กำเนิดเทพเจ้าสวรรค์

ตอนที่ 18 : บทที่ 17 ไข่?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

บทที่ 17 ไข่?



 เอ็มเมอร์ได้ใช้วิชาล่องนภาและวิชาไร้เงาพุ่งเข้าไปหาสัตว์อสูรระดับ 5 เอ็มเมอร์ใช้วิชาวารีคำรามใส่เจ้าสัตว์อสูรตรงๆ




 แต่สัตว์อสูรก็ได้หลบการโจมตีของเอ็มเมอร์ได้และโจมตีเอ็มเมอร์กลับเอ็มเมอร์ได้หลบการโจมตีนั้นได้ทันท่วงที




 เอ็มเมอร์หลบการโจมตีเสร็จก็หับกลับมาโจมตีอีกครั้งทั้งสองฝ่ายต่างปะทะกันจนหอคอบสั่นสะเทือนแล้วเอ็มเมอร์ที่ได้เปรียบก็ได้ผลักเจ้าอสูไปไกลก่อนที่จะพุ่งโจมตีอย่างรวดเร็ว




 สัตว์อสูรที่ถูกผลักก็ตีลังกาเพื่อตั้งรับเอ็มเมอร์อย่างรวดเร็วเอ็มเมอร์ได้ใช้วิชาก้าวพริบตาหายตัวไปอยู่หลังสัตว์อสูรเพื่อลอบโจมตี




 สัตว์อสูรที่รู้สึกถึงเอ็มเมอร์แต่หลบไม่ทันจึงรับบาดเจ็บที่หลังของมันก่อนที่จะกระโดดหลบเอ็มเมอร์




 เอ็มเมอร์ได้ยืนอยู่นิ่งๆเขารู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูกเขาได้ยิ้มอย่างพอใจก่อนที่จะใช้วารีคำรามในระยะไกลเพื่อเป็นตัวล่อก่อนที่จะพุ่งเขาวารีคำรามและแท่งเข้าที่กลางหลังของสัตว์อสูร




 สัตว์อสูรร้องโหยหวนมันสลัดเอ็มเมอร์ที่อยู่บนหลังของมันเอ็มเมอร์กระโดดออกไปและหันมายิ้มให้กับมันเหมือนรู้สึกสนุกมาก




 สัตว์อสูรได้คำรามจนเกิดการโจมตีพุ่งออกมาจากปากของมันใส่เอ็มเมอร์ เอ็มเมอร์ได้ใช้พลังอักขระปกกันการโจมตีของสัตว์อสูรได้ก่อนที่จะปัดการโจมตีของอสูรไปอีกทางและกระโดดขึ้นใช้วารีคำรามเปลี่ยนรูปร่างให้เป็นดาบก่อนที่จะพุ่งลงมาใส่หัวสัตว์อสูร




 โฮกกกกกก




 สัตว์อสูรร้องออกมาครั้งสุดท้ายเอ็มเมอร์ได้ฟันหัวขอมันออกมาเป็นสองซีกสมองของสัตว์อสูรได้ไหลออกมาเอ็มเมอร์สะบัดเลือดที่ติดอยู่กลับวิชาวารีออกและหันไปทางสัตว์อสูรเขาเก็บผลึกอสูรระดับ 5 ไว้แล้วใส่ไปในแหวนก็จะเดินไปดึงลูกตาของสัตว์อสูรนั้นออกมาและเก็บไว้เป็นที่ระลึกและเดินออกไป




 เอ็มเมอร์ได้เดินไปที่ประตูชั้นถัดไปแรงกดดันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแต่ละชั้นก็ทำให้เอ็มเมอร์เดินได้ช้าลงแต่อยู่ๆดวงตาข้างขวาของเขาก็เปล่งออกมาและทำให้แรงกดดันค่อยๆเบาลง




  "นี้คือพลังของข้างั้นรึ?"




 เอ็มเมอร์แปลกใจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปประตูถัดไปตอนนี่ไม่มีอสูรให้กำจัดอีกแล้วเขาเลยเดินได้เรื่อยๆจนมาถึงชั้นที่ 34 ประตูได้เปิดออกมา




 ชั้นนี้ดูมีพลังปกคลุมอยู่เอ็มเมอร์หันซ้ายหันขวาเขาสำรวจห้องนี้อย่างรวดเร็วก่อนที่จะเดินไปสุดทางและพบกับสิ่งสิ่งหนึ่ง




  "ไข่?"




  ไข่อันใหญ่ที่วางอยู่บนแท่นที่มีลวดลายสวยงามยามนี้เอ็มเมอร์ลูกศึกถึงพลังออกมาจากไข่ใบนั้นเอ็มเมอร์ค่อยๆก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังก่อนที่จะสำรวจไข่ใบยักษ์อย่างถี่ถ้วน




 "ทำไหมไข่ถึงมาอยู่ที่นี้ได้?"




 เอ็มเมอร์สำรวจไข่ด้วยสายตาตอนนี้เขาไม่อยากที่จะสัมผัสมันเท่าไรเขาค่อยๆเดินวนไข่ใบยักษ์ก่อนที่จะหยุดเดิน




 "มีพลังมหาศาลมากไข่ใบนี้กำลังรวบรวมพลังเวทย์อย่างงั้นรึ"




 เขาค่อยๆเอามือไปสัมผัสใบนั้นก่อนที่จะมีแสงออกมาจากกระจกทำให้เอ็มเมอร์แสบตาก่อนที่จะมีเสียงผู้ชายดังขึ้น



 "ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึงวันที่มีคนคู่ควรที่จะมาที่นี้ท่านที่มีสายเลือดที่ยิ่งใหญ่เอ๋ยท่านคู่ควรที่จะดูแลลูกของข้า"



 "นานมาหลายพันปีเหล่ามนุษย์กับพวกเรานั้นต่างอยู่กันอย่างสงบสุขพวกข้าเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่ามนุษย์เทิดทูนบูชาพวกเราให้ปกป้องพวกเขาจากภัยอันตราย"



  "แต่หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เราไม่สามารถที่จะลงไปโลกมนุษย์ได้และลูกของข้าได้หล่นลงไปยังโลกมนุษย์ไม่สามารถที่จะกลับมาที่นี้ได้"




 "ข้ารอมาหลายร้องหลายพันปีกว่าที่จะเจอกับคนที่คู่ควรที่จะดูแลลูกของข้าได้โปรดดูและและปกป้องเขาด้วย"




 "ข้าจะรอท่านสักวันที่ท่านสามารถมาที่นี้ได้ข้าจะรอท่านมาที่นี้และสักวันเราจะได้เจอท่านอย่างแน่นอน"




 และอยู่ๆแสงก็ดับไปเอ็มเมอร์ลืมตาขึ้นเห็นไข่ใบยักษ์ลอยก็และมันก็พุ่งมาที่กลางอกเอ็มเมอร์และหายไป




 "มันเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่?"




 เอ็มเมอร์ที่ยังงงๆอยู่ก็พลันเห็นผลึกที่ต้องเก็บเพื่อได้ผ้าคลุมเวทย์ก็ได้ใช้พลังจิตเคลื่อนย้ายให้ลอยข้างๆตัวก่อนที่จะเดินไปประตูชั้นถัดไป




 เอ็มเมอร์ค่อยๆก้าวไปที่ประตูชั้นสุดท้ายเปิดออกก็ที่เอ็มเมอร์จะรู้สึกได้ถึงการสั่งสะเทือนเล็กๆในแหวนของเขาและอยู่ๆสร้อยหยินของเขาก็ออกมาโดนที่เขายังไม่เอาออกมามันลอยไปอยู่ข้างหน้าเอ็มเมอร์ก่อนที่จะส่องสว่างขึ้นและอยู่ๆก็มีอีกสิ่งปรากฏขึ้น




 นั้นคือหยางและมันส่องสว่างและค่อยๆเข้าหากันก่อนจะประกบกันสำเร็จพลังเวทย์มหาศาลทะลึกออกมาทำให้เอ็มเมอร์กระเด็นออกจากสิ่งของนั้นก่อนจะค่อยๆเงยหน้ามองมัน




 เอ็มเมอร์ค่อยๆลอยขึ้นและอยู่ๆสัญลักษณ์หยินหยางก็เข้าไปที่กลางหน้าผากของเอ็มเมอร์และตัวของเอ็มเมอร์ก็มีออร่าสีขาวกับสีดำรอบๆตัวของเขาก็ที่สัญลักษณ์หยินหยางจะปรากฏบนหน้าผากของเขาก็ที่จะหายไป




 เอ็มเมอร์พลันหมดสติลงและหอคอยแห่งการทดสอบก็หายไป




 เอ็มเมอร์นั้นค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ในหอคอยอีกแล้วเขาหันซ้านหันขวาก็พบว่าตัวเองมาอยู่ที่ป่าข้างๆกับโรงเรียนเอ็มเมอร์ลุกและปัดฝุ่นออกและสังเกตเห็นผลึกผ้าคลุมเวทย์มันค่อยๆหายไปก่อนที่จะกลายมาเป็นผ้าคลุมของเอ็มเมอร์




 เอ็มเมอร์เรียกมันกลับมาก่อนที่เขาจะเดินไปหาเลโอเพื่อกล่าวลาและเตรียมการเพื่อไปฝึกฝนพลังของเขาโดนลำพัง




 "เอ็มเมอร์เจ้ากลับมาแล้ว!"




 เลโอวิ่งมาหาเอ็มเมอร์ก่อนจะเข้ากอดเอ็มเมอร์ที่เห็นว่าวันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่ได้รับใช้เจ้านายตัวน้อยของเขาเขาเลยไม่ว่าอะไรก่ินที่เลโอจะสงสัยว่าทำไหมเอ็มเมอร์ไม่หลบเหมือนทุกทีก่อนที่จะผลักออกจากอ้อมกอดก่อนที่จะถามเอ็มเมอร์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง




  "เจ้า...มีอะไรรึเปล่า?"




 เอ็มเมอร์เลโอแล้วยิ้มบางๆก่อนที่จะกล่าวออกไป




 "ข้าจะออกเดินทางไปฝึกฝนตนเองแล้ว"




 "เจ้า...จะออกเดินทาง?"




 "ใช่"





 "ทำมั้ยล่ะทำมั้ยต้องออกเดินทางด้วย?!"




   "ข้าต้องแกร่งกว่านี้เพื่อตัวข้าเองดังนั้นวันนี้ข้าเลยมาลาเจ้าก่อนข้าจะออกเดินทาง"




 เอ็มเมอร์มองเลโอที่ทำน่าเศร้าเขาจะไม่เศร้าได้อย่างไรเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขาจะเดินทางไปแล้วเขาควรทำอย่างไรดี





 "ข้าเชื่อว่าเมื่อข้ากลับมาแล้วเจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นแน่นอน"




 เลโอที่ไม่เคยร้องไห้ตอนนี้กลับมีน้ำตาค่อยๆไหลออกมาเขาจับมือเอ็มเมอร์ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย




 "เจ้าเป็นเพื่อนสนิทข้าใช่ไหมเลโอ..."




 เลโอเงยหน้าทั้งน้ำตาก่อนที่จะพยักหน้ารัวๆและยิ้มออกมา




 "ถ้าอย่างนั้นฟังคำขอร้องจากข้าได้มั้ย?"




 "ได้สิไม่ว่าเจ้าจะขออะไรข้าก็ทำให้ได้ทั้งหมด!"




  "แม่ของข้าได้โปรดช่วยนางออกมาได้หรือไม่?"




  "ได้สิได้ข้าจะไปเอาตัวแม่เจ้าออกมาแน่นอน"




  "ขอบใจเจ้ามาก"




  "เจ้าจะไปแล้วหรือ..."



 

 "ใช่ข้าจะไปในวันพรุ่งนี้เพราะฉะนั้นวันนี้ข้าจะอยู่เป็นเพื่อเจ้า"




 เลโอยิ้มทั้งน้ำตาและกอดเอ็มเมอร์ไว้แน่นและบ่นพึมพำออกมา




 "เจ้าสัญญาสิว่าเมื่อเจ้ากลับมาแล้วต้องมาหาข้าทันที!"




 "ได้ข้าสัญญาข้าจะมาทดสอบเจ้าเอง"




 เลโอสะดุ้งเล็กน้อยเข้ายิ้มอย่างท้าทายก่อนที่จะกล่าวออกไป




  "ข้าไม่ทางแพ้เจ้าแน่!"




 เอ็มเมอร์ยิ้มอย่างท้าทายเช่นกันและพูดออกไปว่า




  "แล้วข้าจะรอดู"




 เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นมาถึงเอ็มเมอร์ใส่เสื้อคลุมตัวใหญ่เพื่อออกเดินทางและก่อนจะออกไปเขาได้เตรียมทุกอย่างและทำยาส่งมอบให้ร้านราตรีสีเทาเรียบร้อยเขาเตรียมตัวเดินทางเพื่อฝึกฝนตัวเอง




 "ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้นแน่นอน!"



+++++


  สวัสดีข้าไรท์เองที่ไรท์ไม่ค่อยแต่งเพราะช่วงนี้ไรท์ใกล้สอบแล้วไรท์จึงหยุดแต่งเพื่ออ่านหนังสือเพราะฉะนั้นไรท์จะขอหยุดยาวตั้งแต่วันที่ 22 - 8 เดือนหน้าเลยนะคะและเมื่อหลังวันที่ 8 เป็นตนไปไรท์สัญญาว่าจะพยายามอัพลงทุกวันนะขอบคุณทุกกดหัวใจและคอมเมนต์ทุกคนเลยน้าไรท์จะพยายามแต่งน้าไว้เจอกันหลังวันที่ 8 เน้อบายๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #20 dohuna7x (@dohuna7x) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 02:15
    สนุกมากครับ
    รออยู่นะครับ
    #20
    0