพร้อมกันนั้นก็เริ่มออกจิ่งเหยาะๆไปทางโรงเรียน ระหว่างทางเองก็มีเพื่อนชั้นเดัยวกันหลายคนกำลังมุ่งไปโรงเรียนเช่นกัน บ้างก็ใช้จักรยาน บ้างก็นั่งรถลาก บ้างก็นั่งรถโดยสารสาธรณะ โดยจะมีส่วนน้อยที่จะเดินด้วยขาของตัวเองเช่นฮินาโกะ


                ในอาณาจักรโรเวเลียแห่งนี้เทคโนโลยีกำลังเติบโต เริ่มมียานพาหนะต่างๆปรากฏให้เห็นและเครื่องอำนวยความสะดวกอยู่ประปรายแต่กระนั้นราคาก็ไม่ได้ต่ำจนใครต่อใครสามารถซื้อมาใช้กันได้ทั้งหมด บ้านซากุระเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ซื้อใช้เฉพาะจำเป็น อันไหนทำเองได้ก็ทำ ยิ่งมาอยู่ในประเทศกลางแล้วยิ่งแล้วใหญ่ อันที่จริงฮิยาโตะเองก็เคยเสนอที่จะซื้อจักรยานให้ลูกคนละคัน แต่ก็ถูกลูกทั้งสองปฏิเสธหัวชนฝาว่า "ไม่เอา" ผลคือผู้เป็นบิดาจ๋อยไปหลายวันอยู่..เลยยอมคนละครึ่งทางให้ซื้อมาได้ 1 คัน


                เอาตามจริงแล้ว ฮินาโกะเองก็ไม่ได้เกลียดการเดินเท้ามาแบบนี้หรอก ออกจะชอบด้วยซ้ำ เพราะเธอสามารถมองทิวทัศน์รอยตัวได้อิสระแบบไม่ต้องมีอะไรมาขวาง อยากจะเดินไปทางโน้นก็ไป อยากจะพักตรงนี้สักหน่อยก็ได้ ตามใจฉันแบบสุดๆ จะมีข้อเสียคือถ้าลืมอะไรหรือตอนสายๆคงได้วิ่งกันจนตายกันไปข้างเท่านั้นเองนั่นล่ะ..


                "ฮินะจัง~~~"เพื่อนสาวผมดำขลับร้องเรียกมาแต่ไกลดวงตาสีม่วงเป็นประการะยิบระยับงดงาม ทำให้ฮินาโกะนึกถึงเรื่องหนังสือที่อัดใส่หัวคาซึเนะเมื่อวันก่อนได้ในทันทีแต่ดูเหมือนเพื่อนสาวของเธอจะดูออกว่าเธอต้องการถามสิ่งใดจึงชิงตอบก่อนที่อีกฝ่ายจะได้เอ่ยปากถามออกมา"เรื่องหนังสือฉันส่งไปทางไปรษณีย์เวทแล้วค่ะ วันปฐมนิเทศยังไม่ต้องใช้ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ"


                เมื่อถูกซาซึโยะพูดดักคอเข้าถึงจะสะอึกเล็กน้อยแต่เธอก็โล่งอก จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือกใหญ่ จึงมองยูนิฟอร์มใหม่เอี่ยมของเธออย่างชื่นชม


                เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวคอปก ผูกริบบิ้นสีแดง สวมทับด้วยเสื้อนอกสีขาวปกสีฟ้า ที่แขนเสื้อด้านซ้ายและปกเสื้อนอกด้านขวามีสัญลักษณ์ของโรงเรียนติดอยู่ เพียงแต่ที่ปกเสื้อนั้นเป็นเข็มกลัดส่วนที่แขนเสื้อปักเป็นลวดลายติดกับเสื้อ กระโปรงสีเดียวกับปกเสื้อนอก ถุงเท้าสีดำ นองเท้าบูทสีขาว กับผ้ารัดข้อมือสีฟ้า  ดูไปก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ


                จากเท่าที่ฮินาโกะฟังฮิโรโตะสั่งผ่านๆมาเครื่องแบบเต็มยศแบบนี้ ทางโรงเรียนบังคับให้ใส่ได้เพียงวันปฐมนิเทศ และวันที่ทางโรงเรียนประกาศ ถ้าเป็นวันอื่นๆจะใส่อย่างไรก็ได้ขอเพียงมีเครื่องแบบของโรงเรียนอยู่อย่างต่ำสามชิ้น จะมีข้อข้อบังคับบ้าง คือต้องใส่ผ้ารัดข้อมือเอาไว้เสมอและเมื่ออยู่นอกรั้วโรงเรียนต้องแต่งตัวเรียบร้อยที่สุดมิฉะนั้นจะโดนอะไรก็ไม่มีใครทราบ...


                ฮินาโกะยังคงสำรวจโรงเรียนอย่างถี่ถ้วนว่ามีส่วนไหนบ้างที่น่าสนใจ แต่ก็ยังไม่พ้นโถงคริสตัลอยู่ดี และด้วยความนั้นเองทำให้ฮินาโกะเหลือบไปเห็นชุดนักเรียนของซาซึโยะ เครื่องแบบของซาซึโยะคล้ายกับแบบของฮินาโกะมากเพียงแต่มีเข็มกลัดที่เขียนว่า 'BDR VIP' ติดอยู่ที่ปกเสื้อนอกทางด้านซ้าย และโปรงยาวเหนือเข่าเล็กน้อย หากไม่สังเกตุดีๆจะเห็นว่าเหมือนกัน


                "ซัตจัง...เข็มกลัดนั่นอะไรน่ะ"ฮินาโกะถามอย่างสงสัยมองซาซึโยะหัวจรดพื้นอีกครั้ง(เป็นการกระทำที่ไม่สุภาพ กรุณาอย่าเลียนแบบ)


                "เอ่อ...ฉันเป็นนักเรียนพิเศษน่ะค่ะ"ซาซึโยะยิ้มเหยๆให้ฮินาโกะ"พวกนักเรียนที่ผู้ปกครองให้การสนับสนุนโรงเรียนน่ะค่ะ"


                "อืม...งั้นเหรอ? ช่างมันเถอะ!"ฮินาโกะหันไปทางฮอลของโรงเรียนอย่างไม่ใส่ใจแล้วออกเดินนำหน้าซาซึโยะแต่กระนั้นก็ไม่วายมีเสียงสุดจะแสบแก้วหูลอยมาแตะจนได้


                "กรี๊ด~!!!"เสียงกรี๊ดของสาวๆด้านนอกดังสนั่นจนฮินาโกะหูแทบแตกเพราะเหตุใดก็ไม่ทราบเสียงผู้หญิงพวกนี้ถึงได้สูงขนาดนี้ แต่เมื่อมองไปที่ต้นตอสาเหตุก็พบว่า...สาเหตุก็คือรัชทายาทคุโรตั้น'โมริโตะ คาซึเนะ'พ่วงมาด้วยเพื่อนสนิทแถมตำแหน่งองครักษ์'มาฮิโระ ฮิโรกิ'
 

              
ทั้งสองในเสื้อเชิตสีขาวแขนยาวคอปกผูกเนคไทน์สีแดง เสื้อนอกทั้งสีและแบบเดียวกับฮินาโกะ เพียงแต่ตรงปกเสื้อนอกข้างซ้ายมีเข็มกลัดติดอยู่ กางเกง็เป็นสีฟ้าล้วน ด้านสายรัดข้อมือ ของคาซึเนะเป็นสีดำส่วนฮิโรกิสีจะเป็นสายรัดข้อมือสีเทา มาพร้อมมาดเต็มรูปแบบผิดกับตอนที่หัวโขกกำแพงราวฟ้ากับเหวดลยทีเดียว


                จริงสิ!ของเมื่อวันก่อนโน้นของอยู่กับหมอนั่นหมดเลยนี่นา แต่เอ...งั้นยูนิฟอร์มมาอยู่นี่ได้ไง ช่างเถอะไว้ถามคุณพ่อทีหลัง ที่สำคัญคือจะเชือดไอ้รัชทายาทยังไงดีไม่ให้ติดคุกหัวโต!! หุหุหุหุหุ


                ระหว่างที่ฮินาโกะกำลังคิดแผนฆาตกรรมอยู่นั้นเด็กหนุ่มผมทองก็เหลือบมาเห็นเพื่อนสาวผมดำขลับของเธอ ทำให้เขาถึงกับรีบวิ่งตรงเข้ามาทักทายในทันทีทันใด


                "อรุณสวัสดิ์ครับซัต...เอ๊ย!ซาซึโยะจัง"


                "อรุณสวัสดิ์ค่ะ ฮิโรกิคุง"ซาซึโยะตอบอย่างยิ้มๆซึ่งฮินาโกะมองอย่างทึ่งๆปนงงๆบวกเง็งๆว่า...ไปสนิทกันมาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน


                "ซัตจัง...สนิทกับฮิโรกิคุงตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?"


                "เอ่อ...เมื่อวันที่ไปซื้อของกันน่ะค่ะ เห็นว่าฮินะจังคงกำลังสนุกเลยไปกับฮิโร...มาฮิโระคุงน่ะค่ะ ไปๆมาๆคุยกันถูกคอเข้า เลยเป็นอย่างที่เห็นน่ะค่ะ"คงถามยังคงอึ้งต่อไปแต่ว่า...ตอนนั้นกำลังสนุกตรงไหน!?กำลังจะบ้าตายมากกว่า…


                [กริ๊งงงงงง]


                เมื่อเสียงกริ่งดังขึ้นทุกคนจึงรีบไปรวมตัวกันที่ลานหน้าโรงเรียน ซึ่งอาจารย์ที่อยู่ใกล้ๆนั้นก็แจกแจงกับนักเรียนว่าให้เข้าแถวตามห้องที่ได้ประกาศไว้และทุกคนก็ทำตามอย่างรวดเร็วโดยไร้ซึ่งข้อโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น ไม่นานหลังจากที่ทุกคนเริ่มเข้าแถวตามห้องแล้ว นักเรียนทุกคนต่างพยายามพูดคุยทำความรู้จักซึ่งกันละกันทั้งภายในห้องและห้องอื่นทำให้เสียงพูดคุยดังอื้ออึงไปทั่ว


                "สวัสดีจ้า!ลาร์เชีย  ซูธเซเยอร์ มาจากวอรเรตาร์ เรียกว่า'เชีย'ก็ได้นะ"เด็กสาวคนหนึ่งเอ่ยทักทายเธอเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ข้อมือของเธอสวมสายรัดข้อมือสีฟ้าแสดงถึง'สาวเวทวารี'ผิดกับเรือนผมสีน้ำตาลแดงยาวสยายเต็มหลัง นัยน์ตาสีน้ำตาลฉายประกายสดใส เดินมาเคียงคู่กับเด็กสาวอีกคนหนึ่ง


                "อะ...เอ่อ ฉัน...นาเรียน่า  ทิวน์ฟูล...  มาจากเออริเน่ ระ เรียกว่าเรียก็ได้...ค่ะ"เด็กสาวอีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้นสายรัดข้อมือของเธอเป็นสีน้ำตาลแสดงถึง'สายเวทย์ปฐพี'ซึ่งส่วนใหญ่คนที่มาจากที่นี่มักจะเป็นคนที่หัวดีไม่ก็ความจำเลิศ เรือนผมสีน้ำทะเลถูกผูกด้วยโบว์สีแดงสดใส นัยน์ตาสีเพลิงฉายแววตื่นตระหนกเล็กๆก่อนจะเดินไปหลบหลังลาร์เชียแบบค่อนข้างกลัวนิดๆ


                "ซากุระ  ฮินาโกะจ้ะ เอ่อ...เพิ่งย้ายมาที่เบอร์รินน่ะ"ฮินาโกะเอ่ยแนะนำตัว


                "โอโมริ  ซาซึโยะ มาจากฟอเรเซียค่ะ"ซาซึโยะแนะนำตัวบ้าง หลังจากนั้นทั้งสี่จึงเริ่มคุยเรื่องราวต่างๆอย่างสนุกสนานทั้งเรื่องประเทศที่ตนจากมาเพื่อเรียนหนังสือ การชีวิตอยู่ในเมืองหลวงอย่างเบอร์ริน ฯลฯ


                "อ่าวๆนักเรียนๆหยุดก่อนฟังอาจารย์หน่อย"เสียงเรียกนักเรียนทุกคนดังคนดังขึ้น นักเรียนทั้งหมดจึงค่อยๆเบาเสียงลง ปรากฏร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มวัยกลางคนคนหนึ่ง เขามีเรือนผมสีเงินยาวถึงกลางหลังและถูกมัดรวบไว้ด้วยโบว์สีชมพูสดใส นัยน์ตาสีอำพันเป็นประกายระยิบระยับกวาดตามองนักเรียนอย่างปลื้มปิติ


                "...อย่าเงียบกันสิ"ชายหนุ่มผู้นั้นเอ่ยขึ้นทำลายความอึ้งของบรรดานักเรียนหลายจึงต่างเรียนสติของตนให้กลับมาด้วยวิธีต่างๆนาๆ"แน่ะ...เงียบกริบยังไปพอ ทารุณตัวเองทำไมล่ะ?เอาเถอะ ครูริชาร์ด  คอร์เดียล อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนเบอร์โดเร่แห่งนี้"


                ....................


                ....................


                "ไม่จริง!!!!"นักเรียนปีหนึ่งร้องดังสนั่นพร้อมกันเป็นเสียงเดียว เหตุเพราะ....รับไม่ได้ที่อาจารย์ใหญ่หนุ่มเกินไป แล้วยิ่งโบว์สีชมพูกับท่าทางการพูดคุยเหมือนเพื่อนรุ่นเดียวกันเองนั่นก็ด้วย!


                "อะ!เข้าเรื่องกัน วันนี้เราจะมีปฐมนิเทศซึ่งก็มีการแจกแจงรายละเอียดต่างๆนาๆ เอ้า!อาจารย์แจกครับแจก"สิ้นเสียงของอาจารย์ใหญ่อาจารย์แต่ละท่านก็ทำการเดินแจกเอกสารปึกหนึ่งแก่นักเรียนทุกคนซึ่งนั่นก็คือ...


                คู่มือนักเรียน(ฉบับสมบูรณ์) จำนวนหนึ่งพันหน้าถ้วน !!!!


                .....ช็อก...สำหรับนักเรียน


                .....ยิ้มแป้น...สำหรับจารย์ 


                "อ่าวๆแค่นี้ช็อกกันซะแล้วขอบอกว่ายังมียิ่งกว่านี้อีกนะจะบอกให้!"อาจารย์ใหญ่ขยิบตาให้เหล่านักเรียนพร้อมชูนิ้วโป้งเป็นเชิงว่า'พยายามเข้านะจ๊ะ'แล้วจึง"เอาเป็นว่าอาจารย์สปิริตฝากด้วยนะครับ"


                ปัดความรับผิดชอบ....


                ว่าแล้วอาจารย์ใหญ่ก็กระโดดเผ่นแน่บไปเรียบร้อยด้วยความรวดเร็วปานวอก พร้อมกันนั้นอาจารย์สปิริตผู้ได้ฉายาว่าซาตานผู้สยบซาตาน ก็ก้าวขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มเช่นเคยจนทุกคนลืมเรื่องราวก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้นแถมเรียกเสียงกรี๊ดมาได้อีก ต้องนับถืออาจารย์คนนี้จริงๆ(หลอกนักเรียนได้เกือบร้อย)


                "เอาล่ะครับเข้าเรื่องกันต่อดีกว่า อาจารย์ประจำห้องครับพาเด็กๆไปที่ห้องพร้อมพาทัวร์โรงเรียนได้เลย หลังเที่ยงเราจะมาปฐมนิเทศจริงๆครับ"คำสั่งเด็ดขาดของอาจารย์ทำให้อาจารย์ที่เหลือทุกท่านเริ่มปฏิบัติงาน


                "เอาล่ะจ้า!เด็กๆตามมา"เสียงหวานของอาจารย์สาวคนหนึ่งเรียกมาแต่ไกลแต่พอเด็กๆทั้งชายและหญิงเห็นสภาพอาจารย์แล้วแทบลมใส่ อาจารย์อยู่ในสภาพนำถุงกระดาษมาคลุม และหัวเจาะรูที่ตาและปากเพื่อให้หายใจได้แน่นอนไม่มีโรงเรียนบ้าที่ไหนทำแบบนี้เพื่อปกปิดหน้าตาของอาจารย์ให้เซอร์ไพรส์เล่น...ไม่มีหรอก!


                "อย่ามัวตกใจสิจ๊ะ!เอาล่ะไปกันได้แล้ว"อาจารย์เดินนำไปทางตึกทางด้านซ้ายของอาคารกลาง ตะลุยขึ้นไปถึงชั้นสามจนนักเรียนหอบแฮ่ก ก่อนจะ(ไล่)ให้นักเรียนเลือกที่นั่งตามใจชอบ"เอาล่ะจ้ะ!ได้เวลายลโฉมครูแล้วน้า"ได้ยินดังนั้นชาวห้อง A จึงหันมาเป็นตาเดียวแล้วรอลุ้นหน้าตาของอาจารย์ว่าจะออกมางดงามเช่นใด


                ผ่าง!!


                เรือนผมสีฟ้าใสสยายเต็มหลัง นัยน์ตาสีเดียวกันมองนักเรียนในชั้นอย่างเอ็นดู ใบหน้าเรียวรูปไข่ได้รูป ผิวขาวเนียนดุจหิมะ เล่นเอานักเรียนอ้าปากค้าง!เพราะไม่อยากจะเชื่อว่าอาจารย์จะงดงามเพียงนี้!!


                "แหม...ตกใจอะไรกันเนี่ย วีร่า วาเรียจ้า เป็นครูประจำชั้นละอาจารย์สอนเวทวารีด้วยนะ"เสียงฮือฮาของชาวห้อง A ดังขึ้น ทุกคนต่างร่วมกันถกปัญหาอ้างถึงความโชคดีของตนที่ได้อาจารย์หน้าตาดี ยกเว้น...บางกลุ่ม


                "อาจารย์ครับ?อาจารย์อายุเท่าไหร่ครับ?"เด็กชายคนหนึ่งถามซึ่งถ้าฮินาโกะจำไม่ผิดนั่นคือ แพล  ไลว์ลี เพราะในคู่มือนักเรียนเล่นบอกละเอียดยิบถึงเพื่อนทั้งสี่ห้อง แถมมีรูปที่ใช้สมัครสอบติดมาให้ดูค่าหน้าค่าตากันอีกด้วย


                แพล  ไลว์ลี มีเรือนผมและนัยน์ตาสีทองอร่ามดูจากกริยาแล้วท่าทางจะเป็นคนอารมณ์ดี แถมใส่สายรัดข้อมือสีเทา'สายเวทย์วายุ'เหมือนฮิโรกิเป๊ะ...แต่ดูท่าทางปกติมากกว่านิดนึง


                "ความลับจ้า...ถามอายุผู้หญิงเนี่ยไม่ดีนะจ๊ะ"วีร่าตอบแบบยิ้มๆ


                "แล้วอาจารย์เป็นชาววอร์เรตาร์ใช่ไหมคะ?"วาดีน่า  ดีเซนซีเอ่ยถามบ้าง
                วาดีน่า ดีเซนซี เป็นคนสดใสร่างเริง เรือนผมสีเขียว และ นัยน์ตาสีม่วงเหมือนดอกวิตาเรีย** ยิ่งเพิ่มพูนให้เธอสดใสอีกขึ้นเป็นกอง ใส่สายรัดข้อมือสีฟ้าเหมือนฮินาโกะท่าทางจะมาจากวอเรตาร์เหมือนกัน



                **เถาวัลย์ที่มีดอกหลายสีมีต้นกำเนิดแถบอเมริกาเหนือและเอเชีย ณ ที่นี้คือสรม่วงออกเข้มๆ



                "ใช่จ้ะ...เอาล่ะนอกเรื่องมากันมากพอ เข้าเรื่องกันดีกว่าจ้ะ"วีร่าเปิดหนังสือที่เธอถือติดมาและหยิบชอล์กขึ้น พร้อมเขียนอะไรบ่งอย่างบนกระดาน


                "ที่นี่มีกฎข้อที่หนึ่งอย่างเคร่งครัดว่า...การเรียกคำนำหน้าอาจารย์เป็นสิ่งสำคัญ เช่น ศาสตราจารย์ ดอกเตอร์ อาจารย์ ท่าน ฯลฯ ขึ้นอยู่กับอาจารย์ว่าจะให้เรียกแบบใด ดังนั้นเพื่อเป็นการกันเอาไว้ก่อนเมื่อยังไม่รู้หรือจำชื่อนำหน้าอาจารย์ได้ให้แทนสรรพนามว่า'ท่าน'ไปก่อน ยกตัวอย่างเช่นอาจารย์ใหญ่ อนุญาติให้ใช้ชื่อ'ป๊ะป๋า'ได้ หรือจะเรียก ป๋าริชาร์ดก็ไม่ว่ากัน


                ส่วน'ศาสตราจารย์'จะใช้เรียกกับท่านที่สูงส่ง มีความรู้สูงส่ง มีประสบการณ์ และทำคุณประโยชน์แก่โรเวเลียไว้มากมาย   'ดอกเตอร์' ส่วนใหญ่จะใช้เรียกจอมเวทย์พฤกษา ซึ่งปรุงยาได้ยอกเยี่ยมสามารถรักษาผู้คนได้และทำคุณประโยชน์ เอาไว้มากอยู่เช่นกัน 'อาจารย์' ใช้เรียกอาจารย์ทั่วๆไปแต่ต้องจบหลักสูตรจากทางการเสียก่อน ซึ่งถ้ายังไม่จบจะมีศักดิ์เพียง ที ซึ่งใช้เรียกกับอาจารย์ฝึกสอนที่เข้ามาสอนหรืออาจารย์ที่ยังไม่จบหลักสูตรครบถ้วน"วีร่าพูดด้วยความภาคภูมิใจที่ตัวเองอธิบายได้ยอดเยี่ยม(เรอะ?)แล้วหันไปหานักเรียนเพื่อที่จะอธิบายต่อ แต่ว่า....ภาพที่เธอได้ประจักษ์แก่สายตานั้นคือ...


                ห้อง A เกือบครึ่งห้องหลับขอรับ!   ตอนนั้นเองที่ใบหน้าเรียวงามรูปไข่ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าของอสูรร้ายนามเมดูซ่า!! หัตถ์ปีศาจกระแทกลงบนโต๊ะอาจารย์อย่างรวดเร็ว! พร้อมกับเสียงนรกกว่า 108 เดซิเบลที่แผดออกมา!!!


                "ตื่นได้แล้วย่ะ!นี่เพิ่งเริ่มเองนะ!!!"เพียงแค่นี้นักเรียนทั้งหลายที่หลับตาปากกา นอนฟุบน้ำลายยืด นอนคาหนังสือ(เอาหนังสือมาบัง) นั่งเท้าคางแล้วหลับ พิงพนักเก้าอี้แล้วอ้าปากกรนเสียงดังๆ ก็สะดุ้งตื่นจนเกือบจะตกเก้าอี้ไปตามๆกัน เมื่อสังเกตสีหน้าอาจารย์ประจำชั้นแสนสวยก็ต้องรีบนั่งตรงแด่วหลังเหยียดตรง อกผาย ไหล่ผึ่ง ตามองตรงไปที่กระดานด้านหน้า ตีหน้าเคร่งกับการสอนของอาจารย์


                วีร่ามองนักเรียนของเธออย่างความพึงพอใจ ใบหน้าอสูรเมดูซ่าหายไปกลับมาทดแทนด้วยใบหน้าเทพธิดาแสนงดงามอีกครั้ง ก่อนวีร่าสุดสวยจะเริ่มสาธยายต่ออีกครั้ง
                "ต่อเรื่องการเรียน ปีหนึ่งใครสอบปลายภาคคะแนนไม่เกินครึ่งถือว่าตก!ที่เหลือไปอ่านในคู่มือฉบับสมบูรณ์นั่นเองแล้วกัน อย่างที่พวกเธอรู้ภาคบังคับของเบอร์โดเร่มีอยู่สี่ชั้นปี ที่เหลือเจะไปต่อโรงเรียนไหนก็แล้วแต่พวกเธอจะเลือก  ซึ่งทางเบอร์โดเร่ได้จัดการทดสอบวัดความรู้ขึ้น แน่นอนคนนอกก็สามารถเข้าร่วมได้ถ้าผ่านที่กำหนดไว้ก็จะสามารถเข้าได้ทุกโรงเรียนของโรเวเลียได้ในทันที เอ้า!พอ เดี๋ยวจะมีคนสัปหงกเพิ่ม"พอวีร่าพูดจบชาวห้องหนึ่ง(ที่สัปหงก)ก็ลืมตาโพลงขึ้นมาแล้วบิดขี้เกียจอย่างน่าหมั่นไส้


                "อาจารย์ครับแล้ว...ตกรางสอนล่ะครับ"แนค มิลเลี่ยนเอ่ยขึ้นทั้งๆที่ดวงตายังปรือลงแทบจะฟุบไปอีกรอบ


                แนค มิลเลี่ยน ดูท่าทางแล้วออกจะซื่อๆเซ่อๆยิ่งเรือนผมสีดำกับนัยน์ตาสีน้ำตาลบอกด้วยผมคุณท่านที่กระเซอะกระเซิงซะแนวยิ่งเข้าไปใหญ่ พาลให้ความเซ่อประจักษ์ชัดกว่าเก่าอีกส่วนข้อมือก็ดันเป็นาสีแดง'สายเวทย์อัคคี'ดูๆแล้วมันไม่เข้ากับหน้าสักนิด แถมยังเป็นคนแรกที่อาสาหลับก่อนใครเพื่อนอีกต่างหาก


                "หยิบเข็มกลัดโรงเรียนที่ทางเราแจกไว้ตั้งแต่วันที่สอบผ่านขึ้นมา"ชาวห้องหนึ่งทำตามคำสั่งหยิบมันขึ้นมา


                เข็มกลัดโรงเรียนมีลักษณะเป็นเหมือนไม้กานเขนเล็กๆสีทอง ตรงกลางมีสัญลักษณ์ตัวบีและติดปีกเอาไว้สองข้างด้วย วีร่า ดีดนิ้วหนึ่งครั้งตารางสอนก็ฉายออกมาทางเข็มกลัด ซึ่งใครเห็นก็ต้องว่า'โห'


                "เอ้าๆ!พอๆ ไปทัวร์โรงเรียนกันเถอะ!"วีร่า กวาดของลงกระเป่าซึ่งชาวห้อง A ก็เช่นกัน"ห้อง A ลุย!"


                "โอ้!"ชาวห้องหนึ่งร้องประสานเสียงออกมาและมีวีร่านำทัพ หลังจากนั้นอาจารย์สาวก็พาทัวร์สุดมันส์รอบโรงเรียน ซึ่งสร้างรอยยิ้มแก่นนักเรียนชาวห้องหนึ่งได้ไม่น้อย


                "ไปกันเลย!!!"


                เที่ยงวันนั้นเอง...


                "ว้าว!อาจารย์ทานได้จริงๆเหรอครับ/คะ?"วีร่าพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตและชาวห้องหนึ่ง(ที่ตะกละ)ก็รุมสวาปามของอร่อยตรงหน้า


                ถ้าจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น นั่นก็คืออาจารย์ขนอาหารรสเลิศต่างๆนาๆมาให้เขมือบถึงที่แถมที่เขมือบยังเป็นสวนของโรงเรียนซึ่งบรรยากาศดีมากๆอีกต่างหาก ทำให้ทุกคนคดว่าดีจริงๆที่ได้เข้าโรงเรียนนี้ โดยหารู้ไม่ว่าหายนะกำลังจะเริ่มในช่วงบ่ายวันนั้นเอง....


                "เอ้า!เขมือบเยอะๆนะเจ้าคะ!อาหารฟรีของโรงเรียนเอาให้เต็มเหนี่ยว!!"


                "รับบัญชา!"ชุมนุมตะกละห้องหนึ่งจึงเริ่มลงมือปฏิบัติภารกิจ(หนึ่งในนั้นมี ฮินาโกะอยู่ด้วย)เขมือบอาหารทันทีโดยไม่มีคำว่างเกรงใจใดๆทั้งสิ้น และในวันนั้นเองเป็นวันที่ได้จารึกประวัติกาลเด็กแสบของห้องหนึ่งเป็นครั้งแรกในช่วง 999 ปีที่ผ่านมาของโรงเรียนเวทย์เบอร์โดเร่ เนื่องจากที่ผ่านมาห้องหนึ่งจะเป็นห้องที่เรียบร้อยที่สุด และชาวห้องหนึ่งรุ่นแรกแห่งประวัติกาล'เด็กซ่า'ก็ร่วมกันเล่นเกมที่อาจจารย์วีร่าแสนสวยคิดนั่นคือ...'แปะเป็น'...นั่นเอง แน่นอนว่าแล้วแต่ความสมัครใจ แต่ฮินาโกะลงชัวร์ๆอยู่แล้วซึ่งโดยรวมแล้วเล่นกันเกือบครึ่งห้อง


                "พร้อมรึยังจ๊ะ?"วีราถาม


                "อีกเดี๋ยวนะคะ เชียจังยังไม่พร้อมเลย"วาดีน่าบอกอาจารย์


                "อ๊า~!เดี๋ยวนะ โอเค!"


                "งั้นเริ่มได้ยังจ๊ะ?"วีร่าถามอีกรอบ


                "เดี๋ยวครับเจ้าแพลมันไม่ยอมอยู่นิ่งๆ"แนคร้อง


                "ก็เดี๋ยวสิ แนคนายเนี่ยนะ"แพลโต้กลับ


                "เฮ้อ..."วีร่าถอนหานใจยาว


                "เอ้า!พร้อมได้ยังเพื่อนๆ"ชาวห้องหนึ่งที่ลงรายการของอาจารย์วีร่าพยักหน้ารับ


                "พร้อมแล้วใช่มั้ย?"วีร่าเอ่ยถามอีกครั้งด้วยความที่ว่ากำลังจะหมดความอดทน


                "พร้อมคร้าบ/ค่า"ชาวห้องหนึ่งรับ


                "เริ่ม!"



                -------------------------------------



15 ตุลาคม 2550 - ลงบทที่6A ในนาม บทที่5 (แรก)
30 กรกฎาคม 2551 - ลงบทที่6A (รีฯ)
27 มีนาคม 2553 - แก้+เพิ่มประวัติ
05 เมษายน 2553 - แก้เนื้อเรื่องครั้งที่1
10 เมษายน 2553 - แก้เนื้อเรื่องครั้งที่ 2 เสร็จด้วยดี~ / ลงบทที่ 6A
18 เมษายน 2553 - แก้ไขรายละเอียดเครื่องแบบ BDR
26 เมษายน 2553 - แก้อีกนิด =.=~~



7 ความคิดเห็น