กำเนิดเทพเจ้าสวรรค์

ตอนที่ 9 : บทที่ 9 มาถึงที่หมาย ( 1 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 371
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    17 มี.ค. 62

บทที่ 9 มาถึงที่หมาย ( 1 )


  "โธ่ เอ็มเมอร์น้อยของแม่พึ่งมาหาแม่ไม่ทันไรก็ต้องไปอีกแล้วหรือ"


  เมรี ได้กอดลูกชายของเธอไว้ในอ้อมกอดและร้องไห้ออกมาไม่หยุด


  "ท่านแม่ ข้าเป็นคนติดตามของท่านโรเรสไม่ให้ข้าไปกับเขาไม่ได้ท่านต้องเข้าใจ"


  "แม่รู้จ้ะแม่รู้ งั้นลูกรักษาตัวให้ดีอย่าทำให้ตัวเองบาดเจ็บได้ไหม"


  เมรีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและลูบหัวเอ็มเมอร์น้อยด้วยความห่วงใหญ่ของคนเป็นแม่ที่ห่วงลูกชายมาก


  "ได้ท่านแม่ ข้าจะทำตามที่ท่านแม่บอกมา"


   "จ้ะงั้นแม่จะเอาสัมภาระลูกไปไว้ในรถม้านะ"


   "ครับท่านแม่"


   เมื่อท่านสองคนได้รำลากันเสร็จแล้วก็ได้เดินทางมาตรงที่รถม้ารอรับอยู่


   "เอ็มเมอร์ทางนี้!"


   มีเสียงของคนๆหนึ่งได้เรียกเอ็มเมอร์ตรงทางรถม้าที่จอดอยู่


   "ในที่สุดเจ้าก็มาข้ารอจะแย่แล้วนะ"


   "ขออภัยด้วยท่านโรเรสที่ทำให้ท่านต้องรอ"


   โรเรส ชื่อเต็มคือ เลโอ โรเรส ที่ลูกชายของผู้นำตระกูลที่ปกป้องเมืองแห่งนี้


  ตระกูลนี้มีผู้นำอยู่มีชื่อว่า โคชาต โรเรส มีพลังเวทย์อยู่ระดับเทียบเท่ามหาจอมเวทย์ 1 วงแหวนแล้วและลูกชายของเขานั้นก็มีพลังเวทย์เทียบเท่าระดับนักเวทย์ 2 วงแหวน


  เลโอเป็นคนที่ฉลาดมาก มีจิตใจดีงาม ชอบช่วยเหลือผู้อื่นและเป็นผู้ที่ถนัดในทุกๆด้านไม่ว่าจะเป็น เวทย์มนต์ ดาบ อื่นๆเขาสามารถทำได้ทุกอย่างและไม่ย่อท้อต่อสิ่งใดเขาจะพยายามทำมันให้ได้


   เลโอมีหน้าตาที่เหมือนกับเทพเจ้าผู้ที่มีรอยยิ้มดังพระอาทิตย์ยามเช้า ตาสีฟ้า ผมหยักโศกสีทอง จมูกโด่ง ตาโตเหมือนราชสีร์ ปากเล็ก สีผิวขาว ทำให้ทุกสัดส่วนนั้นทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาคือเทพที่จุติลงมายังมนุษย์โลก


  ในความทรงจำของเอ็มเมอร์นั้นชายผู้นี้เป็นคนที่ชอบช่วยเหลือเอ็มเมอร์อยู่ตลอดไม่เคยกดขี่เอ็มเมอร์เลยแม้แต่น้อยซ้ำยังให้อิสระแก่เอ็มเมอร์ในทุกๆอย่างเหมือนจะอยากเป็นเพื่อนกับเอ็มเมอร์มากเสียด้วย


  "ข้าบอกเจ้าให้เจ้าเรียกชื่อของข้าไม่ใช่นามสกุลข้าตั้งหลายรอบแล้วนะ"


  เลโอผู้ที่ยืนกอดอกและมองมาทางเอ็มเมอร์ด้วนอาการไม่พอใจพยายามให้เอ็มเมอร์พูดชื่อจริงของตน


  "ไม่ได้ครับท่านโรเรสข้าเป็นแค่คนรับใช้ของท่านข้าไม่สามารถที่ทำอย่างที่ท่านกล่าวออกมาได้ ได้โปรดให้อภัยด้วย"


  เอ็มเมอร์ทำท่าทางเคารพกับอีกฝ่ายเหมือนพยายามบอกว่าไม่สามารถปฎิบัติตามคำสั่งนั้นได้จริงๆ


  "ก็ได้ ข้าเข้าใจสักวันเจ้าจะต้องเรียกชื่อจริงของข้านะ"


  เลโอเดินมาหาเอ็มเมอร์และจับมือเพื่อให้เอ็มเมอร์ยืนยัน


  "ครับท่านโรเรสข้าสัญญา"


  เอ็มเมอร์พนักหน้าและค่อยๆดึงมือออกอย่างช้าๆ


  "งั้นเราก็ไปกันเถอะนะ"


  "ข้าขอขนสัมภาระขึ้นรถก่อนนะครับ"


  "ไม่ๆเจ้าใช้แหวนมิติอันนี้ก็ได้ข้าให้เจ้า"


   แหวนมิติรึ?


  แหวนมิติมันคือสิ่งใด


  ในความทรงจำของเอ็มเมอร์ก็ได้ปรากฎข้อมูลบางอย่างขึ้น


  แหวนมิติ คือแหวนที่ไว้ใช้เก็บของทุกๆอย่างได้แล้วแต่ขนาดมิติภายในแหวนมันเป็นสิ่งที่อำนวยความสะดวกให้กับทุกคนอย่างมากและคนที่จะสร้างแหวนมิตินี้ได้จะต้องเป็นผู้ใช้อักขระเท่านั้นจึงจะสามารถสร้างแหวนนี้ขึ้นมาได้


  ผู้ใช้อักขระคือสิ่งใดกัน


   ในหัวของเอ็มเมอร์ก็ได้ปรากฎข้อมูลอีกข้อมูลหนึ่งเข้ามาในหัวทันที


   ผู้ใช้อักขระคือผู้ที่สามารถสร้างอักขระต่างๆได้ในการสร้างสิ่งต่างๆเช่น อาวุธ แหวนมิติ ผู้ที่เป็นผู้ใช้อักขระนั้นจะเป็นเกรงกลัวต่อเหล่าขุนนางเป็นอย่างมากขนาดราชาก็ยังให้ความเคารพต่อพวกเขาผู้ที่จะใช้ศาสตร์นี้จะต้องมีพรสวรรค์ถึงจะได้ศาสตร์มาว่ากันว่ากำแพงเมืองในนี้ก็ได้ผู้ใช้อักขระมาสร้างเพื่อปกป้องเมืองอีกด้วย


   ผู้ใช้อักขระจะแบ่งระดับได้ดังนี้


   ผู้ใช้อักขระสีส้ม

   ผู้ใช้ขระสีแดง

   ผู้ใช้อักขระสีน้ำเงิน

   ผู้ใช้อักขระสีม่วง

   ผู้ใช้อักขระสีดำ

   ผู้ใช้ขระสีทอง


   ในตอนนี้อาณาจักรมีนักขระสีส้มนับไม่ถ้วนแต่มีอักขระที่แกร่งที่สุดคือขั้นสีแดงแค่ 2 คนเท่านั้น


   'อืม ดูเหมือนว่าจะมีพลังแปลกๆอีกแล้วสินะ'


   เอ็มเมอร์คิดในหัวและยื่นมือออกไปหยิบแหวนมิติที่อีกฝ่ายยื่นมาให้


    แหวนนี้เหมือนกับถุงมิติที่ไว้เก็บของ ก็ดีเหมือนกันข้าจะได้สะดวกต่อการเก็บผลึกอสูรสักทีแต่ว่าอย่างนี้คงไม่ดีเท่าไร


    "ขอบคุณท่านโรเรสมากครับกับการหวังดีของท่านแต่สิ่งนี้มันมีค่ามากเกินไปสำหรับคนอย่างข้าท่าน....."


    เลโอเห็นว่าเอ็มเมอร์พยายามจะคืนของให้จึงจับแหวนมิติใส่มืออีกฝ่ายไว้


   "หยุดเลยนะข้าให้เจ้าไปเลยก็เจ้าเป็นคนสนิทของข้าเป็นเพื่อนของข้าเจ้าทำอะไรให้ข้าตั้งมากมายแล้วทำไหมของแค่นี้ข้าจะให้เจ้าไม่ได้เจ้ารับไปเถอะถือเป็นของขวัญเล็กน้อยจากข้า"


   "งั้นข้าขอรับไว้ก็แล้วกันนะครับ"


   "อืม ถือว่าเป็นของขวัญล่ะกันนะ"


   เอ็มเมอร์รู้สึกตื้นตันเล็กๆเขาคิดว่าโลกนี้ก็ยังไม่ร้ายแรงสำหรับเจ้าของร่างสักทีเดียวยังมีคนดีๆอยู่บ้าง


   "งั้นออกเดินทางกันเถอะ!"


   เลโอได้จูงมือเอ็มเมอร์เข้าไปในรถม้าและก็ให้เอ็มเมอร์มานั่งข้างในกับตน


   "ท่านโรสเรสข้าว่าแบบนี้คงไม่เหมาะนะครับ"


   "ไม่เป็นไร ข้าอนุญาตให้เจ้าเข้ามานั่งกับข้าได้ไม่มีใครสามารถว่าเจ้าได้แน่นอน"


   เอ็มเมอร์รู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อยพยายามที่จะปฏิเสธแต่ก็ไม่เป็นผล


  เอ็มเมอร์ถอดหายใจออกมาเล็กน้อยและขึ้นไปตามที่เจ้านายตัวน้อยสั่ง


  เอ็มเมอร์นั่งตรงข้ามกับอีกฝ่ายและอีกฝ่ายก็ตามนั่งตรงข้ามกับเอ็มเมอร์


  "เอ็มเมอร์เจ้าเป็นเพื่อนข้าคอยดูแลข้าเมื่อถึงโรงเรียนข้าจะให้สิทธ์ในการเข้าออกโรงเรียนอย่างอิสระเลยนะ"


  เอ็มเมอร์พยักหน้ารับแล้วฟังคนตรงหน้าพูดไปเรื่อยๆ


  ดูเหมือนเลโอก็ไม่ได้เป็นคนที่เลวร้ายเลยนะเป็นคนที่ดีคนหนึ่งเลย


  แต่ข้าไม่ควรเชื่อใจใครก็ตามเพราะมันอาจจะย้อนมาทำร้ายข้าได้ข้าควรระวัง


  เลโอที่เห็นเอ็มเมอร์ที่ทำท่าสงบนิ่งมานานเหมือนไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลยจึงลุกขึ้นแล้วไปนั่งข้างๆเอ็มเมอร์แทน


  "ท่านโรเรสครับคือ..."

  

  "หยุดเลยห้ามบอกให้ข้าไปนั่งที่เดิมเลยนะ ข้าแค่เบื่อนิดหน่อยก็เจ้าไม่ยอมฟังเรื่องที่ข้าเล่านี้"


  "ข้าขออภัย"


  "ไม่เป็นไร งั้นเรามาคุยเรื่องโรงเรียนที่พวกเรากำลังจะไปดีไหม"


  "แล้วแต่ท่านจะประสงค์"


  "อืม...โรงเรียนนี้อ่านะข้ารู้มาว่าเป็นโรงเรียนสอนเรื่องเวทย์มนต์ล่ะแต่จะรับแค่เด็กที่ระดับนักเวทย์ขึ้นไปเท่านั้นจึงจะเข้าเรียนได้"


  "ข้าว่ามันก็ไม่สมเหตุสมผลเท่าไรข้าไม่ชอบ"


  "ทำไมล่ะท่านโรเรส?"

 

  เอ็มเมอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูสงสัยเล็กน้อย


  "มันเหมือนแบ่งชนชั้น"


  'อ้อ อย่างงี้นี้เองเหมือนว่าโรงเรียนแห่งนี้จะใช้ระบบชนชั้นด้วย'


  "ข้าไม่ชอบคนที่ทำหน้าตายิ้มแย้มและวิ่งเข้ามาเพื่อประจบประแจงข้าเหมือนกับหมาที่มาขออาหารแล้วถ้าข้าตอบรับแต่ข้าคิดว่าสักวันอาจจะมาลอบทำร้ายข้าได้ข้าไม่ชอบอย่างนั้นเลยเพราะคนพวกนี้สามารถแวงกัดได้ตลอดอยู่แล้ว"


  เอ็มเมอร์รู้สึกประทับใจกับความคิดเอ็มเมอร์ถึงเขาจะอายุห่างกับเอ็มเมอร์เพียง 2 ปีแต่ก็มีความคิดที่เหมือนผู้ใหญ่บางคนเสียอีก


  "ตอนนี้คงเหลือแค่รอเวลาสิน้าเอ็มเมอร์มาหาอะไรเล่นกันเถอะ"


  "อ่า ครับท่านโรเรส"


  ผ่านไป 3 วัน


  การเดินทางนี้ผ่านมา 3 วันแล้วตามเส้นทางในการเดินทางนี้ก็ไม่มีอะไรพิเศษ


  "เอ็มเมอร์ข้าเบื่อจัง"


  "ท่านพูดอย่างงี้มา 100 ครั้งแล้วนะท่านโรเรส"


  "ก็ข้าเบื่อนี้!"


  คนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเอ็มเมอร์ทำท่าหงุดหงิดออกมาอย่างชัดเจน


  เอ็มเมอร์สายหัวเล็กน้อยเด็กน้อเด็กยังไงก็เป็นเด็กน้อยวันยังค่ำ


  กรี๊ดดดดดดดดด


  "เสียงอะไรนะ!"


  เลโอได้ยินเสียงจึงเปิดหน้าต่างมองออกไปข้างนอกและหันไปถามคนบังคับม้าอยู่


   "ข้าก็ไม่รู้ขอรับนายน้อยท่าน" 


   คนขับทำท่าทางตื่นตกใจมาก


   และแล้วก็มีคนๆหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาท่าที่รีบร้อนเข้ามาทางรถที่พวกเอ็มเมอร์กำลังนั่งอยู่


   "ช่วยข้าด้วย!"


.....................................


ตอนนี้ก็มาตอนที่ 9 แล้วนะครัชจะแบ่งเป็น 2 ตอนเหมือนเดิมตอนนี้ก็ไม่มีอะไรพิเศษเดียวเรื่องจะค่อยๆไปเรื่อยๆไม่ต้องห่วงเน้อตอนนี้เอ็มเมอร์จะค่อยๆเทพขึ้นอ่ะนะต้องรออ่านต่อปายน้าแล้วเจอกันตอนหน้าน้าาา

  


  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #10 oOMoMoTarOo (@oOMoMoTarOo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 01:05

    ว้า ต้องทิ้งแม่ไป หวังว่าจะไม่มีเรื่องให้- ให้ปวดตับนะ
    #10
    1
    • #10-1 kyuya25 (@kyuya25) (จากตอนที่ 9)
      15 มีนาคม 2562 / 01:06
      ไม่แน่นะ55555
      #10-1