เจินหวง

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

“เจ้า…ต่อแต่นี้ไม่ใช่คนสกุลเกาอีกต่อไป” เกาเสวี่ยนยืนคำขาด ข้าแค่นหัวเราะในใจอย่างเยียบเย็น สกุลเกางั้นรึ ท่านลืมไปกระมังว่าข้าใช้แซ่เจิน แต่ไหนแต่ไรท่านเคยเห็นข้าเป็นคนสกุลเการึ คงจะมีแค่มอบข้าเป็นบุตรบุญธรรมอัครเสนาบดีเจียงแค่นั้นกระมังที่ท่านจะอ้างความเป็นพ่อของข้ามาแลกกับความมั่งคงและตำแหน่งในราชสำนัก

“งั้นข้าออกไปได้แล้วใช่หรือไม่” 

“ยัง…เลือดในกายครึ่งนึ่งเจ้าเป็นของสกุลเกา ฟู่หวงเอามันออกมา” สิ้นเสียงนั้น ฟู่หวงข้ารับใช้ของเกาเสวียนก็หยิบยื่นขวดกระเบื้องให้กับเกาเสวียนก่อนที่มันจะถูกโยนลงมาบนหน้าตักของข้า “กินมันซะต่อจากนี้เจ้าและข้าต่างสิ้นสุดสายสัมพันธ์กันนับแต่นี้และไสหัวไปอย่ากลับมาให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก”

ข้าจ้องมองมันก่อนจะเทสิ่งที่อยู่ภายในขวด ดีช่างดีแท้ ท้ายที่สุดก็ถึงกับหยิบยื่นยาพิษให้ข้า ก็ดี จะได้จบสิ้นกันสักที ข้าตัดสินใจกลืนลูกกลอนยาสิบก้าวสิ้นวิญญาณเข้าปากอย่างไม่ลังเลก่อนจะหันหลังก้าวเดินออกจากโถงสกุลเกา เพียงก้าวที่สิบข้าก็กระอักเลือดสีดำข้นคลั่กออกมากองใหญ่ ร่างกายที่เดิมที่ถูกทุบตีจนระบมประกอบกับยาพิษในที่สุดข้าก็ไม่อาจฝืนตัวเองล้มลงกับพื้นดวงตาข้าค่อยๆ ปิดลง 

              “เจ้าจะเล่นบทโศกอีกนานหรือไม่”

              ข้าลืมตาขึ้นสายตาทอดมองออกไปยังกำแพงสูงตระง่านดวงหน้าขาวผ่องแดงระเรื่อด้วยไอเหน็บหนาวแห่งเหมันต์หากขับให้ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นดูน่ารักน่าเอ็นดู

              “ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า”

              “หึ จะตายไม่ตายแหล่ยังกล้าปากดีอีกนะ” เด็กนั้นเชิดปากรั้งขึ้นก่อนจะโบกมือขึ้นชายชุดดำนายหนึ่งปรากฎกายขึ้นมาไม่เพียงแบกข้าที่บาดเจ็บยังอุ้มเด็กชายด้วยมือข้างเดียว ข้าถูกนำตัวมาโรงเตี้ยมหมื่นราตรี ยาถอนพิษถูกป้อนเข้าปากข้า ร

ถึงพิษจะถูกขจัดแต่ความเหนื่อยล้าและความบอบช้ำจากการถูกทุบตียังคงหลงเหลืออยู่ข้าจ้องมองเด็กชายตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจดูอย่างไรก็เป็นเด็กอายุห้าหรือหกหนาวเพียงเท่านั้น หากกลิ่นอายสูงศักดิ์และร้ายกาจนั้นช่างไม่เข้ากับร่างเล็กๆ นี้แม้แต่น้อย ให้มองกี่ครั้งข้าก็ไม่อาจทำใจให้ชินได้  

              “เจ้ามีจุดหมายอะไรกันแน่ข้าไม่ได้มีชาติกำเนิดสูงส่ง อีกอย่างเจ้าก็เห็นว่าข้าถูกขับไล่ออกจากตระกูลแล้ว” 

              “เหอะ ตระกูลเกาข้าไม่เห็นอยู่ในสายตาสักนิด เดี๋ยวก็ใกล้ตายกันแล้วข้าจะไปเปลืองแรงยุ่งทำไมด้วยเล่า” เด็กชายว่าพรางแกะเม็ดแตงโมนั่งแทะอย่างเสียกริยา

              “ไหนๆ อย่างไรเราก็ต้องลงเรือลำเดียวกันข้าควรจะแนะนำตัวสักหน่อยสินะ” เด็กชายเอามือท้าวคางพรางครุ่นคิดก่อนจะลุกขึ้นสะบัดชายเสื้อขาวสะอาดให้ปราศจากเศษแตงโมก่อนจะพูดด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว “ข้าองค์ชายห้า มู๋เซ่าเจ๋อ ตอนนี้อายุเจ็ดหนาว” 

              “…” 

              “ไม่มีมารยาทจริงๆ เจ้าเป็นลูกเลี้ยงจิ้งจอกเฒ่านั้นยังไง อยู่กับคนมากเล่ห์เพียงนั้นไม่ซึมซับเล่ห์เลี่ยมมาบ้างรึไง มิน่าเจ้าถึงตายอนาถเพียงนั้น” 

              ตายอนาถ…ข้างั้นหรือ 

                “เอาล่ะเข้าเรื่อง เจ้าก็เห็นแล้วถูกอย่างที่ข้าบอกหรือไม่เล่าว่าเจ้าจะถูกหย่า ถูกเตะออกจากตระกูล อีกไม่นานเรื่องชะตาหงส์ของเจ้าจะถูกคนของหวงกุ้ยเฟยล่วงรู้และถูกดึงตัวไปเป็นพวก ข้าขอบอกให้เจ้ารู้เลยนะเขาจะอาศัยเจ้าสับเปลี่ยนชะตามังกร อ่า ถ้าเจ้าไม่ร่วมมือกับข้าจุดจบเจ้าอนาถแน่ๆ” 

              “ทำไมต้องเป็นข้า”

              “ใครใช้ให้เจ้ามีชะตาหงส์เล่า” มู๋เซ่าเจ๋อเต้นเร่าๆ ปากเล็กๆ นั้นแม้จะไม่ได้ออกเสียงแต่ก็คาดได้ว่าสถบคำหยาบมากมายนับไม่ถ้วน ข้าชักนึกสงสัยเสียแล้วว่าเหตุใดองค์ชายห้าถึงได้ช่างแตกต่างจากข่าวลือภายนอกนัก อายุเพียงเจ็ดหนาวกลับล่วงรู้เรื่องราวมากมายเพียงนี้วังหลวงช่างเป็นที่อันตรายนัก

              “ข้ารู้ว่ามันน่าเหลือเชื่อแต่ถ้าไม่ใช่เจ้าก็ไม่มีใครสามารถอีกแล้ว ลำพังเจ้าตายอนาถน่ะช่างเถอะแต่เหตุใดข้าจะต้องตายอนาถไปด้วยเล่า มีเพียงเราร่วมมือกันหลีกหนีชะตามันจะต้องผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเจ้าเห็นด้วยหรือไม่” มู๋เซ่าเจ๋อพูดพรางกุมมือสองทั้งคู่ของข้า

ไม่เพียงไม่รอคำตอบกับรวบรัดเอาข้าลงเรือลำเดียวกับเขา แผนการมากมายนับไม่ถ้วนถูกไล่เลียงลำดับเป็นฉากๆ ราวกับล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า หากอายุเพียงเจ็ดหนาวของอีกฝ่ายก็ช่างทำให้คนยากจะเชื่อถือได้ ข้าจึงคิดเพียงว่าเล่นกับเด็กเพียงเท่านั้น ใครเล่าจะคาดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นช่างเหนือความคาดหมายและนั้นทำให้ข้าไม่สามารถหันหลังกลับไปใช้ชีวิตอย่างอิสระได้ตลอดกาล

__________________________

 

ช่วงเม้ามอยกับไรท์ 

หน้าของมู๋เซ่าเจ๋อจะประมาณนี้อ่ะค่ะ ถึงปากน้องจะร้ายไปหน่อยแต่หน้าน้องใครเห็นก็ใจอ่อนยวบ เจินหวงก็เช่นกัน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น