คัดลอกลิงก์เเล้ว

SF:แค่คำว่า “ข้อตกลง” เพียงคน2คน HANRI [snsd sj]

....แค่คำว่าข้อตกลง.... มันทำให้2 นั้นรู้จักคำว่ารัก! ....แต่คำว่าข้อตกลง.... มันทำให้ทั้ง2รู้จักคำว่าเจ็บ! ....ถ้าคำว่าข้อตกลง.... มันทำให้ทั้ง2รู้จักคำว่าจากลา! แล้วทุกๆอย่างจะเป็นเช่นไร

ยอดวิวรวม

3,235

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


3,235

ความคิดเห็น


46

คนติดตาม


7
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 ต.ค. 55 / 20:00 น.
นิยาย SF: “͵ŧ” §2 HANRI [snsd sj]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


 








Duck- Fly



ขอบคุณแบนเนอร์สวยๆจาก

Duck- Fly

------------------------------

ร้านค้าแจกธีมบทความ
data-config="{'skin':'skins/black/skin.css','volume':100,'autoplay':true,'shuffle':true,'repeat':1,'placement':'top','showplaylist':false,'playlist':[{'title':'SNSD(Yoona) - Daily (YAMD 7th Story) (Soshivn)','url':'http://www.youtube.com/watch?v=tc9GytfUMDs&feature=player_embedded'}]}" >

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 ต.ค. 55 / 20:00




SF:แค่คำว่า “ข้อตกลง” เพียงคน2คน HANRI



 

....แค่คำว่าข้อตกลง....

มันทำให้2 นั้นรู้จักคำว่ารัก!

....แต่คำว่าข้อตกลง....

มันทำให้ทั้ง2รู้จักคำว่าเจ็บ!

....ถ้าคำว่าข้อตกลง....

มันทำให้ทั้ง2รู้จักคำว่าจากลา!

แล้วทุกๆอย่างจะเป็นเช่นไร

ข้อตกลง

1.ถึงเราจะมีอะไรกัน เราก็ห้ามหึงกันไม่ว่าจะกรณีใดๆ

2.ถ้าเราจะทำอะไร เราทั้ง2ก็ห้ามายุ่งในสิ่งที่กำลังทำ ถ้าฝ่ายใดผิดข้อตกลง ฝ่ายนั้นคือ ผู้แพ้

3.ข้อนี้สำคัญที่สุด เรา2คนห้ามมีพันธะต่อกัน!

 

 ณ ผับใจกลางกรุงโซล
 

ฮันคยองผู้ชายที่จัดว่าดูดีเอามากๆแต่ตอนนี้ท่าทางของเขาที่ดูโมโหไม่น้อย ที่เขาเห็นควอนยูริขึ้นไปเต้นยั่วผู้ชายทั่วผับขนาดนี้ ที่ทำเพราะอะไรกัน ทำไมเค้าต้องหึงผู้หญิงที่ชื่อ ควอนยูริมากขนาดนี้ด้วย ทั้งๆที่ต่างฝ่ายต่างก็แรงกับเรื่องอย่างว่าพอกัน เห็นแบบนี้เค้าต้องชอบไม่ใช่เหรอที่เห็นผู้หญิงของเค้ามาเต้นยั่ว ออกลีล่าเร้าใจ แต่ก็คงจะไม่ใช่ในผับที่มีพวกบ้ากามเยอะๆแบบนี้ ถ้าเป็นเวลาที่เขาและเธอมีอะไรคงจะสนุกและดีใจจะดีกว่า
 

“ลงมานี้”ชายหนุ่มที่ทนไม่ได้ ถึงกับเดินขึ้นไปพร้อมกับลากผู้หญิงของเขาลงมาทันที
 

“ปล่อยนะฮันคยอง”ยูริที่บอกด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกได้ว่าอารมณ์เสีย
 

“ใครให้เธอไปเต้นยั่วบนเวทีแบบนั้นห๊ะ”ฮันคยองที่ลากยูริมาที่บนรถพร้อมกับถามทันที
 

“ทำไม! ชั้นจะทำอะไรก็เรื่องของชั้น คุณไม่เกี่ยวอะไรสักหน่อย”ยูริที่พูดพร้อมกับเชิดหน้าออกไปที่นอกกระจกรถ แต่สีหน้าของฮันคยองที่ดูจะโมโหในคำพูดของหญิงสาวที่ดูว่าจะไม่ฟังเค้าเลย
 

“ไม่เกี่ยวงั้นเหรอ ได้แล้วเธอจะได้รู้ว่าชั้นไม่เกี่ยวกับเธอ แล้วเธอจะเป็นไง”ฮันคยองที่ขับรถมุ่งไปที่โรงแรมระดับ5ดาวจัดว่าเป็นโรงแรมที่เขาและเธอชอบมากันบ่อย


 

โรงแรมระดับ5ดาว

ฮันคยองที่ลากยูริไปที่ห้องของก่อนจะเหวี่ยงไปที่เตียงอันแสนนุ่ม ยูริที่ถูกเหวี่ยงลงไปถึงกับหันหน้ามามองด้วยความโกรธเช่นกัน ถึงเธอกับผู้ชายตรงหน้าเคยมีอะไรกันมาหลายครั้งแล้วก็จริง แต่การกระทำที่ผู้ชายตรงหน้ากำลังหึงเธอมันไม่ใช่ เพราะเธอก็ไม่ชอบการบังคับว่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของของใคร ถ้าไม่ได้รักกันจริงก็แค่ต่างฝ่ายต่างเป็นแค่ผู้ที่ช่วยกันระบายอารมณ์ความอยากของกันและกันเป็นพอ แต่นี่อะไร ทำผู้ชายคนหน้าต้องโมโหกับการที่เธอแค่ขึ้นไปเต้นยั่วแบบนี้
 

“โอ๊ย!! นี่มันจะมากไปแล้วนะ ฮันคยอง!!”ยูริที่หันหน้ามาพูด
 

“มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าเธอคิดจะทำอะไรแบบนั้นอีก”
 

“ชั้น! ทำอะไรมิทราบ”
 

“ก็เธอ....”ฮันคยองที่เพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังหึงยูริเข้าเต็มๆ ทำให้ยูริถึงกับมองหน้าพร้อมกับสายตาที่ถามเช่นกัน
 

“ทำไม ก็เธออะไร อย่าบอกนะคุณหึงคนอย่างชั้น หึ”ยูริที่ลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับถามด้วยความอยากรู้ ฮันคยองที่รู้สึกว่าเค้ากำลังจะหมดท่า
 

“ชั้นไม่มีวันหึงคนอย่างเธอ!”ฮันคยองที่พูดทำให้ยูริที่ตอนนี้ลุกขึ้นคลอเคลียร์อยู่บนอกแกร่ง
 

“งั้นเหรอ ถ้าไม่หึงชั้นแล้วคุณจะลากชั้นลงมาจากเวทีแบบนั้นทำไมล่ะ ฮันคยอง!”ยูริที่พูดใบหน้าที่แสนยั่วยวนชายตรงหน้า ทำให้ฮันคยองที่เห้นถึงกับเคริ้มตามอย่างว่าง่าย
 

“เพราะเธอคือผู้หญิงของชั้นไง ควอนยูริ”ฮันคยองที่ก้มลงมามองยูริก่อนจะผลักยูริไปชิดกำแพงทันที ใบหน้าที่ซุกซนมือที่อยู่ไม่สุขกำลังไร้ไปทั่วเรืองร่างของหญิงสาวที่เธอกำลังควานหาร่างชายตรงหน้าอย่างกระหาย

 

ฮันคยองยังคงไม่ยอมหยุดอะไรง่ายๆกับการที่เธอยั่วอารมณ์กามของเขา ยูริที่หลับตาพร้อมกับเคลิ้มไปกับฮันคยองที่ยังกดจูบไปที่เนินอกที่ตั้งชันของเธอ เสื้อผ้าของเธอที่ฮันคยองนั้นปลดออกไปอย่างง่ายด้ายโดยไม่มีอะไรมาติดขัด ยูริที่ไม่ต่างอะไรเธอแกะเสื้อผ้าของชายตรงหน้าออกไปอย่างรวดเร็ว มือสวยที่ตอนนี้ขย้ำไปที่เส้นผมของชายหนุ่มที่กำลังไล่จูบไปทั่วเนินอกที่ประชั่นหน้าอยู่ มือที่ลูกไล่ไปทั่วเรืองราง ชุดกระโปรงของยูริที่หลุดออกไป ตอนนี้คงจะเหลือแต่กางเกงในตัวจิ๋วที่ยังไม่ถอดหายไปใน ยูริที่ควานหาหัวเข็มขัดของชายหนุ่มที่ตอนนี้พยายามถอดออก แต่มือของฮันคยองที่จับเธอเอาไว้ก่อนจะมองหน้าเธอ
 

“นึกว่าคืนนี้จะหยุดชั้นได้เหรอยูริ”
 

“แล้วใครว่าชั้นจะยอมแพ้คนอย่างคุณ”ยูริที่พูดจบก่อนจะประทับริมฝีปากอย่างเชิงชินโดยไม่นึกเลยว่า เธอกำลังจะทำให้ชายตรงหน้ากำลังคลั่งในร่างกายของเธอ


 

 ---------------------------------------------------ช่วงNC-----------------------------------------------------

 

“พอใจคุณหรือยัง ฮันคยอง”ยูริที่ถามพร้อมกับหลับตาลงช้าๆ
 

“ผมต้องการแค่คุณเท่านั้น”ฮันคยองที่บอกก่อนจะยันตัวเองพร้อมกับจูบไปที่หัวของยูริอย่างเบาๆ
 

“หึ ต้องการชั้นงั้นเหรอ นายไม่รู้หรือไงว่าชั้นไม่ต้องการมีพันธะกับนายหรือผู้ชายคนอื่น”
 

“แล้วมีลูกกับผมมันไม่ดีตรงไหน”ฮันคยองที่ถาม
 

“เค้าไม่ได้เกิดมาจากความรัก แต่ถ้าเค้าเกิดมาจากความอยาก ชั้นไม่ต้องการ”
 

“แล้วใครว่า เด็กคนนี้ที่จะเกิดมาไม่ได้มาจากความรัก”
 

“นายหมายความว่าไง”
 

“ผมบอกแล้วไง ว่าผมต้องการคุณคนเดียว คุณคือผู้หญิงของผม และต้องเป็นแม่ของลูกผมเพียงคนเดียวเท่านั้น ควอนยูริ”ฮันคยองที่บอกมือที่รูปไร้ไปบนใบหน้าสวยที่ตอนนี้ได้แต่มองฮันคยองอย่างตกใจ
 

“หมายความว่าไง”
 

“ใช่ คุณเป็นผู้หญิงที่ผมจะรักตลอดไปถึงเรา2คนจะเริ่มมาด้วยไม่ดี แต่เรามาสร้างความดีให้กันและกันไม่ดีกว่าเหรอ”ฮันคยองที่บอกก่อนจะจูบไปที่หัวของยูริอีกครั้ง
 

“แล้วชั้นจะรู้ได้ไงว่าคนอย่างนายจะไม่โกหก”
 

“เรา2คนจะต้องแต่งงานกัน โดยไม่มีข้อผูกมัดหรือข้อตกลงอะไรทั้งนั้น ผมรู้ว่าคุณก็รักผมนะ”ฮันคยองที่บอกทำให้ยูริที่ฟังถึงกับยิ้มออกมา ยูริไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีเสมอไป เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งเรื่องแบบนี้ก็จริงแต่เธอก็ให้แค่ฮันคยองเพียงคนเดียว เพราะเธอเลือกที่จะมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นเธอคงจะไม่ทำมันแน่นอน เพราะเธอก็จะให้เพียงผู้ชายเพียงคนเดียว คนคนนั้นก็คือ ฮันคยอง  แต่ถ้าจะให้เธอเลือกที่จะใช้ชีวิตครอบครัวแล้วเธอก็ต้องเลือกสิ่งที่รักเธอและเธอก็รักมันได้ด้วยจริงๆ แต่สำหรับฮันคยอง เธอเลือกที่จะไม่ทำแบบนั้นถึงเธอจะให้ฮันคยองจริง แต่ถ้าจะให้ใช้ชีวิตร่วมกันในตอนนี้เธอไม่ต้องการ


 

ณ วันแต่งงานของฮันคยอง+ควอนยูริ
 

ฮันคยองที่ตอนนี้เค้าอยู่ในชุดเจ้าบ่าวสีขาว มองดูแล้วหล่อไปอีกแบบ ใบหน้าที่มีรอยยิ้ม ทำให้พ่อแม่ เพื่อนๆที่ต่างมาร่วมงานถึงกับชมในความหล่อของฮันคยอง
 

“ดีใจด้วยนะลูก พ่อดีใจที่ลูกคิดที่จะปักฐานกับผู้หญิงคนที่ลูกรู้ว่ารัก”ฮันเกิงท่านประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ทั่วประเทศจีนที่เอยปากชมลูกชายที่ยืนยิ้มอย่างดีใจ
 

“ขอบคุณครับป๊า”
 

“แม่ดีใจนะลูกที่ลูกเลือกที่จะรับผิดชอบในการกระทำของลูกแบบนี้ แม่เข้าใจ แล้วแม่ก็รักหนูยูริ”คุณนายคิมที่บอกทำให้ฮันคยองที่สวมกอดผู้เป็นแม่
 

“ขอบคุณครับแม่”
 

“ไงเพื่อน ได้แต่งแล้วดีใจด้วย”คยูฮยอนที่เดินมาคู่กับแฟนสาวอย่างซอจูฮยอนที่ถือของขวัญวันแต่งงานมาให้
 

“ดีใจด้วยนะคะพี่ฮัน มีความสุขมากๆนะคะ”ซอฮยอนที่บอกพร้อมกับส่งของขวัญให้ ทำให้ฮันคยองกับรับถึงกับยิ้มตอบ
 

“ขอบคุณครับน้องซอ แล้วเมื่อไรเราจะแต่งกับเจ้าคยูมัน มันจะบ้าตายแล้วมั่ง”ฮันคยองที่แอบแซวทำให้คยูกับซอฮยอนถึงกับขำ
 

“ไงไอ้บอมมาด้วยหรือไง”คยูฮยอนที่หันไปเห็นเพื่อนรักอีกคนและก็อีกคนอย่างซีวอนมาด้วย
 

“อื้ม มากับไอ้วอนมัน”คิบอมที่บอกทำให้เพื่อนๆต่างงง
 

“อ้าวแล้วเมียๆแกอ่ะหายไปไหน”คยูฮยอนที่ถาม
 

“แทกับเจสไปดูยูริน่ะสิ ไม่รู้หรือไงว่าเค้าทั้ง3เป็นเพื่อนกัน รู้สึกจะสมัยตอนเรียนมัธยมปลาย”ซีวอนที่บอกทำให้ทุกๆคนส่ายหน้า
 

“เอาเถอะ ดีไม่ใช่หรือไงที่พวกเธอทั้ง3เจอกัน คงจะคิดถึงกันมาก ไม่ได้เจอกันมาหลายปีเลยนะ”ฮันคยองที่บอกทำให้ทุกๆคนพยักหน้า
 

“ลูกจ้ะ แม่ว่าได้เวลาแล้วนะ”คุณนายคิมที่เดินเข้ามาหาลูกชายพร้อมกับบอก ทำให้ทุกๆคนถึงกับโค้งให้
 

“ไปประจำทีเถอะลูกรัก อีกนิดเดียวก็ได้แต่งแล้วนะ ไม่ต้องประมาทนะจ้ะ^^”คุณนายคิมที่บอกลูกชาย ทำให้ทุกๆคนตอนนี้ไปประจำที
 

และแล้วเวลาแต่งงานของฮันคยองกับยูริก็มาถึง ฮันคยองที่ยืนรออยู่กับบาทหลวง ใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม เขาก้มหน้ารอเจ้าสาวของเขา ในสมองของเค้าตอนนี้ได้ลบเลือนข้อตกลงของเค้ากับยูริที่เคยทำไว้ต่อกันไปหมดแล้ว ตอนนี้คงจะมีเพียงแต่ว่า เธอคือผู้หญิงที่ใช่สำหรับเขาแล้วน่ะสิ
 

เวลาผ่านไป ทุกๆอย่างมันเหมือนเดิม ทุกคนที่มาในงานถึงกับเริ่มงง ประตูโบสถ์ทำไมยังไม่ยอมเปิดขึ้นมา แล้วพ่อของยูรินั่นหายไปไหน ทำให้ไม่ยอมพาลูกสาวมาให้ฮันคยองสักที นี่มันเกิดอะไรขึ้น และว่า
 

ประตูโบสถ์นั่นกำลังเปิดออกมาช้าๆ แสงสว่างจากด้านนอกมันกระทบตาของฮันคยองช้าๆ ทำให้ฮันคยองถึงกับงง สายตาของเค้าที่เห็นมันไม่ใช่เจ้าสาวของเค้าแต่กับเป็น แทยอนกับเจสสิก้าแทน
 

“ขอโทษค่ะ!!”น้ำเสียงที่ดูหอบป่นไปกับน้ำเสียงที่ดูกังวล ทุกๆคนที่ต่างลุกขึ้น รวมไปถึงครอบครัวของทั้ง2ฝ่าย
 

“พี่ฮันค่ะ...ยูริหายตัวไปค่ะ!”เจสสิก้าที่บอก ทำให้ฮันคยองที่ฟังถึงกับเบิงตากว้าง ครอบครัวของยูริที่ได้ยินถึงกับตกใจไม่แพ้กัน ผู้เป็นแม่ที่เห็นสามีวิ่งเข้ามาหาถึงกับถามแต่คำตอบกลับเป็นการส่ายหน้า

 

“แต่ว่า...เราเจอแต่จดหมายกับชุดเจ้าสาวอยู่ในห้องค่ะ”แทยอนที่บอกทำให้ฮันคยองและทุกๆคนถึงกับไม่เชื่อ ฮันคยองที่รีบเปิดจดหมายอ่านทันที


 

To…ฮันคยอง

                สวัสดีค่ะฮันคยอง กว่าคุณจะได้เปิดอ่านจดหมายฉบับนี้ ชั้นคงได้ไปจากงานของเราแล้ว ตอนนี้ชั้นคงจะพูดได้แค่คำว่า ขอโทษเพียงเท่านั้น ชั้นคงจะแต่งงานกับคุณไม่ได้ ชั้นคงเป็นผู้หญิงและเป็นแม่ของลูกไม่ดีพอ เวลาที่ผ่านมาของเรา2คน ชั้นถือว่าชั้นจะเก็บเป็นสิ่งดีตลอดไป ข้อตกลงทั้งหมดที่ชั้นกับคุณได้ทำขึ้นมา ชั้นถือว่ามันแค่เป็นสิ่งที่ค่าเวลาของเราทั้ง2คน ชั้นอยากให้คุณเจอคนที่ดีกว่าชั้น ที่ชั้นทำแบบนี้ชั้นรู้ค่ะว่าชั้นก็เจ็บ ชั้นทรมานเหมือนกันที่ทำแบบนี้กับคนที่ชั้นรัก แต่ชั้นก็ไม่สามารถที่จะแต่งงานกับคุณจริงๆ เพราะเรา2คนไม่ได้รักกัน ชั้นไม่อยากให้คุณต้องมารับผิดชอบในการกระทำอะไรแบบนี้อีก ตอนนี้เราไม่มีพันธะอะไรที่เกี่ยวข้องกันต่อไปแล้ว ชั้นอยากให้คุณหาผู้หญิงที่คิดว่าใช่ ชั้นอยากให้คุณมีความสุขกับสิ่งที่จะเรียกว่า ครอบครัว แบบจริงๆ ชั้นไม่อยากให้คุณต้องมาจมปักกับผู้หญิงที่ไม่ดีอย่างชั้น พ่อค่ะแม่ค่ะยูลขอโทษที่ทำแบบนี้ แต่ยูลตัดสินใจไปแล้ว พ่อแม่รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ไม่ต้องห่วงยูล ยูลจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด และสิ่งสุดท้ายที่ชั้นจะบอกคุณและก็ทุกๆคนคือ  ชั้นขอโทษ

                                                                                                                จาก...ควอนยูริ


 

เขาจะรู้ไหมว่าการที่เธอทำแบบนี้เพราะอะไร ไม่มีใครรู้หรอกว่า ควอนยูริที่ทำไปเพราะอะไร แต่ที่เธอทำ เธอมีเหตุผลส่วนตัวที่ว่า ผู้หญิงไม่ดีอย่างเธอคงจะไม่เหมาะสมกับฮันคยองอนาคตประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ชื่อดังที่ใครๆก็ต่างนับถือ ถ้าได้เธอมาเป็นคู่ครองมันคงจะไม่เหมาะสมกันเลยสักนิด เธอยอม ยอมที่จะเลือกออกมาจากชีวิตเค้าเองโดยเธอออกมาทั้งน้ำตาออกมาอย่างทรมาน
 

ฮันคยองที่อ่านจบ น้ำตาที่ร่วงลงมาบนกระดาษ มือที่สั่น เขาไม่ได้คิดอย่างที่เอกำลังตีความหมายเลยสักนิด เขาได้บอกกับตัวเองไปแล้วว่า ข้อตกลงทั้งหมดที่เค้าและเธอทำขึ้นนั้นมันได้ลบออกไปจากสมองเขาหมดแล้ว ตอนนี้เขาพร้อมที่จะมีคู้ครอง คนคนนั้นก็คือเธอ
 

แม่ของยูริที่รับรู้ถึงจดหมายที่ลูกสาวเพียงคนเดียวที่เขียนขึ้นมา เธอร้องไห้รับไม่ได้กับการกระทำที่ลุกสาวได้จากไปแบบนี้ ผู้เป็นแม่ที่ร้องไห้จนเป็นลม ทำให้ทุกๆคนต่างช่วยกันพาส่งโรงพยาบาลทันที
 

“ผมจะไปตามหายูริ”ฮันคยองที่ตอนนี้เหมือนผู้ที่ไม่ได้สติอะไรเลย ทำให้ทุกๆคนที่ต่างพยายามห้ามการกระทำของเขา
 

“หยุดเถอะไอ้ฮัน”คิบอมที่พยายามจับตัวฮันคยองเอาไว้
 

“มึงไม่เห็นหรือไงว่ายูริหนีชั้นไปแล้ว”ฮันคยองที่ดิ้น ทำให้แขกทุกๆคนต่างรีบกลับบ้านกันก่อน ซีวอนกับคิบอมที่ลากฮันคยองมานั่งเก้าอี้เพื่อระงับอารมณ์
 

“พอสักที ถ้าตอนนี้แกออกตามหายูริอย่างไง แกก็ไม่เจอเธอหรอกนะ”คยูฮยอนที่บอกทำให้ทุกๆคนเข้ามา
 

“ฮันลูก แม่อยากให้ลูกใจเย็นก่อนนะลูก”คุณนายคิมที่เข้ามาหาลูกชาย
 

“จะให้ผมใจเย็นงั้นเหรอครับ คนที่ผมรักหายไปแบบนี้”ฮันคยองที่ลุกขึ้นยืนโต้ตอบ ทำให้ซีวอนถึงกับดันเพื่อนให้นั่งลง

 

“เลิกบ้าสักที!!!

 

“จะไม่ให้ชั้นบ้าได้ไง ในเมื่อชั้นกับยูริกำลังจะมีลูกด้วยกัน”

 

“แกหมายความว่าไง ไอ้ฮัน”

 

“ชั้นกับยูริพร้อมใจกันที่จะมีลูก ชั้นรักยูริเข้าใจยังห๊ะ ว่าชั้นรักเธอ!!!!!!!!!”ฮันคยองที่พูดพร้อมกับทรุดตัวร้องไห้อีกครั้ง เขากอดจดหมายของยูริไว้แน่น น้ำตาที่ไหลออกมาทำให้ทุกๆคนเห็นถึงกับร้องตาม
 

“ฮันลูก เชื่อแม่นะลูก ตอนนี้หนูยูริอาจยังไม่พร้อมก็ได้นะ”คุณนายคิมที่มองลูกชายพร้อมกับกอดเอาไว้
 

“ผมรักเธอ แม่ได้ยินไหมว่าผมรักเธอจริงๆ”ฮันคยองที่บอกทำให้คุณนายคิมถึงกับกอดลูกชายพร้อมกับร้องไห้ออกมา
 

“จ้ะแม่เชื่อในสิ่งที่ลูกแม่พูด”
 

“เธอจากผมไปแล้ว ฮืออ ผมจะต้องตามหาสิ ใช่ผมจะต้องตามหา”ฮันคยองที่ได้สติเขากับสะบัดทุกๆคนออกก่อนจะวิ่งไปที่รถทันที ทุกๆคนที่เห็นถึงกับขับรถตามหาฮันคยองทันที
 

“เธออยู่ที่ไหน ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ เธออยู่ไหนควอนยูริ!!!!!!!”ฮันคยองที่พูดพร้อมกับใส่อารมณ์ลงไปที่พวกมาลัยรถ ที่ตอนนี้ได้จอดติดไฟแดงบนถนนใหญ่

 

“ชั้นขอโทษนะคะ ที่ชั้นทำเพราะชั้นรักคุณ”ยูริที่พูดทั้งน้ำตา ใบหน้าที่มองดูเศร้า ผมยาวตรงที่ถูกลมรถสะบัดพริวไปมา รถเมล์สายยาวกำลังขับรถมุ่งหน้าไปที่ไหนสักทีที่กำลังจอดติดไฟแดงโดยในคันนั้นก็มีควอนยูริอยู่ด้วย แต่เธอจะรู้ไหมว่ารถที่ตอนนี้กำลังจดติดไฟแดงด้านหลังเป็นรถของฮันคยอง คงเป็นโชคชะตาที่กำลังกลั่นแกล้งฮันคยองหรือเค้าทั้ง2กันแน่ที่ไม่ต้องการให้พบเจอกัน
 

ความรู้สึกที่เรียกว่ารักมันคงกำลังเพิ่งจะรู้ตัวว่าเกิดขึ้น ฮันคยองที่รู้ตัวว่าเค้ารักยุริมากแค่ไหน และยูริก็เพิ่งรู้ตัวว่าเธอก็รักฮันคยองมากแค่ไหนเช่นกัน แต่แค่ความคิดของทั้ง2ไม่เหมือนกัน ทำให้ทุกๆอย่างต้องเป็นแบบนี้
 

ทุกอย่างถ้าจะจบได้และลงเอยได้ด้วยดี ถ้าคน2คนเข้าใจในความหมาย

ฮันคยองเขารักควอนยูริ

และ

ควอนยูริก็รักฮันคยอง

แต่

แค่โชคชะตาทำให้ทั้ง2

รักกันไม่ได้

ทุกอย่างถ้าไม่เริ่มต้นด้วยข้อตกลง

มันก็ไม่จบด้วยข้อตกลงบ้าๆแบบนี้หรอก
 

 
 


1ปีผ่านไป
 

เสียงน้ำทะเลที่พัดเข้ามากระทบฝั่ง สายลมที่พัดไปมา ทำให้ผมสีน้ำตาลสวย พัดพริ้วไปตามแรงลมทันที ใบหน้าที่กำลังยิ้มให้กับเด็กน้อยบนรถเข็นเด็กที่ตอนนี้กำลังเพิ่งจะตื่นหลังจากได้นอนมาหลายชั่วโมง
 

“แอ้....!!”เสียงเล็กๆที่ตอนนี้เหมือนรู้หน้าที่ว่า กำลังเรียกแม่ของเขาอยู่ ใบหน้าสวยอย่าง ควอนยูริ ที่ส่งยิ้มหวานมาหาลูกชายที่นอนสะบัดมือไปมา
 

“ไงครับ ตื่นแล้วเหรอครับเด็กดีของแม่ หลับสบายหรือเปล่า”ยูริที่อุ้มลูกชายขึ้นมาที่อกทันที ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ปูนข้างชายทะเลช้าๆ
 

“แอ้...!!”เด็กน้อยที่เหมือนกำลังคุยกับแม่ของเขาอยู่ ยูริที่เห็นถึงกับยิ้มออกมาทันที

 

เด็กน้อยคนนี้คงจะไม่ใช่ลูกใครนอกจาก ฮันคยองกับยูริ ที่เขาทั้ง2ได้มีอะไรกันก่อนที่เธอจะหนีมาที่นี่ ที่ที่สงบโดยมีแค่เธอและลูกเพียง2คนพอ
 

“หิวหรือเปล่าครับ”ยูริที่ถามลูกชายในอ้อมอกที่นอนมองหน้าแม่ตาแป๋ว
 

“แอ้...!!”เสียงที่ตอบรับทำให้ยูริถึงกับยิ้มออกมาเธอหยิบขวดนมเล็กออกมาจากกระเป๋าทำน้ำอุ่น ยูริที่ส่งนมเข้าปากลูกของเธอทำให้เด็กน้อยถึงกับหยุดงอแงทันที พร้อมกับรับนมจากผู้เป็นแม่พร้อมกับดูดดื่มอย่างอร่อย ดวงตาที่แป๋วมองหน้ายูริก่อนจะเอื้อมมาจับหน้าแม่เบาๆ เหมือนคงจะรู้ว่าแม่ของเค้าคงจะเหนื่อยที่เลี้ยงเค้า แต่นี่คงจะเป็นแค่ความคิดของแม่ที่คิดเล่นๆ  แต่ความรู้สึกของลูกอาจจะเป็นจริง
 

“ไงครับยูจา อิ่มยังครับ”ยูริที่ถามลูกชายอีกครั้ง ทำให้ยูจาชื่อของลูกชายเธอถึงกับปัดขวดนมออกทันที ยูริที่เห็นถึงกับยิ้มก่อนจะเก็บมันลงในกระเป๋า
 

“แม่ว่ามันเริ่มจะเย็นแล้ว เรากลับที่พักกันดีกว่าเนาะ ไปนอนเล่นที่ห้องนอนกันดีกว่า^^”ยูริที่พูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วนำลูกน้อยไปวางบนรถเข็นทันที ก่อนจะรุนไปที่พักของเธอทันที


 

อีกด้าน
 

“ว่าไงนะ เจอยูริแล้วเหรอ”ฮันคยองที่รับโทรศัพท์จากนักสืบ ทำให้ทุกๆคนที่ตอนนี้นั่งรวมกันในห้องรับแขกของบ้านถึงกับดีใจ
 

“ว่าไงบ้างลูก”คุณนายคิมที่ถามลูกชาย
 

“ผมรู้แล้วครับว่ายูริอยู่ที่ไหน”ฮันคยองที่บอก ทำให้ทุกๆคนต่างยิ้มออกมา ฮันคยองที่จดที่อยู่จากนักสืบก่อนจะส่งข้อมูลมาให้เพราะเขาต้องการออกตามหายูริทันที
 

“แม่ดีใจจังที่เจอหนูยูริแล้ว”
 

“1ปีกลับการที่ตามหา หวังว่าแกคงจะมีความสุขแล้วนะ ฮัน”ท่านประธานฮันที่บอกทำให้ฮันคยองกับคุณนายคิมถึงกับยิ้ม
 

“ผมจะได้ดูแลเมียกับลูกของผมสักที”ฮันคยองที่บอกทำให้ท่านประธานและคุณนายคิมงง
 

“หมายความว่าไงนะลูก”
 

“นักสืบลีบอกว่า ยูริเพิ่งคลอดลูกไปเมื่อ3เดือนก่อน”ฮันคยองที่บอกก่อนจะยิ้มออกมา
 

“แสดงว่า คุณค่ะเรากำลังมีหลาน”คุณนายคิมที่พูดอย่างดีใจ ทำให้ท่านประธานและฮันคยองถึงกับยิ้ม
 

“อื้ม ผมก็ดีใจ ฮันเราไปปรับความเข้าใจกับหนูยูริซะ แล้วพาหนูยูริกับลูกของเรากลับมาหาป๊าและแม่ ลูกของเราจะได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ส่วนครอบครัวหนูยูริ ป๊ากับแม่จะไปบอกให้เอง”ท่านประธานที่บอกทำให้ฮันคยองถึงกับยิ้มออกมา
 

“ครับ ผมขอบคุณป๊ากับแม่ที่รักยูริมาตลอด”
 

“แม่รักลูก ลูกแม่รักใครแม่รักด้วย”

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้นของอีกวัน
 

ยูริที่อุ้มยูจาออกมาเดินเล่น ในสนามหน้าบ้านของเธอ บ้านที่จัดว่าไม่ใหญ่โตมากนัก เป็นบ้านเล็กๆที่เหมาะอยู่กันเป็นแค่ครอบครัวเล็กๆ ทำให้เธอตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้เพื่อเธอต้องการจะอยู่กับลูกชายที่เกิดมา ขอแค่เธอมีลูกชายที่อยู่กับเธอเป็นพอ ยูริที่อุ้มยูจาเดินเล่นชมดอกไม้ไปมา ใบหน้าที่ยิ้มกับลูกชายที่พยายามเอื้อมจับดอกไม้สีสวย
 

“หอมเปล่าครับ ดูสิครับยูจา ผีเสื้อ สวยไหมเอ่ย”ยูริที่ทำท่าชี้ให้ลูกชายดูผีเสื้อที่กำลังบินวนดอกไม้อย่างสวย ทำให้ยูจาถึงกับยิ้มออกมาเห็นเหงือกสีแดงอย่างน่ารัก
 

“หิวยังครับ แม่ว่าลูกยังไม่ทานนมเลยนะครับ”ยูริที่บอก ก่อนจะพายูจาเข้าบ้าน แต่ว่า อยู่ๆ ยูจาจากเด็กที่ยิ้มง่ายกลับกลายเป็นเด็กที่อยู่ๆก็ส่งเสียงร้องไห้ออกมาอย่างน่าแปลกใจ ยูริที่อุ้มยูจาอยู่ถึงกับงง
 

“แอ้!!!!!!!! แง้... แอ้!!!!!!!”ยูจาที่ร้องไห้ พร้อมกับดิ้นไปมา ทำให้ยูริที่พยายามกอดปลอบลูกชาย ทันที
 

“ยูจาลูก...ยูจาครับ...ทำไมหนูถึงร้องไห้ไม่มีเหตุผลแบบนี้ล่ะลูก”ยูริที่พยายามตบก้นเบาๆเพื่อปลอบ แต่ก็ไม่ทำให้ลูกชายหยุดร้องแต่อย่างใด
 

“หนูไม่สบายหรือเปล่าครับ”ยูริที่นั่งลงที่สนามหน้าบ้านก่อนจะจับไปที่ตัวลูกชาย แต่ก็ไม่พบอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปจากตัวลูกชายเลยสักนิด ยูริที่ยังคงวุ่นอยู่กับลูกชายที่ไม่ยอมหยุดร้อง ใบหน้าที่ก้มมองลูกชายโดยไม่ทันสังเกตว่ามีคนคนหนึ่งเดินเข้ามาหา
 

“ผมว่าลูกคงอยากให้เราเจอกันนะยูล”น้ำเสียงที่พูดขึ้นมาช้าๆ น้ำเสียงที่แสนคุ้น ทำให้ยูริที่นั่งปลอบลูกอยู่เงยหน้ามามองช้าๆ
 

“ฮันคยอง!”น้ำเสียงที่ดูสั่นผิดปกติ แววตาที่มองไปยังคนตรงหน้าทำให้ยูริที่ได้สติถึงกับรีบอุ้มลูกชายวิ่งเข้าบ้านทันที แต่ก็ไม่ทันฮันคยองหรอกที่เขาวิ่งไปโอบกอดยูริเอาไว้ด้านหลัง
 

“ทำไมคุณต้องหนีผมไปยูล รู้ไหมว่าผมเจ็บมากแค่ไหน”ฮันคยองที่กอดยูริไว้แน่น ยูริที่อุ้มลูกชายเอาไว้ที่อกเธอพยายามสะบัดฮันคยองให้ออกจากตัวเธอ
 

“ปล่อย! เรา2คนไม่เคยรู้จักกันนะคะ”ยูริที่พูด แต่ความรู้สึกเธอกับไม่ใช่ เธอสงสัยว่าเธอหนีมาแล้ว ทำไมฮันคยองยังต้องตามหาเธออีก
 

“ไม่เคยรู้จักกันงั้นเหรอ ยูลอย่าทำกับผมแบบนี้สิ ผมรักคุณนะ”ฮันคยองที่จับตัวยูริหมุนมามองหน้าพร้อมกับพูดให้รู้เรื่อง
 

“แต่ชั้นไม่ได้รักคุณ!”
 

“ผมไม่เชื่อ ไหนเราสัญญากันแล้วไงว่าจะลืมทุกๆอย่างออกไปให้หมด ข้อตกลงมันไม่มีความหมายอีกแล้วนะยูล ตอนนี้มีแค่คุณกับลูกเท่านั้นที่สำคัญที่สุด”ฮันคยองที่พยายามอธิบายให้ยูริฟัง แต่เหมือนเธอก็ยังไม่ยอมรับในสิ่งตรงนั้น
 

“พอสักทีเถอะค่ะ เข้าใจมั้ยค่ะว่าเรา2คนรักกันไม่ได้!!!”ยูริที่พูดทั้งน้ำตา ก่อนจะสะบัดตัวฮันคยองก่อนจะวิ่งเข้าบ้านไปทันที ฮันคยองที่วิ่งตามเขาพยายามเคาะเรียกยูริแต่ก็ไรผล ยูริที่อุ้มลูกชายเอาไว้ที่อก เธอกอดลูกชายเอาไว้แน่น ก่อนจะปล่อยน้ำตาออกมาอีกครั้ง
 

“ฮึกก ฮืออ แม่ขอโทษนะยูจา”
 

“ทำไม ทำไมพ่อของลูกต้องทำให้แม่มีชีวิตแบบนี้”ยูริที่พูดกับลูกชาย เธอก้มมองลูกชายช้าๆ ใบหน้าของเด็กน้อยที่กำลังมองแม่ด้วยแววตาที่อยากรู้
 

“แม่ขอโทษนะลูก”ยูริที่ลุกขึ้นช้าๆ ก่อนจะพาลูกชายเดินเข้าห้องนอนไปช้าๆ ยูริที่ป้อนนมและกล่อมลูกชายให้หลับลงอีกครั้งก่อนจะวางลูกชายในเตียงเด็กช้าๆก่อนจะเหวี่ยงไปมาเบาๆ
 

“แม่รักพ่อของลูก แต่แม่ไม่สามารถที่เป็นคู่ครองที่ดีต่อพ่อของลูกได้ แต่ลูกต้องสัญญากับแม่นะ ว่าลูกของแม่ต้องเป็นเด็กดีนะครับ ยูจา”ยูริที่บอกก่อนจะปล่อยน้ำตาออกมาช้าๆ ภาพต่างๆมากมาย เมื่อ1ปีที่แล้ว มันยังคงไหลเวียนไปทั่วสมองทุกๆวัน ภาพที่เขาเธอต่างมีข้อตกลงกัน สนุกเรื่องอย่างว่า ทะเลาะกัน ไม่แปลกที่จะทำให้เธอคิดว่าเธอไม่เหมาะสม
 

“ยูริ เปิดประตูให้ผมเถอะนะ”ฮันคยองที่ยังเคาะประตูเรียกยูริต่อไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ทำให้ยูรินั่นเปิดประตูออกมาได้เลย ยูริที่ได้ยิน เธอเดินมามองตรงประตูบ้าน เธอพยายามไม่คิดถึงผู้ชายที่อยู่หน้าบ้าน เธอหันไปทำงานในครัวโดยไม่สนใจฮันคยอง เธอพยายามตัดใจจากผู้ชายคนนี้มานานแค่ไหน ทำไมเขายังไม่ยอมจบมันสักที ทั้งๆที่เธอเขียนมันลงไปในกระดาษแผ่นนั้นแล้ว
 

“ชั้นขอโทษนะฮันคยอง ชั้นรักคุณก็จริง แต่อย่างที่ชั้นบอกไปในจดหมายแล้ว ชั้นจะต้องทำตามมัน”ยูริที่ทั้งน้ำตา เธอทรุดตัวร้องไห้ลงช้าๆ

 

หลายชั่วโมงผ่านไป
 

ยูจาที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ยูริที่อุ้มยูจามานอนเล่นในห้องนั่งเล่น พื้นที่จัดว่านิ่มทุกๆส่วนที่รอบรับลูกไว้อย่างดี ยูริที่นั่งเล่นกับลูกชาย ของเล่นที่จัดเอาไว้มากมาย ทำให้ยูริที่นั่งเล่นกับลูกชายไม่ลูกจัดเบื่อ แต่ในสมองเธอกำลังคิดถึงชายตรงหน้า ยูจาที่ส่งเสียงร้องตามประสาเด็กๆ ทำให้ยูริที่มองไปที่ประตู ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นไปมองที่หน้าต่างช้าๆ ม่านที่เปิดออกนิดเดียวเพราะจะแอบมองฮันคยองที่อยู่ด้านนอก
 

ภาพที่เธอเห็นในตอนนี้ทำให้ยูริถึงกับหันหลังกลับมาคิดอย่างชั่งใจ ริมฝีปากที่เธอกัดมันเข้าไปช้าเพื่อใช้ความคิดว่าเธอควรที่จะออกไปเผชิญกับคนตรงหน้าดีไหม แต่แล้วเธอที่หันไปเห็นลูกที่พยายามหันมาหาเธอ
 

“แอ้...” น้ำเสียงของลูก แววตา ทำให้ยูริถึงกับเดินเข้าไปหาลูกชายก่อนจะก้มลงไปหอมที่หน้าผากช้าๆ
 

“แม่จะยอมทำตามที่ลูกขอ”ยูริที่ลุกขึ้นก่อนจะตัดสินใจที่จะเปิดประตูออกไป
 

“ยูริ”ฮันคยองที่ได้ยินเสียงประตูเปิดพร้อมกับยูริที่เดินออกมา เขาเดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับกอดทันที
 

“รู้ไหมว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน”ฮันคยองที่พูด อ้อมกอดของเค้ายังกอดยูริเช่นเดิม ยูริที่รับรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าเปลี่ยนไป
 

“คุณมาที่นี่ทำไม”นี่เป็นคำถามแรกจากปากของยูริที่ถามฮันคยอง
 

“ผมมาตามคุณกับลูกกลับบ้านน่ะสิ เรากลับไปอยู่บ้านของเราเถอะนะ คุณรู้ไหมว่าผม...”
 

“ชั้นไม่รู้อะไรทั้งนั้น ตอนนี้ชั้นรู้แค่ว่ามีลูกที่อยู่กับชั้นแค่เพียงพอ”ยูริที่พูดขัดขึ้นทำให้ฮันคยองถึงกับมองสายตาของยูริทันที
 

“คุณพูดหมายถึงอะไร”
 

“ชั้นไม่ได้หมายถึงอะไรทั้ง ชั้นบอกคุณไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าให้คุณเลิกคิดถึงผู้หญิงอย่างชั้น หาคนที่คิดว่าใช่สำหรับคุณ ชั้นเป็นคู่ครองที่ดีของคุณไม่ได้หรอกนะคะ”ยูริที่พูดทำให้ฮันคยองที่ฟังถึงกับส่ายหน้า ในคำพูดของยูริทันที
 

“เรื่องลูก ชั้นจะบอกค่ะว่าคุณคือพ่อของเค้า แต่ชั้นขอ คุณเลิกยุ่งกับชั้นเสียที ลูกคนเดียวชั้นเลี้ยงได้ แล้วส่วนเรื่องที่ชั้นจะให้คุณมารับผิดชอบ ชั้นไม่ต้องการมัน ชั้นเข้าใจค่ะว่าชั้นกับคุณ ถึงเราจะรักกันมากแค่ไหน แต่ชั้นไม่สามารถเป็นคนรักของคุณได้ดี กลับไปเถอะค่ะ เราจบกันแค่นี้เถอะนะคะ”ยูริที่พูดทั้งน้ำตา น้ำเสียงที่สั่น อารมณ์ที่รู้สึกว่าเธอก็พูดออกไปโดนที่ผิดกับหัวใจตัวเองมากแค่ไหน ข้างในเธออยากจะกอด คนตรงหน้ามากเพียงใด แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะทำมันได้  ยูริที่หันหลังกำลังจะเดินเข้าบ้านแต่ว่า
 

“คุณรู้ได้ไงว่าคุณคือผู้หญิงที่ไม่ใช่ คุณเอาอะไรมาวัดว่าคุณไม่ดี คุณเอาอะไรมาเปรียบเทียบ แล้วคุณรู้ได้ไงว่าผมคิดแบบนั้น ผู้หญิงคนที่ผมรักและต้องเป็นแม่ของลูกผมก็คือ คุณ ได้ยินไหม ควอนยูริ คุณคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ผมจะรัก คุณเข้าใจไหมว่า คุณคือผู้หญิงเพียงคนเดียว”ฮันคยองที่บอก ก่อนจะเดินเข้าไปหายูริช้า ยูริที่หยุดฟัง แผ่นหลังที่หันมาหาฮันคยอง ฮันคยองที่สวมกอดด้านหลังช้าๆ ก่อนจะปล่อยน้ำตาออกมา ไม่ต่างอะไรกับยูริเลย ที่ได้ปล่อยน้ำตาออกมา มือทั้ง2ที่ปิดปากเพื่อเก็บน้ำเสียงมันไม่ให้ออกมา
 

“ได้โปรด กลับบ้านกันเถอะนะ ผมรักคุณจริงๆ แล้วข้อตกลงทั้งหมดผมได้ทิ้งมันไปหมดแล้ว หมดไปพร้อมกับที่ผมได้รักคุณ ผมรักคุณมากเท่าไร ข้อตกลงบ้าๆแบบนั้นก็หมดหายไปจากผมมากเท่านั้น คุณไม่ใช่ข้อตกลงสำหรับผม แต่คุณคือคนที่ใช่สำหรับผม เรากับไปอยู่กันแบบครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเถอะนะยูริ...ผมรักคุณ”
 

ฮันคยองที่บอกความรู้สึกทั้งหมด ทำให้ยูริที่ฟังถึงกับหลับตาและปล่อยน้ำตาออกมา เธอหันหน้ามามองฮันคยองก่อนจะสวมกอดผู้ชายตรงหน้าอย่างโหยหา ดวงตาที่ปิดพร้อมกับปล่อยรู้สึกออกมา
 

“ฮืออ ชั้นขอโทษ”
 

“.............”
 

“ขอโทษที่ชั้นพูดแบบนั้น”
 

“ไม่เป็นไรครับ ผมรู้ว่าสิ่งที่คุณพูดมันเป็นสิ่งที่โกหก ผมรู้ว่า คุณรักผม แล้วผมก็รักคุณ เรา2คนรักกัน”
 

“ชั้นรักคุณคะฮันคยอง” น้ำเสียงที่สั่น ยูริที่บอกรักฮันคยอง ใบหน้าที่แสดงความรู้สึกมันออกมา ทำให้ฮันคยองที่สวมกอดถึงกับกดจูบลงไปที่หน้าผากของยูริช้าๆ เขาทั้ง2ดีใจมากแค่ไหน ฮันคยองในที่สุด วันที่เขาได้อยู่กับยูริก็มาถึง แล้วยูริวันที่เธอได้อยู่กับคนที่เธอรักก็มาถึงเช่นกัน ตอนนี้แล้วสิ ครอบครัวที่สมบูรณ์กำลังเริ่มสร้างขึ้นอีกครั้ง

 

ครอบครัวที่มีพ่อแม่ลูก ที่มีแต่ความรัก ครอบครัวที่ปราศจากข้อตกลงอะไรทั้งหมด ตอนนี้ที่ใช้เหตุผลเข้ามาพูดคุย ฮันคยองและยูริทั้ง2ที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เค้าทั้ง2ที่ตั้งใจเลี้ยงลูกของเค้าทั้ง2ให้เป็นคนดี
 

รักที่มั่นคง คือรักที่เข้าใจ

รักที่มั่นคง คือรักที่เสียสละ

รักที่มั่งคง คือรักที่อดทน

ทั้ง3รักถ้า เข้าใจ เสียละ และอดทน

ก็ไม่มีคำไหนที่มาทำให้ทั้ง2ต้องพรากจากกัน

จงหนักแน่นในความรักที่เขาและเธอมีให้กัน
 

THE END

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


เม้นกันสักนิดนะคะ เม้นกันเยอะบอมแทออกเร็วแน่นอน .......
เอ็นซีเม้นใต้บทความแล้วจะส่งให้คะ... ตัวแดงขึ้นฮ่าๆๆ

ผลงานอื่นๆ ของ ท้องฟ้าสีน้ำเงิน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

46 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 18:09
    เริ่มไม่ดีแต่ถ้ามันจบได้ดีก็โอเคแล้ว
    #44
    0
  2. วันที่ 5 เมษายน 2555 / 15:22
     แฮปปี้กันสักทีนะ   ซึ้งมากค่ะไรเตอร์ T T
    ชอบมากค่ะ  สนุกมากอีกด้วย
    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ สู้ๆค่ะ
    #43
    0
  3. วันที่ 20 ตุลาคม 2554 / 22:13
    ฮันคยองเหตุใดนายเป็นมาโซคิสเรอะตอนแรกอ่ะ ฮึ่มๆๆๆๆ เพิ่งเข้ามาอ่านแหะๆๆ ขอให้มีนิยายดีๆต่อไปค่ะอ่านไม่กี่ตอนหมายถึงอันแรกๆๆที่พี่แต่ง ดราม่า แบบว่าเนื้อเรื่องอ่านแล้วน้ำตาจะท่วนบ้านจะหาเวลาเม้นให้หนูขอโทษแอบแม่มาเล่น T^T
    #42
    0
  4. #41 frict
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 20:24
    yeah!! Happy ending
    #41
    0
  5. วันที่ 3 เมษายน 2554 / 17:31
    จบแบบแฮปปี้ 55.
    #40
    0
  6. #39 ohan
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 00:40
    อยากอ่านต่อนะ ฮันริ

    #39
    0
  7. วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 00:30
    อยากจะบอกว่าลุ้นมาก
    ยูริใจแข็งสุดๆเลย
    ในที่สุดก็แฮปปี้ :)))
    #38
    0
  8. วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 00:35
    โอย กว่าจะ happy เล่นเอาคนอ่านลุ้นแทบแย่
    ลูกต้องน่ารักมากแน่ๆเลย >< พ่อหล่อ แม่สวย อิอิ
    สนุกจ้า ไรเตอร์ เก่งมากๆๆ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 มีนาคม 2554 / 00:36
    #37
    0
  9. วันที่ 20 มีนาคม 2554 / 22:24

    55555+
    วันแต่งงานป๋าคงใจสลายเลย
    ตั้ง 1 ปี รอได้ไง
    ชื่อลุกยูริน่ารักจังเลยนะคะ 55+

    #36
    0
  10. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:33
    เศร้านะ แต่ จบแบบ HAPPY ENDING
    #35
    0
  11. #34 love
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:32
    เศร้ามากเลยค่ะ



    แต่ก็ยังจบแบบมีความสุข
    #34
    0
  12. วันที่ 24 มกราคม 2554 / 17:30
     ลุ้นมาตั้งนาน
    ไรท์เตอร์ทำน้ำตาแทบไหล
    สนุกมากเลยอ่ะ

    ไรท์เตอร์สู้ๆ
    #33
    0
  13. วันที่ 23 มกราคม 2554 / 09:51
     ตอบเม้น คห.32นะคะ

    ตะวันเอามาจาก

    หนังที่ยุนอาเล่นค่ะ

    ตะวันเห็นว่าเพราะดีแล้วเศร้า 

    ตะวันเลยเอามาเป็น

    เพลงประกอบฟิค

    ตะวันก็อยากรู้เช่นกันค่ะ

    นี่คือเพลงที่ตะวันเอามาจ้ะ^.^

    SNSD(Yoona) - Daily
    (YAMD 7th Story)

    http://www.youtube.com/watch?v=tc9GytfUMDs&feature=related

    ปล.ใครรู้ว่าชื่อเพลงอะไรช่วยบอกหน่อยนะคะ แหะๆ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 มกราคม 2554 / 09:53
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 23 มกราคม 2554 / 09:56
    #32
    0
  14. วันที่ 23 มกราคม 2554 / 09:04
    ในที่สุดก็แฮปปี้

    รอบอมแทค่าา
    #31
    0
  15. #30 ต้นอ้อ
    วันที่ 22 มกราคม 2554 / 23:28
    ชื่อเพลงอะไร ของใคร ช่วยบอกหน่อยนะค่ะ
    #30
    0
  16. วันที่ 22 มกราคม 2554 / 11:37
    รอบอมทค่ะ อยากอ่านมาก
    #29
    0
  17. วันที่ 21 มกราคม 2554 / 14:26
    ^_^

    ตะวันขอขอบคุณ

    ทุกๆคอมเม้นนะคะ

    ขอบคุณที่ยังติดตาม

    ผลงานของตะวัน

    ขอบคุณจริงๆค่ะ

    ^_^
    #28
    0
  18. วันที่ 19 มกราคม 2554 / 17:56
    ว้าว!! ลงเอยด้วยดี ^0^
    เเฮปปี้ โฮะๆๆๆ

    อยากอ่านบอมเเทเเล้ว ^0^
    #27
    0
  19. วันที่ 18 มกราคม 2554 / 21:35
     ว้าว~ สนุกจังเลยค่ะพี่ตะวัน^^^ อ่า~ อยากอ่านปะป๊าบอมกับหม่ามี้แทตอนยังเป็นวัยสะรุ่นเหมือนกันนะค่ะ!!! >w<
    #26
    0
  20. วันที่ 18 มกราคม 2554 / 19:21
    เย้ๆ จบแบบแฮปปี้แล้ว

    ขอบคุณค่ะไรเตอร์ ><
    #25
    0
  21. วันที่ 18 มกราคม 2554 / 18:37

    เย้! ในที่สุดก็ลงเอยกันซะที
    นึกว่าจะไม่ลงเอยกันซะแล้ว ป๋ากะลิง

    #24
    0
  22. วันที่ 18 มกราคม 2554 / 18:29

    เศร้าอ่ะ อยากอ่านวอนเจสจัง



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 มกราคม 2554 / 18:30
    #23
    0
  23. วันที่ 18 มกราคม 2554 / 17:53
    เห็นด้วยกับคห.20 อยากอ่านบอมเเท ^^ ต่อให้จบเร็วๆนะ ^0^
    #22
    0