เจินหวง

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ก.ค. 63

เจินหวง 

บทนำ

 

 

              หิมะโปรยปรายยามราตรีกาลช่างเหน็บหนาวหากภาพเบื้องหน้าข้ากลับดูอบอุ่นเสียจนภายในใจข้าช่างเยือกเย็น ข้ามองภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าแบบใดข้าสุดรู้ สามีข้ากับสตรีนางนั้นหยอกล้อกันช่างดูสุขสันต์เสียจนข้าได้แต่กำหมัดแน่น

              ข้าไม่อยากยุ่งวุ่นวายหากแต่ก็ต้องเดินเข้าไปอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ ดูเหมือนสตรีนางนั้นจะตกใจอยู่บ้างนางรีบผลักตัวออกจากสามีข้าหากแต่ข้อเท้าที่อ่อนแอนั้นทำให้นางทรงตัวไม่อยู่ สามีแสนดีของข้าไม่บอกก็รู้เขารีบพยุงนางและเอ่ยตำหนิแบบไม่จริงจัง ภาพชายห่วยใยหญิงเย้าหยอกราวกับภาพยวลยางเล่นน้ำน่าชวนชม แววตาของสามีข้าฉายชัดถึงความรักใคร่ลุ่มหลง แววตาที่ข้าไม่เคยได้รับจากเขาตลอดการวิวาห์ห้าปีของเรา

ข้าเผยรอยยิ้มบางเบาพวกเขาลืมไปแล้วหรือว่าข้าผู้เป็นภรรยาร่วมผูกผมยืนอยู่เบื้องหน้า ทำราวกับข้าเป็นอากาศธาตุไร้ตัวตนเสียจนน่าหัวเราะเยาะ ข้าจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากทำลายภาพความงดงามนี้ลง

 “ท่านเรียกข้ามาเพราะเหตุใด” มันได้ผลเพียงแค่เขาหันมามองข้าราวกับศัตรูคู่อริ ข้าคลางแคลงในท่าทีที่แปลกประหลาดของเขาหากแต่ก็รอคอยในคำตอบ

 “ข้าจะหย่ากับเจ้า”

“…”

ข้าละสายตาจากสามีไปมองสตรีนางนั้น สตรีแปลกหน้าผู้ที่สามีข้าพานพบระหว่างทางกลับเมืองหลวงเป็นครั้งแรกที่ข้าได้พินิจนางอย่างจริงจัง ผิวขาวละเอียดลออ ลำคอระหง ริมฝีปากบางแดงดั่งชาด ดวงตาดุจดวงดาราวับวาวยามราตรี สตรีงามล้ำล่มเมืองเพียงนี้เป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านที่บ้านแตกสาแหรกขาดที่บังเอิญพานพบที่ชายแดนงั้นหรือ ดวงหน้างามหลุบต่ำหากเผยสีหน้ายินดีก่อนนางจะผลักออกจากอกสามีข้าและเอ่ยด้วยน้ำตาคลอเบ้า  

“ท่านอ๋องอย่าเลยเจ้าค่ะ ขะ…ข้า ไม่คิดเป็นพระชายา ข้าไม่คิดแย่งชิง”  

กลยุทธ์สาวงามในการศึกหาใช่ไม่เคยปรากฏแม้จะรู้ว่าดอกไม้หอมมีพิษหากแมลงก็ยังคงลุ่มหลงยินยอมดวงตามืดบอดเพียงดื่มด่ำความหวานวับวามเพียงข้ามคืน

“ข้าจะให้เจ้าน้อยเนื้อต่ำใจอีกทั้งอยู่ร่วมกับคนโฉดได้อย่างไร”

คนโฉด ข้าหรือ? 

              “ท่านกล่าวผิดแล้ว”

              “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำอะไรเหมยเอ๋องั้นหรือ”

              “แล้วข้าทำอะไร” ข้ามองไปยังดวงหน้าหวานล้ำของสตรีนางนั้น ดวงคอระหงปรากฏรอยแดงเป็นจ้ำๆ หากแต่รอยมือขนาดใหญ่ปรากฎชัดเจนเสียยิ่งกว่า 

“ท่านจะบอกว่ารอยมือนั้นเป็นของข้า” 

              “แล้วไม่ใช่หรือ ข้าให้จิ่นอีอารักขานางและจิ่นอีเห็นกับตาว่าเจ้าลงมือบีบคอนางกับตาตัวเอง” 

              “ท่านคงลืมไปแล้วว่านับแต่ท่านกลับมาท่านสั่งกักบริเวณข้าแล้วข้าจะไปบีบคอนางได้อย่างไร”

              “เจ้าอย่ามาเล่นลิ้นเสียดีกว่า ใบหน้าอย่างเจ้าทั่วดินแดนนี้ก็ไม่มีอีกแล้ว” 

              “ท่านจะกล่าวว่าทั่วดินแดนนี้บุรุษที่มีปานหงส์บนใบหน้ามีเพียงข้างั้นหรือ” ข้าแค้นยิ้ม

              “ก็มิใช่เพราะเจ้าอาศัยปานนั้นเจ้าจะแต่งเข้าในจวนข้าได้งั้นหรือ”  

              “…” 

              ข้ารับฟังถ้อยคำมากมายของสามีข้าอย่างเงียบงันสมองที่ข้าเคยเชื่อมั่นว่าปราดเปรื่องไม่แพ้ใครพลันค่อยๆ หยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาวเย็นสุดขั้ว เกล็ดหิมะที่ร่วงล่นลงมาราวกับทับถมข้าให้จมกับพื้นพสุธา ข้ามองหนังสือหย่าในมือลายมือหนักแน่นเฉียบคมเพียงมองก็รับรู้ว่าขณะเขียนผู้เขียนนั้นแน่วแน่เพียงใด ท่านอยากหย่าขาดกับข้าถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

              “เช่นนั้นตามแต่ท่านปรารถนา”

              ข้าตอบรับก่อนจะกัดปลายนิ้วและเขียนชื่อของตนลงบนหนังสือหย่าสองฉบับ นับแต่นี้ข้ากับท่านมิใช่สามีภรรยากันอีกต่อไป เป็นตายไม่ยุ่งเกี่ยว 

              ลงชื่อ   ‘เจินหวง’   

              

 

______________________________________

ฝากตัวด้วยนะคะ <3

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #2 spong.ka (@spongka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 21:20
    น่าสนใจค่ะ ไม่เวื่น หย่าเลย
    #2
    0
  2. #1 xlks_scl (@xlks_scl) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 10:31
    พึ่งมาเจอเรื่องนี้ สนุกค่ะๆๆๆ รอติดตาม><
    #1
    0